เสียงกรีดร้องครั้งนั้นเกือบทำให้สีหน้าของผู้คนรอบข้างเปลี่ยนไปทั้งหมด
พวกเขาต่างพากันถอยหลังและเบียดตัวชิดกัน
สายตาต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองฉากเบื้องหน้า
หลินวานถัง ประธานบริษัทพันล้านผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลทั้งในและนอกวงการของเมืองปินไห่
ในขณะนี้กำลังถูกชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าจับกดไว้กับฝากระโปรงรถ พร้อมกับถูกตีก้นกลางที่สาธารณะ!
"ใช่แล้ว เจ็บก็ต้องร้องออกมา ฉันคิดว่าเธอทำได้แค่ด่าใครก็ไม่รู้"
ฉินซวี่สัมผัสได้ถึงความตึงตัวและความยืดหยุ่นอันน่าทึ่งใต้ฝ่ามือ จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบอีกครั้ง
"กล้าตีฉัน! นายจะตายแน่!"
หลินวานถังสะดุ้งตื่นจากความอับอายและความตกใจอย่างที่สุด หันกลับมา ใบหน้าที่งดงามราวกับงานศิลป์แดงก่ำไปหมด
"นายชื่ออะไร..."
"แผละ!"
ฝ่ามือของฉินซวี่ร่วงลงมาอีกครั้ง!
"อ๊าา!!"
หลินวานถังเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ลำคอที่งดงามราวกับหงส์เหยียดยาว ริมฝีปากแดงสดเผยอออก คำข่มขู่ถูกตบจนกลับเข้าไปในท้อง
"ยังคิดจะข่มขู่อีกเหรอ?"
"ถามชื่อฉันทำไม?"
ฉินซวี่มือหนึ่งกดเอวของหญิงสาวไว้ มืออีกข้างยกขึ้นแล้วฟาดลงมาอีกครั้ง
"แผละ!"
"อ๊า~!!"
"คิดจะแก้แค้นทีหลังเหรอ?"
"แผละ!"
"อ๊าาา!!!"
"สั่งให้เธอไม่ฟัง! บอกมา ผิดหรือไม่!"
"สมควรชนโต๊ะเหล้าของฉันหรือไม่?!"
"จ่ายค่าเสียหาย!"
"แผละ!"
"จ่ายค่าเสียหาย!"
"แผละ ๆ ๆ ๆ!"
เสียงตบดังเป็นชุด ประกอบกับความแค้นที่ระบายออกมาอย่างรุนแรง
ในที่สุดก็ทำให้หลินวานถังต้องก้มศีรษะที่เย่อหยิ่งลง แก้มแนบกับฝากระโปรงเย็นเฉียบ เหงื่อเย็นปนกับน้ำตาไหลออกมา
เธอไม่เคยฝันมาก่อนเลย ว่าหลินวานถัง หญิงอันดับหนึ่งแห่งเมืองปินไห่
ผู้ที่เหล่าผู้มีอำนาจและชนชั้นสูงนับไม่ถ้วนต้องก้มหัวให้
คืนนี้กลับต้องมาอยู่ที่ตลาดกลางคืน ถูกชายที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าและความแค้น ตีก้นจนต้องร้องขอชีวิต
แต่เธอทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว...
บริเวณนั้นเจ็บจนชาไปหมดแล้ว
สิ่งที่ทำให้เธอแทบบ้าไปมากกว่านั้น คือความรู้สึกอับอายที่ถูกตีก้นกลางที่สาธารณะ
มันบีบคั้นเข้ามาเหมือนน้ำทะเล ทำให้เธออยากจะตายให้พ้น ๆ ไปในตอนนี้
"ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะจ่ายเงินให้ นายต้องการเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้"
ในที่สุด เธอก็จ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ไม่มีชีวิตชีวา และเอ่ยออกมาพึมพำ
ฉินซวี่ได้ยินดังนั้น ฝ่ามือที่กำลังจะร่วงลงก็หยุดชะงักเล็กน้อย
เขายังคงจ้องมองเส้นโค้งที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนั้น
สัมผัสดีจริง ๆ
ไม่สิ ทนตีจริง ๆ
แต่เงาดำที่พันรอบตัวประธานหญิงนั้น เกาะติดราวกับกระดูก เสียวยืนหยัดต่อต้านอย่างสุดชีวิต
"อีกทีเดียว เสร็จแล้วก็เลิก"
ฉินซวี่ครั้งนี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกมือขวาขึ้นเหนือศีรษะช้า ๆ เล็งไปที่ส่วนโค้งใต้กระโปรงรัดรูปนั้น
"อย่า! อย่าตีอีกเลย ฉันทนไม่ไหวแล้ว..."
หลินวานถังดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงแรงลมที่อยู่ข้างหลัง พยายามดิ้นรนสุดแรงเพื่อจะหนีไป
แต่เอวบางของเธอกลับถูกมือใหญ่กดไว้แน่น ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังระเบิดนี้กำลังจะร่วงลง
ผู้คนรอบข้างที่มุงดูอยู่ถึงกับทนดูไม่ไหว ต้องหลับตาลง
"หยุด! กล้าขยับอีกทีจะยิง!"
เสียงตะคอกอันดังสนั่นดังขึ้นมาในทันใด
ฉินซวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมอง
ทันใดนั้นก็ต้องหรี่ตาลงเพราะแสงไฟอันเจิดจ้าจำนวนมาก
พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่นหวั่นไหว
รถสีดำจำนวนมหาศาล ทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่งจากสองข้างถนน
รถเหล่านี้ไม่ใช่แลนด์โรเวอร์ ก็เป็นเบนซ์ และยังมีเบนท์ลีย์
รวมกันแล้วเป็นร้อยคัน!
ในชั่วพริบตา ก็ทำให้ถนนตลาดกลางคืนที่ค่อนข้างกว้างขวาง ถูกปิดกั้นจนมิดชิด
ประตูรถเปิดออก บอดี้การ์ดนับไม่ถ้วนที่สวมชุดสูทสีดำ กระโดดลงจากรถราวกับน้ำทะเล วิ่งตรงมาทางนี้
พวกเขาเริ่มโดยการล้อมกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ ฉวยโทรศัพท์มือถือของพวกเขามาอย่างหยาบกระด้าง เปิดดูแล้วตรวจสอบในอัลบั้มรูป
คนที่เหลือก็พุ่งเข้ามา ล้อมรถโรลส์-รอยซ์ไว้เป็นวง กลายเป็นกำแพงมนุษย์ กั้นสถานการณ์ภายในจากภายนอก
ชายร่างกำยำวัยกลางคนคนหนึ่ง ถือเสื้อคลุมสีดำวิ่งขึ้นมา พยุงหลินวานถังให้ลุกขึ้น และคลุมเสื้อคลุมไว้ที่บ่าของเธอ
ฉินซวี่ก็ถูกชายฉกรรจ์หลายคนจับแขนไว้ คุมตัวอยู่กับที่
ที่ด้านหลังยังรู้สึกแข็ง ๆ
เหมือนมีปืน จ่ออยู่ที่เอวของเขา
"ประธานหลิน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ชายวัยกลางคนถามด้วยความเป็นห่วง แล้วหันไปมองฉินซวี่
"พาคนนี้ไป จับมัดแล้วโยนลงแม่น้ำให้ปลากิน"
เสียงตะคอกเมื่อครู่ก็ดังมาจากปากของเขา ชายคนนี้เห็นกับตาฉากที่ฉินซวี่ตีก้นประธานของตัวเอง
คนแบบนี้ ไม่ควรให้มีชีวิตอยู่
ฉินซวี่กำลังจะเอ่ยปาก
"เดี๋ยวก่อน"
หลินวานถังสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นยืน ออร่าที่สูงส่งและทรงพลังก็แผ่ขยายออกมาทันที
เธอสูงกว่า 170 เซนติเมตร สวมรองเท้าส้นสูงสีดำ ประกอบกับท่วงท่าของประธานพันล้าน แทบจะเย็นชาจนไม่มีใครกล้าสบตา
"ประธานหลิน เขาเมื่อกี้..."
ชายวัยกลางคนกำลังจะอธิบาย
"ลุงเฉิน ฉันรู้ดี"
หลินวานถังตั้งใจจะขยับตัว แต่จู่ ๆ อาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากด้านหลังก็แล่นขึ้นมา ทำให้นางต้องขมวดคิ้ว มืออีกข้างจับฝากระโปรงรถไว้อีกครั้ง
"อย่ามายุ่งกับฉัน!"
นางปฏิเสธความช่วยเหลือจากชายวัยกลางคน กัดฟัน ก้มหน้าหายใจหอบ ๆ
นานอยู่นาน นางถึงจะยืดตัวขึ้น จ้องฉินซวี่เขม็ง
ฉินซวี่เห็นสีหน้าแข็งทื่อ รีบเอ่ย "ประธานหลิน นี่มันความเข้าใจผิดเล็กน้อย..."
