ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยจิงมีถนนของกินเก่าแก่สายหนึ่ง เป็นสถานที่ยอดนิยมที่เหล่านักศึกษามาเดินเล่นหาของกินยามเย็น
ถนนไม่ได้กว้างมากนัก สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยและร้านเล็ก ๆ หลากหลาย พอแสงสนธยาเริ่มโรยตัว ทั้งถนนก็สว่างไสวไปด้วยแสงไฟสีเหลืองอบอุ่น
เหวินเหมียนจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ ทักทายหลินเสี่ยวเสี่ยวกับเจ้าหลิน แล้วเดินออกจากหอพักไปคนเดียว ค่อย ๆ มุ่งหน้าไปตามถนนในมหาวิทยาลัยสู่ถนนของกิน
【วันนี้คิดจะไปกินอะไรล่ะ】
เหวินเหมียนตอบในใจเบา ๆ ว่า “อยากกินเคเอฟซี”
【จะกินแฮมเบอร์เกอร์เหรอ? เมื่อก่อนก็ไม่เห็นเธอตั้งใจออกไปกินเป็นพิเศษเลยนี่】
เหวินเหมียนตอบอย่างเขินอายว่า “เพราะวันนี้เป็นวันพฤหัสบดีน่ะ”
888 พลันกระตือรือร้นขึ้นมา แล้วชวนคุยอย่างจริงจังว่า【ว่าแต่ ฉันเห็นชื่อแฮมเบอร์เกอร์ที่ตั้งตามชื่อฉันในอินเทอร์เน็ตด้วยนะ อยากไปลองดูไหม】
เหวินเหมียนสังหรณ์ใจไม่ดี “อะไรเหรอ?”
888 เชิดหน้าขึ้น【แฮมเบอร์เกอร์เล็กสูตรลับเจ้าแปด ฉันเห็นในอินเทอร์เน็ตมีแต่คนรีวิวดี ๆ เธอลองดูได้นะ】
เหวินเหมียน “???”
เธอชะงักฝีเท้า สีหน้าพลันย่ำแย่ “เจ้าแปดเฒ่า ต่อไปเล่นอินเทอร์เน็ตให้น้อยลงหน่อยเถอะ”
ระหว่างที่ 888 ยังแนะนำอยู่ในหัวเหวินเหมียนว่าแฮมเบอร์เกอร์เล็กสูตรลับเจ้าแปดอร่อยแค่ไหน เหวินเหมียนก็เลิกสนใจมัน แล้วเดินต่อไปตามลำพัง
ยิ่งเดินลึกเข้าไปในถนนของกิน ผู้คนก็ยิ่งบางตา บรรยากาศคึกคักครึกครื้นค่อย ๆ จางลง
เหวินเหมียนกินจนเต็มอิ่มที่ร้านแล้วคิดว่าจะเดินเล่นย่อยอาหาร จึงค่อย ๆ เดินไปตามริมถนนอย่างผ่อนคลาย