ฉู่อวี้โจวเอนพิงโซฟา ปลายนิ้วแตะหน้าจอแล้วปัดขึ้น
แสงเย็นจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนบนใบหน้า ยิ่งขับให้ดวงตาสีเข้มของเขาดูจางลงไปอีก
ถ้อยคำกล้าหาญตรงไปตรงมาของเหวินเหมียนเรียงรายอยู่ตรงหน้า แต่ละข้อความดูราวกับแมวขี้ขลาดตัวนั้นรวบรวมความกล้าจนเต็มที่ แล้วหลบอยู่หลังหน้าจอค่อยๆ ยื่นอุ้งเท้าออกมาลองเชิงอย่างระมัดระวัง
【วันนี้พี่ชายใส่ชุดดำด้วย ดูสำรวมจัง เหมือนดอกไม้บนหน้าผาสูงเลย อยากปลดกระดุมของพี่ทีละเม็ด】
【วันนี้เห็นผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อสีเดียวกับพี่ชายระหว่างทาง เกือบเดินตามไปแล้ว แต่สุดท้ายถึงรู้ว่าจำคนผิด】
【ตอนพี่ชายนอนใส่ชุดนอนไหม หรือว่านอนเปลือยล่ะ?】
【อยากกลายเป็นเสื้อเชิ้ตของพี่ชายจัง จะได้แนบชิดติดตัวทั้งวัน ต่อให้เหงื่อซึมจนเปียกก็ไม่ยอมแยกจากกัน】
【ลูกกระเดือกของพี่ชายเซ็กซี่จัง เวลากลืนมันจะขยับขึ้นลง อยากใช้นิ้วแตะเบาๆ สักครั้ง】
......
ฉู่อวี้โจวใช้นิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอขึ้น ไล่อ่านข้อความที่เหวินเหมียนเคยส่งมาทีละข้อความ
รวมถึงภาพสเกตช์ที่เหวินเหมียนวาดตอนเขาเล่นบาสเกตบอลด้วย
ยืนยันได้แน่นอนว่าเป็นเหวินเหมียน ภาพวาดมีสไตล์เดียวกับภาพสเกตช์ตอนนั่งนิ่งๆ ที่เขาเจอคราวก่อนทุกประการ
เดิมทีเขาคิดว่าพอเห็นข้อความเหล่านี้แล้วคงรู้สึกรำคาญ
ถึงอย่างไรเขาก็เกลียดการที่คนอื่นเข้าใกล้เกินไป เกลียดการเข้าหาอย่างจงใจทุกรูปแบบ