จางหู่นิ่งงันไปชั่วขณะ
เวลานี้แล้ว คำแรกที่เจ้าหนูนี่ถามกลับเป็นเรื่องผลงานความชอบงั้นหรือ?
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ปีศาจหนูตัวใหญ่หลายตัวตรงปากหมู่บ้านก็หันกลับมาแล้ว
กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นดินพุ่งปะทะใบหน้า
ปีศาจหนูที่เพิ่งถูกหยางเซียวสังหารนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดไหลไม่หยุดจากลำคอ กระตุกอยู่สองสามครั้งแล้วก็สิ้นใจ
มือปราบรอบข้างต่างตะลึงจนพูดไม่ออก
“ตายแล้วหรือ?”
“นั่นปีศาจหนูขั้นหลอมกายห้าชั้นเชียวนะ!”
“หยางเซียวฟันตายได้ในดาบเดียวเลยหรือ?”
หูข่ายนั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวไม่น่าดู
เมื่อครู่เขาพลาดท่าจนตั้งรับไม่อยู่ก็จริง แต่หยางเซียวกลับฟันปีศาจหนูตัวนี้ตายในดาบเดียว
เป็นไปได้อย่างไร?
จางหู่ได้สติเป็นคนแรก เขาตวาดเสียงขรึม “มัวยืนอึ้งทำไมกัน? สังหารปีศาจ!”
ทุกคนจึงได้สติ พากันชักดาบพุ่งไปยังปากหมู่บ้าน
รั้วไม้ตรงปากหมู่บ้านถูกชนพังไปมุมหนึ่ง ชาวบ้านหลายคนตกใจจนคลานถอยหนีอย่างทุลักทุเล
ปีศาจหนูขนเทาหลายตัวมุดผ่านช่องโหว่เข้ามา กรงเล็บแหลมคมขูดพื้นจนเกิดเสียงบาดหู ดวงตาแดงก่ำจับจ้องมนุษย์เป็นอย่างเขม็ง
หยางเซียวกระทืบเท้าครั้งหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก
“หยางเซียว ระวัง!”
จ้าวเฉียงร้องเตือน หยางเซียวไม่แม้แต่จะหันกลับมา
ปีศาจหนูขั้นหลอมกายสามชั้นตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่จากด้านหน้าอย่างรวดเร็ว อ้าปากกัดข้อมือเขา
หากถูกกัดเข้าเต็มคำ แขนข้างนั้นคงพิการไปกว่าครึ่งในทันที
หยางเซียวยกดาบยาวในมือขึ้น คมดาบฟันเฉียงลง
ฉัวะ!
ศีรษะครึ่งหนึ่งของปีศาจหนูถูกฟันแยก เลือดสาดกระจายเต็มพื้น
เขายังคงก้าวต่อไป ก่อนฟันกลับหลังอีกดาบ
ปีศาจหนูตัวที่สองเพิ่งพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง คมดาบก็เฉือนผ่านลำคอ บาดแผลไม่ใหญ่ ทว่าเลือดกลับทะลักราวน้ำพุในพริบตา
ปีศาจหนูร่วงลงพื้นแล้วยังคิดดิ้นรน แต่ไม่ทันวิ่งได้สองก้าวก็ล้มคว่ำ แขนขาทั้งสี่กระตุกเกร็ง
แววตาหยางเซียวเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย คุณสมบัตินี้ใช้ได้ดีกว่าที่เขาคิดเสียอีก
มือปราบทั่วไปต้องฟันฝ่าขนและหนังของปีศาจหนูให้ได้ก่อน ทั้งยังต้องระวังเขี้ยวพิษกับกรงเล็บคม เพียงพลาดนิดเดียวก็อาจบาดเจ็บ
แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น
วิชาดาบพื้นฐานขั้นสมบูรณ์ทำให้ทุกดาบของเขาฟันลงตรงจุดตาย ส่วนคมผ่านร้อยหลอมก็เจาะเกราะหนังของปีศาจหนูได้อย่างง่ายดาย ขอเพียงถูกดาบฟันเข้า ก็แทบไม่มีทางรอด
“วิชาดาบยอดเยี่ยม!”
จางหู่ฟันปีศาจหนูตรงหน้าแยกเป็นสองซีก หางตาเหลือบเห็นหยางเซียวฟันติดต่อกันสองตัว จึงอดตะโกนชมไม่ได้
เดิมทีเขาคิดว่าหยางเซียวเพียงอาศัยจังหวะระเบิดพลังฉับพลันจากดาบเมื่อครู่ ไม่นึกว่าทุกครั้งที่ลงมือจะมั่นคงจนน่าตกใจ
ไม่มีท่าทางเกินจำเป็น ทุกดาบรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด
นี่ไม่ใช่การกวัดแกว่งดาบมั่วซั่ว แต่เป็นฝีมือที่เกิดจากการฝึกวิชาดาบพื้นฐานจนลึกล้ำ
“ตามหยางเซียวไป อุดช่องโหว่ก่อน!”
จางหู่ออกคำสั่งทันที
มือปราบหลายคนได้ยินแล้ว แม้ในใจยังคงตื่นตะลึง แต่ก็รีบตามไปอย่างรวดเร็ว
หยางเซียวยืนอยู่หน้าช่องโหว่ในรั้วไม้ ดาบยาวห้อยเฉียงลง สายตากวาดมองทุ่งนาที่อยู่ด้านนอก
ปีศาจหนูเบียดเสียดกันวิ่งพล่านอยู่ในทุ่งข้าวสาลี
เสียงร้องไห้และตะโกนดังไม่ขาดสายจากในหมู่บ้าน
ชายชราคนหนึ่งหลบไม่ทัน ถูกปีศาจหนูตะครุบล้มลงกับพื้น มองก็รู้ว่ากำลังจะถูกกัดคอขาด
หยางเซียวขยับกาย พุ่งออกไปทางช่องโหว่
“หยางเซียว!”
สีหน้าจ้าวเฉียงเปลี่ยนไป
ปีศาจหนูนอกหมู่บ้านมีจำนวนมากกว่า การพุ่งออกไปลำพังย่อมถูกล้อมได้ง่าย
แต่หยางเซียวไปถึงตรงหน้าชายชราแล้ว
เขาเตะปีศาจหนูที่กระโจนทับชายชราออกไป ก่อนฟันดาบยาวลงตามแรงส่ง
ฉัวะ!
ปีศาจหนูถูกฟันแยกตรงกระดูกคอ ยังไม่ทันได้ร้องโหยหวนก็สิ้นใจ
ชายชราตกใจจนตัวสั่น กางเกงเปียกชุ่ม เขาเงยหน้ามองหยางเซียว ริมฝีปากสั่นระริก
“ขะ...ขอบคุณท่านมือปราบ...”
หยางเซียวไม่ได้ชายตามองเขานัก
“กลับเข้าไปในหมู่บ้าน”
กล่าวจบ เขาก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับปีศาจหนูสามตัวที่พุ่งเข้ามา
ปีศาจหนูทั้งสามพุ่งเข้ามาจากซ้าย ขวา และด้านหน้าแทบจะพร้อมกัน
หากเป็นมือปราบขั้นหลอมกายห้าชั้นทั่วไป คงต้องลนลานรับมือไม่น้อย
แต่หยางเซียวเพียงถอยหลังครึ่งก้าว
หลังจากถอยครึ่งก้าว แสงดาบก็พลันสว่างวาบ
ดาบแรกฟันไปข้างหน้า
ดาบที่สองเฉือนจากด้านซ้าย
ดาบที่สามตวัดสวนกลับ
ปีศาจหนูทั้งสามล้มลงทีละตัว เลือดไหลแผ่ไปตามพื้นโคลน
จางหู่ที่วิ่งมาได้ครึ่งทางถึงกับชะงักฝีเท้าอย่างฉับพลัน
เดิมทีเขาตั้งใจมาช่วยหยางเซียว
แต่กลับพบว่าตนเองคงไม่จำเป็นแล้ว
“เจ้าหนูนี่...”
ไม่ไกลนัก หูข่ายก็เห็นภาพนั้นเช่นกัน
เขากำดาบยาวในมือแน่น ใบหน้าแดงก่ำ ภายในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
ทั้งที่ก่อนถึงเมื่อวาน หยางเซียวก็ยังเป็นคนไร้ค่าที่ปล่อยให้เขาเยาะเย้ยได้ตามใจ
เหตุใดเพียงชั่วข้ามคืนจึงราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน?
“เป็นไปไม่ได้”
หูข่ายกัดฟันพูดเสียงต่ำ “เขาต้องอาศัยดาบซิ่วชุนเล่มนั้นแน่!”
