「ตัวต่อไป」
หยางเซียวเอ่ยเสียงไม่ดัง ทว่ากลับทำให้มือปราบรอบข้างใจสะท้าน
ปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาขั้นหลอมกายระดับหกตัวนั้นล้มอยู่ข้างเท้าเขา หางที่ขาดยังคงกระตุกอยู่ในโคลน กลิ่นคาวเลือดลอยกระจายไปตามสายลม
ฝูงปีศาจหนูที่กำลังจะกรูกันเข้าไปในปากหมู่บ้าน พลันถอยหลังพร้อมกันครึ่งก้าว
ปีศาจและมารเองก็รู้จักหวาดกลัว
โดยเฉพาะสัตว์เดรัจฉานที่มีสติปัญญาอยู่บ้าง พวกมันรู้จักหลีกเลี่ยงภัยและแสวงหาประโยชน์เป็นที่สุด
จางหู่เป็นคนแรกที่ได้สติ แววตาวูบไหวด้วยประกายเจิดจ้า
「ดี!」
「จ้าวเฉียง พาคนไปคุมช่องโหว่ไว้!」
「ที่เหลือตามข้าบุกเข้าไป อย่าปล่อยให้สัตว์เดรัจฉานพวกนี้กระจายเข้าไปในหมู่บ้าน!」
มือปราบทั้งหลายฮึกเหิมขึ้น ต่างชักดาบพุ่งออกไป
เมื่อครู่พวกเขายังถูกปีศาจหนูบุกจนลนลานอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นหยางเซียวฟาดฟันปีศาจหนูหลายตัว ความกล้าหาญในใจก็เพิ่มพูนขึ้นไม่น้อย
หยางเซียวไม่ได้ถอย
ดาบยาวประจำกายที่อยู่ในมือบิ่นไปหลายแห่งแล้ว แต่ด้วยคุณสมบัติคมผ่านร้อยหลอมหนุนเสริม มันยังคงคมกริบอย่างน่าตื่นตะลึง
จางหู่สังหารปีศาจหนูไปพลาง เหลือบมองหยางเซียวไปพลาง
ยิ่งมองก็ยิ่งตกตะลึง
วิชาดาบพื้นฐานของเขาอย่างน้อยก็ถึงขั้นชำนาญใหญ่ หรืออาจถึงขั้นสมบูรณ์แล้วด้วยซ้ำ!
หากไม่ได้เห็นกับตา จางหู่คงไม่มีวันเชื่อว่าเด็กหนุ่มอย่างหยางเซียว ซึ่งแต่ก่อนยังแอบอู้งานแม้แต่ตอนเข้าเวร จะฝึกวิชาดาบพื้นฐานจนมาถึงขั้นนี้ได้
「หยางต้าหย่ง...」
จางหู่พึมพำในใจเสียงแผ่ว
「ลูกชายของเจ้านี่ซ่อนฝีมือเก่งจริง ๆ」
ปีศาจหนูขั้นหลอมกายที่ปากหมู่บ้านถูกสังหารจนหมด ส่วนปีศาจหนูในทุ่งข้าวสาลีก็ถูกฆ่าจนถอยร่นไปทีละระลอก
ชาวบ้านที่ติดอยู่ตรงปากหมู่บ้านในที่สุดก็ได้ตั้งหลัก หลายคนที่ใจกล้าต่างหยิบไม้พลองกับจอบมาช่วยกันอุดช่องโหว่อีกครั้ง
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
ในที่สุดปีศาจหนูที่อยู่รอบหมู่บ้านตระกูลหลิ่วก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
ซากปีศาจหนูกระจัดกระจายทั่วทุ่งข้าวสาลี เลือดไหลไปตามร่องนา กลิ่นเหม็นคาวอบอวลไปทั่วอากาศ
มือปราบแต่ละคนหอบหายใจ บนร่างมีบาดแผลกันไม่มากก็น้อย
ยังดีที่ครั้งนี้มีจางหู่คุมสถานการณ์ อีกทั้งหยางเซียวสังหารปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาได้ก่อน จึงไม่มีชาวบ้านต้องตายเพิ่ม
จางหู่เก็บดาบเข้าฝักแล้วกล่าวเสียงขรึม 「ตรวจนับผู้บาดเจ็บล้มตาย ตัดหูไว้บันทึกความดีความชอบ」
การบันทึกความดีความชอบของที่ว่าการอำเภอทำได้ง่ายมาก ปีศาจและมารระดับต่ำให้ตัดหู ส่วนระดับสูงให้เอาหัวมา
หากมีข้อโต้แย้ง ค่อยให้หัวหน้ามือปราบเป็นผู้ตัดสิน
หยางเซียวก้มลงตัดหูจากซากปีศาจหนูหลายตัว
จ้าวเฉียงเดินเข้ามา มองกองหูหนูข้างเท้าเขาแล้วอดยิ้มกว้างไม่ได้
「หยางเซียว วันนี้เจ้าได้กำไรงามเลยนะ」
หยางเซียวครุ่นคิด 「พวกนี้น่าจะแลกความดีความชอบได้เท่าไร」
