หลี่อิ้งหันกลับไป เฉินหยวนกวาดสายตามองไปรอบห้องเรียน ดูว่าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นกำลังทำอะไรกันอยู่
มีนักเรียนร้อยละสี่สิบตั้งใจฟังบทเรียน ร้อยละสามสิบกำลังเหม่อลอย ส่วนอีกร้อยละสามสิบกำลังเล่นโทรศัพท์
ในบรรดาเพื่อนร่วมห้องสามคนของเขา หลี่เสียงกับหลินหานจวินอยู่ในกลุ่มร้อยละสามสิบที่เล่นโทรศัพท์ ส่วนหลี่หรูอี้อยู่ในกลุ่มร้อยละสามสิบที่กำลังเหม่อลอย
เฉินหยวนรู้ตัวดี จึงเข้าร่วมกลุ่มร้อยละสี่สิบที่ตั้งใจฟังบทเรียน
แม้ตอนมัธยมปลายเขาจะชอบหลับในห้องเรียน ไม่ค่อยทำการบ้าน พอเลิกเรียนก็เล่นเกมอ่านนิยายอยู่ในหอพัก แต่เฉินหยวนก็ยังเป็นนักเรียนดีในสายตาครูอยู่ดี
ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เพราะความประทับใจแรกสำคัญเกินไป
ตอนขึ้นชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง เฉินหยวนยังดูใสซื่อไร้เดียงสา ตั้งใจฟังตอนเรียน ตั้งใจทำการบ้าน และไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับเพื่อน โดยเฉพาะเขาฝึกคัดอักษรมาตั้งแต่เด็ก ลายมือสวยมาก จนครูทุกคนคิดว่าเขาเป็นเด็กเรียบร้อยคนหนึ่ง
ต่อให้หลังจากนั้นจะเริ่มหลับในห้องเรียน บางครั้งก็ไม่ทำการบ้าน ครูก็ยังคิดว่าเขาแค่เรียนหนักจนเหนื่อยเกินไปเท่านั้น
ดังนั้น เฉินหยวนจึงตั้งใจสร้างความประทับใจแรกที่ดีให้กับศาสตราจารย์ผู้สอนวิชานี้
ส่วนเมื่อเช้าที่หลับไป ก็เพราะง่วงจนทนไม่ไหวจริง ๆ เดิมทีอยากสร้างภาพลักษณ์ดี ๆ ให้ตัวเอง แต่สุดท้ายก็ฝืนไม่ไหว
ยังเป็นคาบเรียนใหญ่สองคาบติดกันเหมือนเดิม ไม่ต้องย้ายห้อง
ตอนเลิกเรียนเป็นเวลาห้าโมงยี่สิบนาทีพอดี
โจวซินหนานส่งข้อความมาว่า “รุ่นน้อง เลิกเรียนหรือยัง พี่ก็เพิ่งเลิกพอดี ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันไหม”