หน้าที่ว่าการอำเภอ
จางหู่กำลังฝึกวิชาดาบอยู่ในลาน ท่วงท่าดุดันทรงพลัง
ทันใดนั้น มือปราบคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“หัวหน้า… หัวหน้ามือปราบจาง!”
“หัวหน้ามือปราบหยางกลับมาแล้ว!”
จางหู่ชะงักไป “หยางเซียวกลับมาแล้วหรือ? รีบให้เขามาหาข้า”
มือปราบคนนั้นหอบหายใจ “เขา… เขายังลากซากปีศาจสุนัขกลับมาด้วยรถคันหนึ่ง!”
“รถคันหนึ่ง?” จางหู่เบิกตากว้าง
ไม่ใช่ว่าไปตรวจตราหมู่บ้านหวังหรอกหรือ? นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขารีบออกจากห้องพักเวรไปยังหน้าประตู
จากนั้นก็เห็นหยางเซียวกับรถลากคันใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง
บนรถลากมีซากปีศาจสุนัขกองพะเนินอยู่ ด้านบนสุดคือหัวของปีศาจสุนัขที่แตกต่างจากตัวอื่น
กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นเหนือกว่าขั้นหลอมกายอย่างเห็นได้ชัด!
“นี่คือ…” รูม่านตาของจางหู่หดวูบ “ขั้นรวมปราณหรือ?”
หยางเซียวพยักหน้า “น่าจะเป็นสุนัขแก่ที่ใกล้สิ้นอายุขัยตัวนั้น ตามที่หัวหน้ามือปราบจางเคยบอก ข้าฆ่ามันแล้วก็ทำลายรังของมันเสีย จากนั้นยังฆ่าปีศาจสุนัขไปอีกสิบกว่าตัว”
ท้ายที่สุด เขาก็เสริมขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า
“หากไม่มีอะไรผิดพลาด ปีศาจสุนัขในหมู่บ้านหวังคงหมดไปแล้ว”
จางหู่ยืนนิ่งงันไปโดยสิ้นเชิง
ปีศาจสุนัขขั้นรวมปราณถูกหยางเซียวฆ่า แถมยังทำลายรังของมันอีกหรือ?
นี่… นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
“หยางเซียว…” จางหู่หันมาสำรวจหยางเซียวอีกครั้งอย่างละเอียด ราวกับไม่เคยรู้จักคนผู้นี้มาก่อน “ตอนนี้เจ้า… อยู่ในขอบเขตใดกันแน่?”