「ปีศาจและมารขั้นหลอมกายปกติตัวละสิบแต้ม ถ้าขั้นหลอมกายระดับเจ็ดขึ้นไปก็จะได้มากกว่านั้น」
ดวงตาหยางเซียวเป็นประกาย เขาสังหารไปไม่น้อยเมื่อครู่ คาดว่าผลตอบแทนคงงามทีเดียว
จ้าวเฉียงเห็นท่าทางของเขาแล้วอดหัวเราะไม่ได้ 「เมื่อก่อนเจ้าไม่ชอบออกไปทำภารกิจ ข้ายังนึกว่าเจ้าไม่มีใจสู้เสียอีก มาตอนนี้ดูท่าจะซ่อนฝีมือรอวันนี้อยู่สินะ」
หยางเซียวไม่ได้อธิบาย
ไม่นานจางหู่ก็เดินเข้ามา
เขามองหูหนูตรงหน้าหยางเซียว แล้วมองซากปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาที่อยู่ไม่ไกล
「หยางเซียว」
「ขอรับ」
「วันนี้เจ้าสังหารปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาขั้นหลอมกายระดับหกหนึ่งตัว ปีศาจหนูขั้นหลอมกายระดับห้าหนึ่งตัว และปีศาจหนูที่ต่ำกว่าขั้นหลอมกายระดับสี่อีกหลายตัว ทั้งยังช่วยชาวบ้านไว้」
จางหู่หยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเจือความชื่นชมอยู่หลายส่วน
「ความดีความชอบครั้งนี้ ข้าจะรายงานตามจริง」
มือปราบรอบข้างได้ยินดังนั้น ต่างมีสีหน้าซับซ้อน
ทั้งริษยา ตกตะลึง และเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก
นี่ใช่หยางเซียวคนที่พวกเขารู้จักจริงหรือ?
หูข่ายยืนอยู่ด้านหลังฝูงชน ใบหน้าบึ้งตึง มือที่กำดาบขาวซีดจนเห็นได้ชัด
วันนี้เขาไม่เพียงไม่ได้แสดงฝีมือ กลับเกือบถูกปีศาจหนูกัดตายเสียด้วยซ้ำ
หากหยางเซียวไม่ยื่นมือช่วย ตอนนี้เขาคงนอนอยู่ตรงปากหมู่บ้านไปแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึดอัดที่สุดไม่ใช่เรื่องนี้
หากเป็นตั้งแต่ต้นจนจบ หยางเซียวไม่เคยปรายตามองเขาเลยสักครั้ง ราวกับเขาไม่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้อีกต่อไป
「หยางเซียว...」
หูข่ายกัดฟัน ความริษยาในใจแทบข่มไว้ไม่อยู่
……
ที่ว่าการอำเภอเซียงอวิ๋น
มือปราบที่เข้าร่วมช่วยเหลือหมู่บ้านตระกูลหลิ่วทยอยกลับมา
บางคนเสื้อผ้าขาดวิ่น บางคนมีผ้าขาวพันแขน ส่วนบางคนยังมีแววหวาดกลัวหลงเหลืออยู่บนใบหน้า
ปีศาจหนูตัวเดียวไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่เมื่อรวมกันเป็นฝูงก็ราวกับคลื่นสีเทา หากเผลอเพียงนิดเดียวก็อาจถูกพวกมันตะครุบล้มกัดฉีก
มีชีวิตกลับมาได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว
จางหู่ยืนอยู่บนขั้นบันไดลานด้านหน้าที่ว่าการ มือถือสมุดบันทึกความดีความชอบ
「ภัยหนูที่หมู่บ้านตระกูลหลิ่วสงบลงแล้ว ชาวบ้านบาดเจ็บล้มตายเจ็ดคน ช่วยชีวิตไว้ได้สี่สิบสามคน」
「ครั้งนี้สังหารปีศาจหนูได้ทั้งหมดเจ็ดสิบสองตัว ในจำนวนนี้เป็นปีศาจหนูขั้นหลอมกายยี่สิบเอ็ดตัว」
เมื่อมือปราบทั้งหลายได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
มีผลงานก็ย่อมมีความดีความชอบ
สำหรับข้าราชการฝ่ายบู๊ชั้นผู้น้อยอย่างพวกเขา ความดีความชอบมีค่ากว่าเงินทองเสียอีก
เงินทองใช้ได้เพียงกินอยู่เลี้ยงครอบครัว แต่ความดีความชอบสามารถนำไปแลกเคล็ดวิชา โอสถ อาวุธ หรือแม้แต่โอกาสเลื่อนขั้น
