หวังต้ากุ้ยได้ยินเสียงก็ฝืนหันไปมองอย่างยากลำบาก
เมื่อเห็นเงาร่างของหยางเซียว แววแห่งความหวังก็วาบขึ้นในดวงตา
“กำลังเสริม! กำลังเสริมจากที่ว่าการอำเภอมาถึงแล้ว!”
เขาดีใจอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าต่อมากลับชะงักงัน
มีเพียงคนเดียวหรือ?
หวังต้ากุ้ยกวาดตามองไปด้านหลังหยางเซียว หวังจะเห็นมือปราบคนอื่น ๆ ตามมาด้วย
“เหตุใด... มีเพียงเจ้าคนเดียว?”
เสียงของหวังต้ากุ้ยแหบพร่า เจือความไม่อยากเชื่อ
เดิมทีเขาคิดว่าที่ว่าการอำเภอส่งกำลังเสริมมาเป็นจำนวนมาก ใครจะคิดว่ากลับมีเพียงหยางเซียวคนเดียว!
หยางเซียวเอ่ยเสียงเรียบ “หัวหน้ามือปราบจางส่งข้ามาตรวจสอบสถานการณ์”
หัวใจของหวังต้ากุ้ยดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้ง
คนเดียว... แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เรี่ยวแรงก็หมดสิ้นไปนานแล้ว เดิมทีนึกว่ากำลังเสริมมาถึง แต่กลับมีเพียงคนเดียว
ต่อให้เป็นจางหู่ ก็ยังไม่แน่ว่าจะรับมือปีศาจสุนัขสามสิบสี่สิบตัวได้เพียงลำพัง!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปีศาจสุนัขขั้นหลอมกายเก้าชั้นตัวนั้น!
“รีบหนีไป!” หวังต้ากุ้ยกัดฟันเอ่ย “อย่ามาสนใจข้า!”
เขาเตรียมใจตายไว้แล้ว
แทนที่จะปล่อยให้คนหนุ่มผู้นี้มาตายเปล่า สู้ให้เขากลับไปส่งข่าว ให้ที่ว่าการอำเภอส่งคนมาเพิ่มยังดีกว่า
หยางเซียวยืนนิ่งอยู่กับที่ กวาดตามองปีศาจสุนัขรอบด้าน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“หนีหรือ?” เขาส่ายหน้าเบา ๆ “ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดต้องหนีด้วย?”
หวังต้ากุ้ยชะงักงัน
คนหนุ่มผู้นี้... เสียสติไปแล้วหรือ?
“เจ้าไม่รู้หรอกว่าปีศาจสุนัขพวกนี้แข็งแกร่งเพียงใด!” เขาเอ่ยอย่างร้อนรน “ตัวที่เป็นหัวหน้ามีขั้นหลอมกายเก้าชั้น! เจ้าเพียงคนเดียวไม่มีทางสู้มันได้!”
หยางเซียวไม่ตอบ