ขับรถกลับมหาวิทยาลัย คราวนี้ไม้กั้นไม่เปิดให้อัตโนมัติ
รปภ. เดินออกมาจากป้อมยามแล้วถามว่า “คุณเป็นใคร มาทำอะไร?”
เฉินหยวนลดกระจกลง “คุณลุง ผมเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยครับ”
พูดพลางยื่นบุหรี่ให้หนึ่งซอง
น้ำเสียงของรปภ. อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “นักศึกษาเหรอ เอาบัตรนักศึกษามาให้ฉันดูหน่อย หรือเปิดแอปวีชาตองงานของบริษัทให้ดูก็ได้”
เฉินหยวนยังไม่มีบัตรนักศึกษา เพราะเพิ่งเปิดเทอมและมารายงานตัว บัตรยังไม่ได้แจก ส่วนบัตรนักศึกษาของตัวเองก็วางไว้ที่หอพัก
พอเปิดแอปวีชาตองงานของบริษัทขึ้นมา ก็เห็นตราสัญลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเชินเจิน แค่เห็นก็จำได้ทันที
พอยืนยันตัวตนแล้ว รปภ. ก็เตรียมปล่อยให้ผ่าน
ขับรถคันใหญ่ขนาดนี้ ดูท่าแล้วคงไม่ใช่คนที่ใครจะหาเรื่องได้ง่าย ๆ!
“ในแอปวีชาตองงานของบริษัทมีระบบขออนุญาตขับรถเข้ามาในมหาวิทยาลัย แค่กรอกเลขทะเบียนรถลงไปก็เรียบร้อย” รปภ. เตือนพลางเปิดไม้กั้นให้
เฉินหยวนกล่าวขอบคุณ ก่อนขับรถเข้าไปในมหาวิทยาลัยแล้วหาที่จอดริมถนน
คงไม่ถึงขั้นที่คุณตำรวจจะเข้ามาในมหาวิทยาลัยเพื่อเขียนใบสั่งหรอกมั้ง?
พูดตามตรง อยู่ในอำเภอมานาน เฉินหยวนก็ชินกับการจอดรถริมถนนไปแล้ว
“รุ่นพี่ครับ หอพักของรุ่นพี่อยู่ตรงไหน?” เฉินหยวนถามหลังลงจากรถ
โจวซินหนานเม้มปากแล้วตอบว่า “อยู่ติดกับตึกเจี๋ยวเสียวไจ๋เลย เราเดินไปด้วยกันเถอะ ทางเดียวกันพอดี”
เฉินหยวนพยักหน้า ดับเครื่องแล้วลงจากรถ
ทั้งสองเดินไปทางอาคารหอพักด้วยกัน
ถึงตอนนี้จะห้าทุ่มแล้ว แต่ในมหาวิทยาลัยกลับยังมีคนเดินเล่นกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ให้เห็นอยู่บ้าง บางคู่ก็เดินจับมือกัน บางกลุ่มก็พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน