สระว่ายน้ำยามค่ำคืนช่างอบอวลไปด้วยบรรยากาศ
ตึกระฟ้ารอบด้านต่างพากันเปิดไฟประดับผนังอาคาร แข่งกันส่องประกายราวกับกำลังชิงตำแหน่งตึกที่สวยที่สุด
เฉินหยวนแช่อยู่ในสระ สายตาพอดีมองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนด้านนอก เขาคิดว่านี่คงเป็นมุมที่นักออกแบบตั้งใจจัดไว้ นับเป็นความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนักออกแบบ
สระนี้ยาวพอให้ว่ายเล่นได้สบาย ๆ แต่ถ้าหวังจะว่ายให้สะใจเหมือนสระมาตรฐานยาวห้าสิบเมตรในสระว่ายน้ำสาธารณะ ก็อย่าหวังเลย
สระนี้อย่างมากก็เป็นแค่อ่างแช่น้ำขนาดใหญ่ ว่ายท่าหมาด้วยแขนขาสักพัก พอให้ได้สัมผัสสายน้ำที่ช่วยนวดผ่อนคลาย แต่ถ้าจะว่ายจริงจัง แค่ตวัดแขนไม่กี่ครั้งก็ถึงฝั่งตรงข้ามแล้ว
พอเห็นเฉินหยวนกับอูเย่อร์กำลังว่ายน้ำ พี่เลี้ยงคนหนึ่งก็เดินมายืนริมสระอย่างรู้หน้าที่ นำผ้าเช็ดตัวสองผืนมาวางไว้บนตู้ข้างสระ จากนั้นก็ไปเตรียมน้ำเปล่าสองขวดกับเครื่องดื่มสองแก้ว แล้วนำมาวางไว้ข้างกัน
“คุณรู้ไหมว่าข้อดีที่สุดของสระว่ายน้ำส่วนตัวแบบนี้คืออะไร” เฉินหยวนถาม
“อะไรหรือ”
“ไม่มีใครมาฉี่ในสระไง” เฉินหยวนตอบ
เขาชอบว่ายน้ำมาก ตอนเรียนมัธยมต้นเคยเข้าร่วมทีมว่ายน้ำประจำมณฑลอยู่ช่วงสั้น ๆ ... แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะฝีมือของเฉินหยวนเก่งกาจอะไร แต่เพราะคุณอาของเขาเป็นโค้ชอยู่ที่โรงเรียนกีฬาประจำมณฑลเฮยหลงเจียง แถมยังเป็นแชมป์หญิงในการแข่งขันกีฬาระดับชาติด้วย
ตอนนั้นมีการเก็บตัวฝึกซ้อมที่ฮาร์บิน เฉินหยวนก็เลยตามไปเล่นด้วย
แต่ไม่ว่าจะเป็นสระของโรงเรียนกีฬาประจำมณฑล หรือสระในอำเภอ ก็มีคนฉี่ลงไปในสระอยู่ดี
อืม... น่าขยะแขยงจริง ๆ