"ความเข้าใจผิด?"
หลินวานถังหายใจหอบ ๆ แล้วยิ้มเย็นชา
"ปล่อยเขา"
บอดี้การ์ดหลายคนตะลึง มองไปที่ชายวัยกลางคนโดยไม่รู้ตัว
ชายคนนั้นพยักหน้า "ทำตามที่ประธานหลินสั่ง"
บอดี้การ์ดหลายคนปล่อยมือ ถอยหลังหนึ่งก้าว แต่สายตากลับจับจ้องมองฉินซวี่อย่างระแวดระวังมากขึ้น
"แกร็ก ๆ ๆ"
หลินวานถังสวมรองเท้าส้นสูง เดินตรงมาทางฉินซวี่ทีละก้าว
พร้อมกับกลิ่นหอมเย็นเฉียบที่โชยมา นางหยุดลงในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตรจากฉินซวี่
"แผละ!"
ฝ่ามืออันดังสนั่นฟาดลงบนใบหน้าของฉินซวี่อย่างรุนแรง
ฉินซวี่สายตาคมกริบ กำลังจะลงมือ
"แชะ ๆ!"
บอดี้การ์ดหลายคนชักปืนออกมาจากเอว เล็งไปที่ฉินซวี่
ฉินซวี่สายตาหม่นลง ไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ ปรากฏบนใบหน้า
"แผละ!"
แล้วก็มีฝ่ามืออีกข้างฟาดกลับมา
มือหยกที่ได้รับการบำรุงรักษามาเป็นอย่างดีของหลินวานถัง ฟาดลงบนใบหน้าของฉินซวี่อีกครั้ง
ยังไม่ทันที่ฉินซวี่จะขยับมือขวา
หลินวานถังก็คว้าปกเสื้อของฉินซวี่ไว้ แล้วกระชากเขาเข้ามาหาตัวเองอย่างแรง
ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติอยู่ห่างกันแค่เพียงคืบ
นางใช้เสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน พูดออกมาอย่างรวดเร็ว "อย่าขยับ พวกเขาจะฆ่านาย ล้มลงไป"
พอพูดจบ หลินวานถังก็ยกเข่าขึ้นอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าใส่ท้องของฉินซวี่อย่างแรง
ฉินซวี่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เอามือกอดท้องไว้ แล้วทรุดตัวลงกับพื้น
"ออกไปจากปินไห่ อย่าให้ฉันเห็นหน้านายอีก ไม่สิ นายก็ไม่มีสิทธิ์ให้ฉันเห็น"
หลินวานถังปรบมือเบา ๆ แล้วหันหลังเดินไปทางชายวัยกลางคน
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว "ปล่อยเขาไปอย่างนี้เหรอ? เขาเมื่อกี้..."
"มีคนเห็นตั้งมากมาย นายจะให้ฉันฆ่าคนกลางที่สาธารณะงั้นเหรอ?"
หลินวานถังเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "ลบรูปในโทรศัพท์พวกนั้นให้หมด จ่ายค่าน้ำปากให้พอ อย่าให้ฉันได้ยินเรื่องคืนนี้หลุดออกไป"
ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "ครับ"
มองตามหลินวานถังจากไป ชายคนนั้นยืนอยู่กับที่มองฉินซวี่แวบหนึ่ง
แล้วทำสัญญาณตากับบอดี้การ์ดหลายคน ก่อนจะรีบเดินตามออกไป
ฝูงชนก็แยกย้ายกันไปเกือบหมดแล้ว ฉินซวี่ลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนตัวออก
เขาลูบใบหน้าที่ถูกตี ทำเสียง"เฮอะ"
"ลงมือก็หนักมือหน่อยนะ"
แล้วเงยหน้าขึ้น มองไปที่บอดี้การ์ดที่อยู่รอบข้าง
"ทำไมพวกนายยังไม่ไปอีก?"
"งั้นฉันไปละ แค่อีกทีเดียวเท่านั้น พวกนายมาทันเวลาจริง ๆ..."
ในจังหวะที่ฉินซวี่กำลังจะหันหลังเดินจากไป
บอดี้การ์ดหลายคนสบตากัน แล้วก็พุ่งเข้าใส่ทันที!
สายตาของฉินซวี่ จู่ ๆ ก็มืดลง