เจ้าหลิน “...นั่นมันสกิลอะไรน่ะ?”
“ก็คือตอนที่เราสำลักน้ำโดยไม่ตั้งใจ ต้องเป่าลมหายใจออกมา น้ำจะได้ไม่เข้าปอดไง” เหวินเหมียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ถึงฉันจะยังหายใจสลับจังหวะไม่เป็น แต่ขั้นตอนช่วยตัวเองหลังสำลักน้ำ ฉันเชี่ยวชาญแล้วนะ”
ซูหวานกำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็หัวเราะเบา ๆ “จริง ๆ วันนี้เธอพัฒนาไปเยอะนะ อย่างน้อยก็กล้ากดหัวลงไปในน้ำแล้ว”
“ก็เพราะเธอหลอกฉันว่าข้างใต้น้ำมีของสวย ๆ น่ะสิ” เหวินเหมียนมองเธออย่างขุ่นเคือง “ฉันดำลงไปดูแล้ว นอกจากกระเบื้องก็ไม่เห็นอะไรเลย”
“ก็ทำเพื่อให้เธอเอาชนะความกลัวไม่ใช่เหรอ?” ซูหวานพูดหน้าตาเฉย “อีกอย่าง เธอก็ลงน้ำจริง ๆ แล้วนี่”
เหวินเหมียนเถียงไม่ออก
หลินเสี่ยวเสี่ยวขยับเข้ามาถาม “แล้วเธอยังคิดจะเรียนต่อไหม?”
“เรียนสิ ทำไมจะไม่เรียนล่ะ?” เหวินเหมียนถอนหายใจ “ยังไงวิชานี้ก็ต้องสอบผ่านก่อนจบอยู่แล้ว จะให้ไปพูดกับอาจารย์ตอนสอบปลายภาคว่า ‘อาจารย์คะ หนูกลัวน้ำ อาจารย์ช่วยให้หนูผ่านได้ไหมคะ’ อาจารย์คงตอบว่า ‘แล้วเธอกลัวสอบตกหรือเปล่าล่ะ’”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกัดแอปเปิลจนหมด แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ฉันจำได้ว่าเดือนมหาลัยฉู่เก่งว่ายน้ำมาก ปีที่แล้วงานกีฬาสีของมหาลัย เขาคว้าแชมป์ว่ายน้ำไปครองได้ในคราวเดียว เก่งกว่านักศึกษาที่เรียนสายกีฬาเสียอีก”
ซูหวานพยักหน้าเห็นด้วย “จริง ๆ นะ ตอนนั้นฉันเลื่อนเจอโพสต์ในฟอรัมที่บอกว่าเธอกำลังตามจีบฉู่อวี้โจว ความคิดแรกของฉันก็คือ เธอตามจีบเขาเพราะอยากให้เขาสอนว่ายน้ำหรือเปล่า?”