แต่ไม่นานเขาก็พบว่าอาวุธที่หยางเซียวใช้ไม่ใช่ดาบซิ่วชุน หากเป็นดาบยาวมาตรฐานธรรมดาที่สุดของที่ว่าการอำเภอ
สีเลือดบนใบหน้าหูข่ายค่อย ๆ เลือนหาย
ขณะนั้นเอง เสียงร้องแหลมเสียดหูก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของทุ่งข้าวสาลีนอกหมู่บ้าน
“จี๊ด—”
ปีศาจหนูทุกตัวชะงักพร้อมกัน
จากนั้นทุ่งข้าวสาลีก็แยกออกไปสองข้าง
ปีศาจหนูสีเทาดำตัวหนึ่งซึ่งใหญ่กว่าปีศาจหนูทั่วไปหลายเท่าค่อย ๆ คลานออกมา
ร่างของมันสูงเกือบครึ่งคน ขนบนหลังตั้งชันราวเข็มเหล็ก อุ้งเท้าหน้ากำยำ ดวงตาเปล่งแสงแดงเย็นเยียบ
ที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ ตรงมุมปากของมันยังคาบแขนเสื้อขาดรุ่งริ่งไว้ครึ่งหนึ่ง
นั่นเป็นแขนเสื้อของชาวบ้าน
“ปีศาจหนูผู้มีสติปัญญา!”
เมื่อเห็นปีศาจหนูตัวนั้น สีหน้าจางหู่ก็พลันเคร่งขรึม
“หยางเซียว ถอยกลับมา!”
ทว่าปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาจับจ้องหยางเซียวไว้แล้ว
เสียงคำรามต่ำดังออกจากลำคอของมัน ขาหลังถีบพื้นอย่างแรง ร่างทั้งร่างกลายเป็นเงาสีเทาพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าหยางเซียว
ความเร็วของมันมากกว่าปีศาจหนูก่อนหน้านี้อย่างน้อยเท่าตัว!
แววตาหยางเซียวหดแคบ
เขายกดาบขวางรับ
ปัง!
กรงเล็บหนูฟาดลงบนตัวดาบ แรงมหาศาลทำให้แขนเขาชาจนแทบไร้ความรู้สึก ดินใต้เท้าถูกเหยียบเป็นรอยลึกครึ่งชุ่น
แรงเยอะชะมัด
ปีศาจหนูร่วงลงพื้น แต่ไม่ได้หยุดพัก มันวนรอบหยางเซียวอย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงก่ำฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน
มันกำลังหาช่องโหว่
หยางเซียวค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมา แล้วกำดาบยาวแน่น
มือปราบรอบข้างต่างลุ้นจนใจเต้นระทึก
หูข่ายยิ่งจ้องภาพตรงหน้าไม่วางตา
ในใจเขากลับเกิดความคาดหวังอันมืดมนขึ้นเสี้ยวหนึ่ง
กัดมันให้ตาย
กัดเจ้าคนที่เพิ่งโผล่หัวขึ้นมานี่ให้ตายเสีย
ชั่วพริบตาถัดมา ปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง
มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่จากด้านหน้า แต่แนบพื้นทะยานเข้ามา หมายกัดน่องหยางเซียว
หยางเซียวขยับเท้าหลบ พลางหลีกพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด
แต่ปีศาจหนูกลับสะบัดหางอย่างแรง หางแข็งหนาฟาดเข้าใส่เอวและท้องของเขาราวแส้
“ระวัง!” จางหู่ตวาดลั่น
แววตาหยางเซียวเย็นเยียบ
เขาไม่ถอยกลับรุก ลดดาบยาวลง อาศัยจังหวะที่หางหนูฟาดเข้ามา ฟันลงไปในดาบเดียว
ฉัวะ!
คมดาบฟันเข้าไปในหางหนู
คมผ่านร้อยหลอมเจาะขนและหนังอันเหนียวแกร่ง ก่อนตัดหางขาดไปครึ่งท่อนอย่างเด็ดขาด
ปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาส่งเสียงร้องโหยหวน
หยางเซียวฉวยจังหวะรุกเข้าไป แสงดาบวาบต่อเนื่อง
ดาบหนึ่งฟันกรงเล็บ
ดาบหนึ่งผ่าท้อง
ดาบสุดท้ายตวัดจากล่างขึ้นบน เฉือนผ่านลำคอของปีศาจหนู
เลือดพุ่งสูงสามฉื่อ
ปีศาจหนูผู้มีสติปัญญาขั้นหลอมกายหกชั้นเซถอยไปสองสามก้าว ก่อนล้มลงอย่างหนักข้างเท้าหยางเซียว
ทุ่งข้าวสาลีพลันเงียบงันไปชั่วขณะ
หยางเซียวสะบัดหยดเลือดออกจากดาบ เงยหน้ามองปีศาจหนูที่เหลือ
“ตัวต่อไป”
จางหู่มองแผ่นหลังของเขา ความตื่นตะลึงในดวงตาไม่อาจปกปิดได้อีก
เจ้าหนูนี่...
วิชาดาบพื้นฐานของเขาเกรงว่าจะถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว!