หอพักไม่ตัดเน็ต ไม่ตัดไฟ เฉินหยวนกับเพื่อนอีกสองคนเล่นเกมกันจนถึงตีสี่ ถึงได้ออกจากเกมในที่สุด
แม้หลินหานจวินจะไม่เล่น CSGO แต่ก็ยังไม่นอน กลับนั่งตามดูการแข่งขันฟุตบอลฝั่งยุโรปแทน
เฉินหยวนนอนลงบนเตียง ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ แล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
……
ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง~
เสียงนาฬิกาปลุกของแอปเปิลราวกับค้อนหนัก ฟาดเฉินหยวนให้ตื่นขึ้นมาอย่างจัง
เขามองโทรศัพท์ เห็นว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงห้าสิบพอดี
หลี่เสียงกับอีกสองคนก็ลุกขึ้นแล้ว กำลังล้างหน้าแปรงฟันกันอยู่
เฉินหยวนกระโดดลงจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้า “ง่วงชะมัด มีทางไหนบ้างที่ทำให้ผมไม่ต้องไปเรียนคาบนี้ได้ไหม”
หลี่หรูอี้พูดอู้อี้ขณะแปรงฟัน “ไม่ไปก็ได้แหละ แต่คาบแรกไปดูสักหน่อยดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้าทำให้อาจารย์ประทับใจไม่ดี แล้วปลายภาคจงใจให้เราตกวิชาขึ้นมา ก็แย่เลย”
เฉินหยวนคิดดูแล้วก็เห็นด้วย หลังเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็ออกเดินทางไปอาคารฮุ่ยเหวิน อาคารเอพร้อมทั้งสามคน คราวนี้ห้องเรียนอยู่ชั้นเจ็ด และเรียนสองคาบในห้องเดียวกัน ไม่ต้องย้ายห้อง
เมื่อถึงห้องเรียน ทั้งสี่คนก็ยังนั่งด้วยกันที่แถวหลังสุดติดหน้าต่างเหมือนเดิม
แถวหลังติดหน้าต่าง บ้านเกิดของราชา
พอนั่งเรียบร้อย เฉินหยวนมองห้องเรียนที่เงียบสงบแล้วกระซิบว่า “ทำไมผมรู้สึกว่าเพื่อนร่วมชั้นดูห่างเหินกันจัง”
“มหาวิทยาลัยไม่เหมือนมัธยม ก็เป็นแบบนี้แหละ” หลี่หรูอี้พูด “ตอนผมเรียนอยู่ ตั้งสามเดือนกว่าจะจำชื่อเพื่อนในห้องได้ครบ”
“คนที่ผมสนิทด้วยก็มีแค่คนในหอพักนี่แหละ แถมบางทีก็เป็นแค่เพื่อนกันผิวเผิน ปกติไม่มีธุระอะไรก็ไม่คุยกัน”