【โฮสต์ ขาคู่นั้นวิ่งไวใช้ได้เลยนะ】888 รู้ว่าเหวินเหมียนชอบให้คนชม ถึงเวลาแบบนี้ก็ยังไม่ลืมชมเธอสักหน่อย
เหวินเหมียนกรีดร้องในใจ “หุบปาก!!! ตอนนี้ใช่เวลามาชมฉันหรือไง!!!”
888 มองซูหวานที่นอนแผ่อยู่กับพื้นตรงด้านหลังของตรอกด้วยสีหน้าตกตะลึง แล้วหันไปมองชายร่างกำยำสองคนที่กำลังไล่ตามเหวินเหมียน
【ว่าแต่สองคนนี้ก็โง่ใช้ได้เลยนะ มัวแต่ไล่ตามเธอจนลืมไปแล้วว่าเป้าหมายคือซูหวาน】
ผู้ชายตัวโตสองคนโดนตีหัวไปคนละที ถ้าตามจับนักศึกษาหญิงคนเดียวยังไม่ทันก็น่าอับอายจริง ๆ
หมัดของชายหัวล้านชกพลาด สีหน้าพลันเขียวคล้ำ “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เหวินเหมียนไม่สนใจ ยังคงวิ่งสุดชีวิต สุดท้ายถูกดักทางจนหนีไม่พ้น ได้แต่วิ่งหลบไปมารอบเสาไฟฟ้าในตรอก
888 กำลังให้กำลังใจเหวินเหมียนในหัวอยู่ครึ่งทาง แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ 【วิ่งวนรอบเสาแบบพระเจ้าฉินหวางเหรอ?】
เหวินเหมียน “……”
เจ้าแปดเฒ่า ฉันขอร้องล่ะ
“พวกนาย... พวกนายโง่หรือไง!!!” เธอพูดตะกุกตะกัก “ผู้... ผู้ว่าจ้างให้เงินพวกนายเท่าไหร่ถึงมาทำร้ายคน ซูหวานให้เป็นสองเท่าได้!”
ในเนื้อเรื่องเดิม ซูหวานเป็นคุณหนูตระกูลซูแห่งเมืองจิง ครอบครัวร่ำรวยมั่งคั่ง
ซูหวานที่อยู่ด้านหลังชะงักไป
ชายร่างกำยำทั้งสองก็ตะลึงเช่นกัน
ดูเหมือนจะไม่มีใครคิดว่าจะมีวิธีแก้ปัญหาแบบนี้ได้ด้วย
“จ... จริงนะ!” เหวินเหมียนพยายามข่มขาที่สั่นพั่บ ๆ “พวกนายบอกมาเลยว่าเท่าไหร่ เธอโอนให้พวกนายได้เดี๋ยวนี้”
【โฮสต์ ตรรกะของเธอ... ฟังดูมีเหตุผลขึ้นมาจริง ๆ ด้วย】888 ตกตะลึง
มุมปากชายหัวล้านกระตุก “เธอคิดว่าพวกเราเป็นคนแบบไหน?”
“ก็พนักงานกินเงินเดือนน่ะสิ” เหวินเหมียนพยายามโน้มน้าวพวกเขาทั้งคู่ “ออกมาทำงานก็หวังเงินกันทั้งนั้น ใครจะไปมีเรื่องกับเงินล่ะ”
“จะต้องมาทะเลาะต่อยตีกันอยู่ตรงนี้ทำไม ถ้าโดนตำรวจจับขึ้นมา ข้าวกล่องในสถานกักกันจะอร่อยหรือไง”