จางหู่เปิดสมุดแล้วเริ่มอ่านรายชื่อทีละคน
「จ้าวเฉียง สังหารปีศาจหนูหกตัว บันทึกความดีความชอบหกสิบแต้ม」
「หลี่ซุ่น สังหารปีศาจหนูสี่ตัว บันทึกความดีความชอบสี่สิบแต้ม」
「หวังเอ้อร์ สังหารปีศาจหนูสามตัว บันทึกความดีความชอบสามสิบแต้ม」
มือปราบที่ถูกเอ่ยชื่อ ต่างเผยสีหน้าดีใจ
ปกติออกตรวจตราถนนทั้งเดือนก็ยังสะสมความดีความชอบได้ไม่มากนัก
ครั้งนี้แม้จะเสี่ยงอันตราย แต่ก็ถือว่าได้ผลตอบแทนไม่น้อย
ไม่นานจางหู่ก็อ่านถึงชื่อหูข่าย
「หูข่าย สังหารปีศาจหนูสี่ตัว บันทึกความดีความชอบสี่สิบแต้ม」
สีหน้าหูข่ายแข็งค้างเล็กน้อย
หากเป็นวันปกติ สี่สิบแต้มก็ไม่ถือว่าน้อย
แต่วันนี้เขาไม่เพียงกดข่มคนอื่นไม่ได้ ยังถูกปีศาจหนูไล่ต้อนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ท้ายที่สุดยังต้องให้หยางเซียวช่วยไว้
ความดีความชอบเพียงเท่านี้ เมื่อเข้าหูเขาก็เหมือนถูกตบหน้า
มือปราบหลายคนรอบข้างเหลือบมองเขาโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบเบือนสายตาหนี
จางหู่กล่าวต่อ
「หยางเซียว」
ลานด้านหน้าเงียบลงในทันใด
สายตาของผู้คนไม่น้อยจับจ้องไปยังหยางเซียว
การต่อสู้ที่หมู่บ้านตระกูลหลิ่วในวันนี้ สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจที่สุดไม่ใช่จางหู่หรือมือปราบอาวุโสหลายคน แต่เป็นหยางเซียว ผู้ที่ปกติแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
จางหู่มองหยางเซียว แววตาซับซ้อนอยู่หลายส่วน
「สังหารปีศาจหนูเก้าตัว」
「ในจำนวนนี้เป็นปีศาจหนูขั้นหลอมกายระดับหกหนึ่งตัว ขั้นหลอมกายระดับห้าสองตัว ขั้นหลอมกายระดับสี่สามตัว และปีศาจหนูธรรมดาสามตัว」
「รวมความดีความชอบได้เก้าสิบแต้ม」
สิ้นเสียง ลานด้านหน้าก็เงียบกริบ
เก้าสิบแต้ม!
มือปราบหลายคนตาแดงก่ำ
「มากเกินไปแล้วกระมัง...」
「ปีศาจหนูขั้นหลอมกายระดับหกตัวนั้น เขาสังหารจริงหรือ?」
「ข้าเห็นกับตา เขาฟันดาบเดียวจนคอขาด เกราะหนังของปีศาจหนูตัวนั้นบางราวกับกระดาษ」
「หยางเซียวแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?」
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ค่อย ๆ ดังขึ้น
หูข่ายยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีหน้ายิ่งมายิ่งย่ำแย่
จางหู่กวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา
「ข้าตรวจสอบความดีความชอบด้วยตนเอง ใครมีข้อโต้แย้งหรือไม่?」
ลานพลันเงียบลง
「หยางเซียว ครั้งนี้เจ้าทำได้ดีในการรับมือภัยหนูที่หมู่บ้านตระกูลหลิ่ว」จางหู่ปิดสมุดแล้วหันไปมองหยางเซียว 「แต่การปราบปีศาจไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หากคราวหน้าพบภัยปีศาจอีก อย่าบุ่มบ่าม」
「ขอบคุณหัวหน้ามือปราบจางที่เตือนขอรับ」
จางหู่พยักหน้า ก่อนกล่าวต่อ 「นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าได้รับความดีความชอบมากถึงเพียงนี้ คิดไว้หรือยังว่าจะแลกอะไร」
「ข้าอยากไปดูคลังของก่อน」
「ตามข้ามา」