ยามฟ้าสาง
หยางเซียวพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา ก่อนเดินเข้าไปในลาน ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แขวนดาบซิ่วชุนไว้ที่เอว แล้วออกเดินทางไปยังที่ว่าการอำเภอ
วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้ามือปราบอย่างเป็นทางการ จึงควรใส่ใจภาพลักษณ์สักหน่อย
หลังฝึกฝนมาตลอดทั้งคืน ตอนนี้เขาก็มั่นคงอยู่ในขั้นหลอมกายเก้าชั้นแล้ว
แต่ยังห่างจากขั้นสมบูรณ์แบบอยู่บ้าง คาดว่ากินโอสถหลอมกายอีก 2 เม็ดก็น่าจะพอ
ถึงตอนนั้นก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นรวมปราณได้ในคราวเดียว
หน้าประตูที่ว่าการอำเภอมีเจ้าหน้าที่หลายคนรออยู่แล้ว
พอเห็นหยางเซียว พวกเขาก็พากันพยักหน้าทักทาย แววตาเต็มไปด้วยความยำเกรง และเปลี่ยนคำเรียกขานไปโดยไม่รู้ตัว
“หัวหน้ามือปราบหยางมาแล้ว!”
“อรุณสวัสดิ์ หัวหน้ามือปราบหยาง!”
หยางเซียวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอ
จางหู่ยืนรออยู่ตรงประตู เมื่อเห็นหยางเซียวก็เผยรอยยิ้ม “มาแล้วหรือ? ตามข้ามา ท่านนายอำเภอต้องการพบเจ้า”
หยางเซียวชะงักเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไป
ภายในโถงใหญ่ นายอำเภอนั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังตั้งใจตรวจเอกสารหลายเล่มที่วางอยู่บนโต๊ะ
เขาอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี ใบหน้าซูบผอม ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า
หยางเซียวก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว แล้วประสานมือคารวะ
“หยางเซียว ขอคารวะใต้เท้านายอำเภอ”
จางเยว่ นายอำเภอ เงยหน้าขึ้น สายตาหยุดลงที่ดาบซิ่วชุนตรงเอวของหยางเซียว แววตาพลันฉายประกายหวนรำลึก
“หยางเซียว ข้าได้ยินเรื่องผลงานของเจ้าในช่วงหลายวันนี้แล้ว”