หนึ่งชั่วยามต่อมา
มีข้อความหนึ่งวาบขึ้นตรงหน้าหยางเซียว
【วิชาปรับลมหายใจที่สวมใส่เข้าเงื่อนไขการทำให้คงสภาพ ผลของอุปกรณ์ถูกทำให้คงสภาพถาวรแล้ว】
【วิชาปรับลมหายใจบรรลุขั้นสมบูรณ์】
【ได้รับคุณสมบัติฟื้นต้นกำเนิด (สีเขียว): ความเร็วในการฟื้นฟูพลังปราณและโลหิตเพิ่มขึ้นเล็กน้อย】
วิชาปรับลมหายใจในช่องอุปกรณ์หายไป เหลือช่องว่างหนึ่งช่อง
หยางเซียวที่รอคอยมานานหยิบตำราย่างก้าวหงส์ตื่นขึ้นมาก่อน
ทันทีที่เปิดหน้าปก ตัวอักษรโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ตรวจพบสิ่งของที่สามารถสวมใส่ได้: ย่างก้าวหงส์ตื่น】
【ต้องการสวมใส่หรือไม่?】
หยางเซียวไม่ลังเล “สวมใส่”
ชั่วพริบตาถัดมา สมุดบางแปรเปลี่ยนเป็นแสงเรืองรองสายหนึ่ง ลอยเข้าไปในช่องอุปกรณ์
【ย่างก้าวหงส์ตื่น】
【ผลลัพธ์หนึ่ง: ความชำนาญย่างก้าวหงส์ตื่นถึงขั้นสมบูรณ์】
【ผลลัพธ์สอง: ได้รับคุณสมบัติ (สีเขียว) เงาร่างวูบไหว: ร่างกายปราดเปรียว เพิ่มความคล่องแคล่วเล็กน้อย】
【เงื่อนไขการทำให้คงสภาพถาวร: สวมใส่เป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม】
ตูม!
ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสมอง
วิธีรวบรวมลมปราณ วิธีลงเท้า วิธีอาศัยเอวและสะโพกส่งแรง รวมถึงวิธีเคลื่อนไหวหลบหลีกในพื้นที่คับแคบ
เพียงชั่วพริบตา หยางเซียวก็ราวกับฝึกฝนวิชาตัวเบามานานกว่าสิบปี
ขาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเล็กน้อย เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ฟู่—
เสียงลมวูบไหวในลานบ้าน
ร่างของหยางเซียวปรากฏขึ้นห่างออกไปหลายก้าว เหลือไว้เพียงรอยเท้าตื้น ๆ บนพื้น
“วิชาตัวเบาดีจริง”
ดวงตาหยางเซียวเป็นประกาย
หากตอนสู้ที่หมู่บ้านตระกูลหลิ่วเขามีย่างก้าวหงส์ตื่นล่วงหน้า การสังหารปีศาจหนูคงง่ายดายกว่านี้มาก
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ วิชาตัวเบาช่วยรักษาชีวิต
ในยุคสมัยที่ปีศาจอาละวาดเช่นนี้ การสังหารปีศาจได้เป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนจะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หยางเซียวทดลองใช้วิชาในลานบ้านไปมาหลายครั้ง