หน้าที่ว่าการอำเภอ เหล่ามือปราบทยอยมารวมตัวกัน
คนกว่ายี่สิบยืนอยู่ใต้บันไดศิลาเขียว เอวคาดดาบยาว สีหน้าท่าทางแตกต่างกันไป
บางคนเผยแววตึงเครียด บางคนก่นด่าเสียงเบา ขณะที่บางคนซ่อนความตื่นเต้นไว้ในแววตา
ภัยปีศาจนั้นอันตรายก็จริง แต่สำหรับมือปราบแห่งที่ว่าการอำเภอแล้ว การสังหารปีศาจย่อมหมายถึงความดีความชอบด้วยเช่นกัน
ความดีความชอบสามารถนำไปแลกเงินตรา วิชายุทธ์ หรืออาวุธได้
หากทำผลงานโดดเด่น ยังอาจเข้าตาหัวหน้ามือปราบและได้รับการเลื่อนขั้น
หยางเซียวยืนอยู่ท้ายกลุ่ม มือกดอยู่บนดาบยาวข้างเอว ในช่องอุปกรณ์โปร่งใสตรงหน้า ภาพดาบซิ่วชุนลอยนิ่งอยู่
【ขั้นต้น·ดาบซิ่วชุน】
【เงื่อนไขการคงสภาพ: สวมใส่ 12 ชั่วโมง หรือสังหารปีศาจขั้นหลอมกาย 1 ตัว】
แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย รอให้ครบ 12 ชั่วโมงนานเกินไป สังหารปีศาจสักตัวกลับรวดเร็วกว่ามาก
แต่ตอนนี้ที่ว่าการอำเภอกำลังจะออกเดินทางไปหมู่บ้านตระกูลหลิ่ว เห็นได้ชัดว่านี่คือโอกาส
“หยางเซียว เจ้าก็มาด้วยหรือ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมแววประหลาดใจเล็กน้อย
หยางเซียวเงยหน้ามอง เห็นมือปราบหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล กำลังสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
คนผู้นั้นชื่อจ้าวเฉียง เป็นมือปราบอาวุโสใต้บังคับบัญชาของจางหู่ มีพลังขั้นหลอมกายระดับเจ็ด ปกติความสัมพันธ์กับเจ้าของร่างเดิมยังพอใช้ได้
จ้าวเฉียงลดเสียงลงถามว่า “เจ้าจะไปหมู่บ้านตระกูลหลิ่วจริงหรือ?”
หยางเซียวพยักหน้า
จ้าวเฉียงขมวดคิ้ว “คราวนี้ไม่ใช่ออกตรวจตราตามถนนนะ ปีศาจหนูตัวเดียวไม่แข็งแกร่งก็จริง แต่พวกมันมากันเป็นฝูง หากถูกกัดเข้า พิษเข้าสู่ร่างกาย เบาหน่อยก็มีไข้หมดสติ หนักหน่อยก็ถึงตาย!”
“เมื่อก่อนพอเจองานเช่นนี้ เจ้าไม่ใช่หาเหตุผลหลบเลี่ยงทุกครั้งหรอกหรือ?”
หยางเซียวเอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อก่อนก็ส่วนเมื่อก่อน”
จ้าวเฉียงชะงัก ยังคิดจะเกลี้ยกล่อมต่อ ทว่าจางหู่เดินก้าวยาวออกมาจากที่ว่าการอำเภอแล้ว
เขาร่างสูงใหญ่ ในมือถือดาบยาว กวาดตามองทุกคน
“ฟังให้ดี!”
“ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลหลิ่วถูกปีศาจหนูล้อมไว้ นายอำเภอมีคำสั่งให้ไปช่วยเหลือทันที”
“คราวนี้ปีศาจหนูมีจำนวนไม่น้อย ทุกคนห้ามแยกกันลงมือ หากพบปีศาจหนูที่มีสติปัญญา ให้ร้องเรียกกำลังสนับสนุนทันที”
“ผู้ใดถอยหนีในยามศึก จะถูกลงโทษตามกฎของที่ว่าการอำเภอ!”
ทุกคนขานรับพร้อมกัน
สายตาจางหู่หยุดอยู่ท่ามกลางฝูงชนชั่วขณะ ก่อนจะเลื่อนไปตกบนตัวหยางเซียว แต่ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม
“ออกเดินทาง!”
คนกลุ่มหนึ่งออกจากตัวอำเภออย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลหลิ่ว
……
หมู่บ้านตระกูลหลิ่วอยู่ไม่ไกลจากอำเภอเซียงอวิ๋น ทุกคนเร่งฝีเท้าไปตามถนนหลวง
ยิ่งเข้าใกล้หมู่บ้าน กลิ่นอายปีศาจในอากาศก็ยิ่งเข้มข้น
ไร่นาข้างทางถูกกัดแทะจนเสียหายยับเยิน รวงข้าวสาลีสีทองอร่ามล้มระเนระนาด เหลือเพียงฟางโล่งเตียน
บางครั้งยังเห็นเงาสีเทาวูบผ่านคันนา
“ปีศาจหนู” สีหน้าจ้าวเฉียงเคร่งขรึมลง “ดูท่าสถานการณ์จะเลวร้ายกว่าเมื่อคืนเสียอีก”
ผ่านไปหนึ่งเค่อ หมู่บ้านตระกูลหลิ่วก็ปรากฏอยู่ไกล ๆ
เสียงตะโกนวุ่นวายดังมาจากทางปากหมู่บ้าน
ชาวบ้านหลายคนยืนอยู่หลังรั้วไม้หยาบ ๆ ที่สร้างไว้ตรงปากหมู่บ้าน ในมือถือจอบกับไม้กระบอง พยายามต้านเงาหนูสีเทาที่พุ่งเข้ามาอย่างสุดกำลัง
ในไร่นา ปีศาจหนูแน่นขนัดกำลังกัดกินพืชผล
ปีศาจหนูเหล่านี้มีขนาดใหญ่กว่าหนูทั่วไปนับสิบเท่า ขนสีเทามันวาว ดวงตาแดงก่ำ ฟันโผล่พ้นปาก น้ำลายเหม็นคาวหยดจากปาก
ไกลออกไป ยังมีปีศาจหนูหลายตัวที่มีขนาดพอ ๆ กับลูกวัว กำลังวนเวียนอยู่รอบปากหมู่บ้าน
สีหน้าจางหู่พลันเคร่งขรึม
“สถานการณ์ไม่ชอบมาพากล”
“ปีศาจหนูพวกนี้อย่างน้อยก็มีพลังขั้นหลอมกายระดับห้าหรือหก!”
เขาออกคำสั่งทันที
“จ้าวเฉียง เจ้านำคนห้าคนไปกำจัดปีศาจหนูตัวเล็กในไร่นา!”
“ที่เหลือตามข้าไปช่วยคนที่ปากหมู่บ้าน!”
“หยางเซียว”
จางหู่หันมามองเขา น้ำเสียงอ่อนลง “เจ้าตามอยู่ข้างหลัง อย่าฝืนตัวเอง”
“รับทราบ” หยางเซียวพยักหน้า
ในตอนนั้นเอง เสียงเยาะเย้ยเสียงหนึ่งพลันดังมาจากด้านข้าง
“หัวหน้ามือปราบจาง จะพาเขามาทำไม?”
หูข่ายก้าวออกมาจากฝูงชน แขนยังปวดตุบ ๆ สีหน้าหม่นคล้ำ
เห็นได้ชัดว่าเขาก็ถูกเกณฑ์มาที่หมู่บ้านตระกูลหลิ่วเช่นกัน
“ปกติหยางเซียวเข้าเวรก็เอาแต่เกียจคร้าน พอเจอปีศาจมารเข้าจริง เกรงว่าขาคงอ่อนจนยืนไม่อยู่”
“พาเขามาด้วยไม่ใช่เป็นตัวถ่วงหรือ?”
มือปราบหลายคนรอบข้างมองหยางเซียว สีหน้าลังเลอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย ชื่อเสียงของเจ้าของร่างเดิมในอดีตก็ไม่ดีจริง ๆ
จางหู่ขมวดคิ้ว “หูข่าย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน”
“ข้าแค่พูดตามความจริง” หูข่ายแค่นเสียงเย็นชา
เขามองหยางเซียวด้วยแววตาเคียดแค้น
“หยางเซียว หากกลัว ตอนนี้หนีกลับไปในตัวอำเภอยังทัน”
หยางเซียวมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้โต้ตอบ
“ช่วยด้วย!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากทางปากหมู่บ้าน
ปีศาจหนูร่างยักษ์ตัวหนึ่งพุ่งทะลุรั้วไม้ กระโจนเข้าใส่หญิงชาวบ้านที่กำลังอุ้มเด็กอยู่
หญิงผู้นั้นตกใจจนทรุดลงกับพื้น เด็กในอ้อมแขนร้องไห้จ้า
สีหน้าจางหู่ดุดันขึ้น เขาตะโกนทันทีว่า
“ช่วยคน!”
