คลังของที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ลึกเข้าไปในสวนด้านหลัง
เป็นอาคารสองชั้นก่อด้วยอิฐสีเขียว ทางเข้าเฝ้าไว้ด้วยเจ้าหน้าที่รับใช้สองคน เมื่อเห็นจางหู่นำคนมา ทั้งสองก็รีบคารวะ
“หัวหน้ามือปราบจาง”
จางหู่พยักหน้า หยิบกุญแจออกมาเปิดประตูเหล็กบานหนาหนัก
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น กลิ่นอายหนังสือเก่าแก่พลันโชยเข้าปะทะใบหน้า
คลังของไม่ใหญ่ แต่จัดแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน
ชั้นวางไม้ด้านซ้ายเรียงรายด้วยอาวุธและเครื่องป้องกัน ทั้งดาบ ทวน ธนู และเกราะ ส่วนชั้นวางด้านขวาวางตำราวิชายุทธ์ไว้เป็นตั้ง ๆ
จางหู่ชี้ไปยังชั้นวางพลางกล่าวว่า “ที่ว่าการอำเภอไม่ใช่กองปราบมาร ของดีจึงมีไม่มาก”
“แต่สำหรับผู้ฝึกตนขั้นหลอมกาย ก็นับว่าเพียงพอแล้ว”
“อาวุธทั่วไปใช้แต้มความชอบ 20-30 แต้ม วิชายุทธ์พื้นฐานใช้ 30-40 แต้ม หากอยากแลกเป็นเงินตำลึงก็มีเช่นกัน”
หยางเซียวกวาดตามองชั้นวาง ตำราเล่มบางเรียงอยู่บนนั้นอย่างสงบนิ่ง
วิชาที่คนอื่นต้องฝึกฝนอย่างหนักนานหลายปีเหล่านี้ สำหรับเขาแล้ว เพียงสวมใส่ลงในช่องอุปกรณ์ ก็สามารถบรรลุขั้นสมบูรณ์ได้ในพริบตา
กระทั่งทำให้กลายเป็นพลังของตนอย่างถาวรได้ด้วย
หยางเซียวรู้สึกร้อนวูบในใจ
ในสายตาของเขา คลังแห่งนี้คือขุมทรัพย์ที่รอให้เข้าไปกวาดเรียบ
เมื่อเห็นเขามองอย่างตั้งใจ จางหู่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้วิชาดาบพื้นฐานของเจ้าไม่เลว แต่ยังขาดทั้งวิชาตัวเบาและวิชาหมัดเท้า”
“หากใช้เป็นแต่ดาบ พอปีศาจเข้าประชิดตัว หรือเจอสถานที่คับแคบ ก็เสียเปรียบได้ง่าย”
หยางเซียวพยักหน้า
นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาคิดอยู่เมื่อครู่นี้เช่นกัน
ในการต่อสู้ที่หมู่บ้านตระกูลหลิ่ว แม้เขาจะอาศัยคมผ่านร้อยหลอมสังหารปีศาจได้ แต่ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าวิชาตัวเบาและวิธีรับมือระยะประชิดของตนยังไม่เพียงพอ
หากปีศาจหนูไม่ได้มีพลังจำกัด เปลี่ยนเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งกว่านี้ เรื่องคงไม่ราบรื่นเช่นนั้น