“ข้อควรระวังเหรอ? มหาวิทยาลัยเราคุมไม่เข้ม แค่ไม่ทำผิดกฎหมายก็พอ”
“ถ้าทำไปแล้วก็อย่าให้โดนจับได้ก็พอ”
“ถ้าโดนจับได้ ก็ขอให้รุ่นพี่หรือรุ่นน้องคณะนิติศาสตร์ช่วยได้”
โจวซินหนานค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แล้วเริ่มพูดเล่น
เฉินหยวนยกมุมปากขึ้น โจวซินหนานทำให้เขาขำ ไม่นึกเลยว่ารุ่นพี่ที่ดูเย็นชาจะมีมุมตลกแบบนี้ด้วย
แต่คำพูดของเธอก็เตือนสติเฉินหยวน มหาวิทยาลัยเชินเจินเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีจริง ๆ แถมยังเป็นแหล่งรวมเครือข่ายคนรู้จักชั้นดี บางทีเขาอาจได้รู้จักคนเก่ง ๆ จริง ๆ ก็ได้
“จริงสิ รุ่นน้อง รีบดูตารางเรียนของนายหน่อย พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมอย่างเป็นทางการแล้ว”
เฉินหยวนยังไม่เคยดูตารางเรียนจริง ๆ เขาเปิดแอปวีชาตองงานของบริษัท แล้วหาเมนูตารางเรียน
ทันทีที่เปิดตารางเรียน สีหน้าของเฉินหยวนก็ชะงักค้าง
ไอ้ตารางเรียนสีลูกกวาดสายรุ้งนี่มาจากไหน
โจวซินหนานเห็นสีหน้าของเฉินหยวนไม่ค่อยดี จึงถามว่า “เป็นอะไรไป?”
เฉินหยวนยื่นโทรศัพท์ให้โจวซินหนาน “ทำไมวิชาเรียนเยอะขนาดนี้?”
“เรียนห้าวันต่อสัปดาห์ นอกจากบ่ายวันพฤหัสบดีกับวันศุกร์แล้ว วันอื่นเต็มหมดเลย”
“แล้ววิชาวันพุธ ตั้งแต่ห้าโมงสี่สิบห้าถึงหนึ่งทุ่มสิบห้านี่มันอะไรกัน มหาวิทยาลัยมีเรียนภาคค่ำด้วยเหรอ?”
โจวซินหนานปลอบว่า “ปกติ ๆ ปีหนึ่งคณะศึกษาศาสตร์มีวิชาเรียนเยอะหน่อย”
“แต่แบบนี้มันเยอะเกินไปแล้วนะ? ขอผมนับก่อน…สัปดาห์นี้ตั้งสิบหกคาบเลยเหรอ?” เฉินหยวนตกใจไม่น้อย
“ไม่เป็นไรหรอก บางวิชาเป็นวิชาง่าย ๆ ไม่เข้าเรียนก็ได้ ยังไงนายก็มีเงิน จ้างคนเข้าเรียนแทนไปเลย” โจวซินหนานเล่าประสบการณ์ของตัวเอง “แต่พวกวิชาเอกยังไงก็ต้องไปนะ ห้องนายมีผู้ชายแค่สี่คน นายไม่ไป อาจารย์เห็นแวบเดียวก็รู้แล้ว”