แววตาหูข่ายวาววาบ เขาพุ่งออกไปก่อนใคร
“ดูข้า!”
ร่างของเขาปราดเปรียว ดาบยาวชักออกจากฝัก มุ่งตรงไปยังปีศาจหนูตัวนั้น
ในสายตาเขา นี่เป็นโอกาสสร้างความดีความชอบพอดี
แต่ปีศาจหนูตัวนั้นกลับเร็วกว่าที่เขาคาดคิด
หูข่ายเพิ่งพุ่งไปได้ครึ่งทาง ปีศาจหนูก็หันขวับ ดวงตาแดงฉานจ้องเขาเขม็ง
ชั่วพริบตาต่อมา มันถีบขาหลัง ทิ้งหญิงชาวบ้านแล้วพุ่งเข้าใส่ใบหน้าหูข่าย
สีหน้าหูข่ายแปรเปลี่ยนฉับพลัน
“เร็วขนาดนี้เชียว!”
เขารีบกวัดแกว่งดาบขึ้นปัดป้อง
ปัง!
ปีศาจหนูตวัดกรงเล็บฟาดใส่คมดาบ พลังมหาศาลทำให้เขาถอยกรูดไปหลายก้าว แขนชาจนไร้ความรู้สึก
ปีศาจหนูไม่หยุดเท่านั้น มันอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยน้ำลายพิษ แล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
รูม่านตาหูข่ายหดแคบ
จบแล้ว!
ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านจากด้านหลังเยื้องข้างเขา
หยางเซียวก้าวออกไป ฟันดาบยาวในแนวขวาง
ปีศาจหนูสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงคิดหลบหลีก
ทว่าดาบนี้ของหยางเซียวทั้งรวดเร็วและแม่นยำยิ่ง
คมดาบเฉือนผ่านกรงเล็บหน้าของปีศาจหนู บีบให้ร่างของมันชะงักลงอย่างแรง
ดาบที่สองฟันตามลงมาทันที
ฉัวะ!
คมดาบฟันเข้าที่ลำคอของปีศาจหนู
หนังปีศาจเหนียวทนใต้ขนสีเทา ราวกับถูกคมดาบนี้ผ่าออกง่ายดุจกระดาษบาง
เลือดสาดกระจาย
ปีศาจหนูส่งเสียงร้องแหลมโหยหวน เลือดไหลทะลักจากลำคอ ร่างมหึมาล้มกระแทกพื้นอย่างแรง กระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนแน่นิ่งไป
【สังหารปีศาจหนูขั้นหลอมกาย ผลจากการสวมใส่ดาบซิ่วชุนขั้นต้นถูกคงสภาพไว้อย่างถาวร】
【พละกำลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย】
【วิชาดาบพื้นฐานบรรลุขั้นสมบูรณ์】
【เก็บรักษาคุณสมบัติ (สีน้ำเงิน) คมผ่านร้อยหลอมไว้แล้ว】
รอบข้างพลันเงียบงัน
หูข่ายทรุดนั่งลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด
เขามองปีศาจหนูที่ล้มอยู่ตรงหน้า แล้วหันไปมองหยางเซียวซึ่งยืนถือดาบ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เจ้า...เป็นไปได้อย่างไร?”
หยางเซียวไม่ได้มองเขา เพียงเพ่งมองช่องอุปกรณ์ที่ว่างลง
ผลของดาบซิ่วชุนถูกคงสภาพไว้แล้ว
นั่นหมายความว่าตอนนี้เขาสามารถสวมใส่สิ่งของชิ้นใหม่ได้
และภัยหนูตรงหน้านี้ก็คือก้าวแรกที่เขาจะใช้ไขว่คว้าความดีความชอบและทรัพยากร
หยางเซียวเงยหน้ามองปีศาจหนูตัวใหญ่หลายตัวตรงปากหมู่บ้าน แววตาค่อย ๆ เปล่งประกายขึ้น
“หัวหน้ามือปราบจาง”
เขากำด้ามดาบยาวแน่น น้ำเสียงสงบนิ่ง
“ถ้าข้าสังหารปีศาจหนูพวกนี้ จะนับเป็นความดีความชอบหรือไม่?”