ส่วนสองคนที่อยู่ใจกลางกระแสความคิดเห็นนั้นกลับมีสภาพแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เหวินเหมียนก้มหน้า สมองเอาแต่รอให้ระบบนับถอยหลังจบลง ไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของพวกผู้ชายรอบข้างหรือเสียงกระซิบกระซาบของพวกเขาเลย
ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนใสกังวานของ 888 ก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ภารกิจสืบตามครบสามสิบนาทีแล้ว ภารกิจสำเร็จ】
เหวินเหมียนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
เธอกำลังคิดหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นเพื่อรีบหนีไปให้เร็วที่สุด แต่ฉู่อวี้โจวที่อยู่ข้าง ๆ กลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เพื่อนของเธอยังไม่มาเหรอ”
เหวินเหมียนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สบกับดวงตาสีดำสนิทลุ่มลึกของเขา แล้วรีบแก้ตัวด้วยความเร็วสูง
“เอ่อ… น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ นายขึ้นไปก่อนเถอะ! ไม่ต้องรอฉัน” เธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะถามต่ออีกสักคำ แล้วข้ออ้างแสนไร้ฝีมือของเธอจะถูกจับได้
ฉู่อวี้โจวก้มมองเธอ แววลึกซึ้งวาบผ่านดวงตา
เพื่อนที่ว่าจะมารอเธอหน้าหอพักนั้นเป็นเพียงคำโกหกที่เธอกุขึ้นมาส่ง ๆ ก็แค่หาเหตุผลให้ตัวเองได้เดินตามเขามาตลอดทางอย่างแนบเนียนเท่านั้น
แต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะเปิดโปงเธอแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าเบา ๆ “ได้”
เหวินเหมียนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก
เธอพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ แล้วโบกมือส่ง ๆ “งะ… งั้นนายรีบขึ้นไปเถอะ ฉันรอเพื่อนอยู่ตรงนี้ก็ได้”
ฉู่อวี้โจวจ้องท่าทางเล็ก ๆ ที่ดูอยากรีบกำจัดเขาให้พ้นตัวของเธอ จู่ ๆ ในใจก็เกิดความอึดอัดบางเบาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ไม่ใช่บอกว่าชอบเขาหรือไง
ในเมื่อชอบเขา ทำไมเขายังไม่ทันไปไหน เธอก็รีบร้อนจะหลบหน้า ไม่อาลัยอาวรณ์เลยสักนิด
แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็นึกถึงท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ที่เธอแอบตามเขามาตลอดทาง รวมถึงตอนที่สารภาพรักออกมาอย่างลนลาน ความไม่พอใจเล็ก ๆ ในใจก็ถูกกดลงไปอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังเดินตรงไปทางตึกหอพัก
เมื่อกลับถึงหอพักแล้วผลักประตูเข้าไป เพื่อนร่วมห้องหลายคนที่กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเองก็เงยหน้าขึ้นมอง