“ฝีมือไม่เลว เป็นหัวหน้ามือปราบได้อย่างสบาย ข้ายังมีธุระ คงไม่รบกวนแล้ว”
หลี่เถี่ยสูดหายใจลึก ก่อนมองหยางเซียวด้วยสายตาแปลกไป
เขาฝืนข่มความตื่นตะลึงในใจ แล้วหมุนตัวจากไป
ตามข่าวลือที่หูข่ายกับคนในที่ว่าการอำเภอเล่ากัน เจ้าหมอนี่สังหารปีศาจสุนัขไปกว่าสามสิบตัว ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายแค่คุยโวข่มขวัญ ไม่คิดว่าจะมีฝีมืออยู่จริง
เมื่อครู่ตอนปะทะกระบวนท่ากัน เขากลับไม่ได้เปรียบเลยหรือ?
เขาฝึกวิชามายี่สิบสามปี ส่วนเจ้าหนุ่มนี่อายุแค่สิบแปดกระมัง อย่างมากก็คงฝึกมาเพียงสองสามปี เรื่องเช่นนี้สมเหตุสมผลหรือ...
หยางเซียวมองแผ่นหลังของหลี่เถี่ย แววระแวดระวังวาบผ่านดวงตา
เมื่อครู่หลี่เถี่ยลองเชิงเขา ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร
เขาลูบดาบซิ่วชุนตรงเอว พลางดึงสติกลับมา แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนด้านหลังของที่ว่าการอำเภอ เพื่อพบกับมือปราบทั้งสี่คนที่จางหู่จัดไว้ให้
ภายในเรือนด้านหลัง มือปราบหนุ่มหลายคนกำลังฝึกวิชายุทธ์ด้วยกัน
เมื่อหยางเซียวก้าวเข้าไป มือปราบทั้งสี่พลันหยุดมือและลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“คารวะหัวหน้ามือปราบหยาง!”
หยางเซียวกวาดตามองทั้งสี่ ไล่พิจารณาพวกเขาทีละคน
คนแรกเป็นชายหนุ่มร่างกำยำ อยู่ขั้นหลอมกายชั้นหก ท่าทางซื่อสัตย์และเรียบง่าย
คนที่สองเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอม อยู่ขั้นหลอมกายชั้นห้า แววตาที่มองมามีความเคลือบแคลงอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนอีกสองคนเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำ หน้าตาคล้ายพี่น้องกัน ทั้งคู่อยู่ขั้นหลอมกายชั้นห้า พวกเขายิ้มแล้วพยักหน้าให้เขา
หยางเซียวสังเกตเห็นความสงสัยแฝงอยู่ในแววตาของมือปราบคนที่สอง