นอกเรือนเงียบงันสนิท
มือปราบทั้งสี่ยืนอยู่หน้าประตู มองซากปีศาจสุนัขที่เกลื่อนพื้นอยู่นาน จนพูดอะไรไม่ออก
จ้าวเถี่ยหนิวร่างกำยำ ทว่าขณะนี้ขาทั้งสองกลับสั่นระริก สายตากวาดไปมาระหว่างซากปีศาจสุนัขเหล่านั้นกับหยางเซียว
“หยาง... หยางหัวหน้ามือปราบ...”
เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ท่าน... ท่านฆ่าพวกมันทั้งหมด... ด้วยตัวคนเดียวหรือ?”
หยางเซียวมองซากสุนัขเหลืองแก่ที่กลับมาผอมแห้งอีกครั้งบนพื้น โดยไม่หันกลับไปมอง
“ไม่เช่นนั้น เจ้าอยากลงมือเองหรือ?”
จ้าวเถี่ยหนิวกลืนน้ำลาย แล้วโบกมือรัว “ไม่ ๆ ๆ ข้าทำไม่ได้หรอก”
ร่างผอมสูงของซุนหมิงโผล่เข้ามาจากหน้าประตู สายตากวาดผ่านซากศพบนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
โจวเฉียงยืนนิ่งอยู่ตรงประตู สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่ามือที่กำด้ามดาบแน่นกลับสั่นเล็กน้อย
สายตาของเขากวาดผ่านซากศพทีละร่าง คลื่นความตื่นตะลึงโหมกระหน่ำอยู่ในใจ
ส่วนโจวกังร่างเตี้ยเล็กหดตัวอยู่ด้านหลังสุด ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว ภายในใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง
“จ้าวเถี่ยหนิว”
“ขอรับ!”
จ้าวเถี่ยหนิวพลันยืดหลังตรง
“พาโจวเฉียงไปจัดการซากศพในเรือน” หยางเซียวเอ่ยช้า ๆ “ซุนหมิงกับโจวกัง พวกเจ้าออกไปดูข้างนอกว่ามีชาวบ้านหรือปีศาจตนอื่นหลงเหลืออยู่หรือไม่”
“ขอรับ!”
มือปราบทั้งสี่รีบลงมือทันที
หยางเซียวยืนอยู่ในเรือน สายตาจับจ้องซากไร้หัวของสุนัขแก่
ทันใดนั้น ราวกับเขานึกอะไรขึ้นได้ จึงยื่นมือล้วงค้นในซากศพอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบสิ่งของกลมเกลี้ยงคล้ายไข่ไก่ออกมา