ตุ๊กตายืนนิ่งอยู่ในตู้เสื้อผ้า แทบจะกินพื้นที่ทั้งตู้ไปหมด
มันสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ สัดส่วนเรียวยาวสง่างาม แนวไหล่ตรง เอวคอด เส้นขาตรงเป๊ะจนแทบไร้ที่ติ
ตุ๊กตาทั้งตัวหล่อขึ้นจากเรซินคุณภาพสูง ผิวสีขาวดุจเครื่องเคลือบโทนเย็น พื้นผิวผ่านการเคลือบด้านอย่างประณีต พอต้องแสงยามเช้าก็เปล่งประกายละมุนละไม
แต่ที่เหมือนจริงที่สุดคือใบหน้านั้น
ดวงตาลึกล้ำ สันจมูกโด่ง และเส้นโค้งเย็นชาของริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากัน ทุกอย่างจำลองมาจากฉู่อวี้โจวได้เหมือนเป๊ะ
สายตาของเหวินเหมียนค้างอยู่บนใบหน้าคุ้นเคย ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงมาตามแนวกรามที่เรียบคม
ร่องไหปลาร้าชัดเจน แนวไหล่และลำคอได้รูปคมกริบ กล้ามหน้าท้องเป็นมัดชัดเจน ไล่ลงไปเรื่อย ๆ —
“ปัง!”
เหวินเหมียนรีบปิดประตูตู้เสื้อผ้าดังปัง
ประตูตู้เสื้อผ้าส่งเสียงทึบจนไม้แขวนเสื้อข้าง ๆ สั่นไหวสองที
888 ที่อดกลั้นมานานในหัว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่: “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!”
“หุบปาก!!!” เหวินเหมียนกรีดร้องในใจ หูแดงจนแทบมีเลือดไหล “มีอะไรน่าขำนัก!!!”
ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที ทำไมตุ๊กตาตัวนี้ถึงจำลองส่วนนั้นของนายเอกออกมาด้วย?
แถมยังทำออกมาเป็นสีชมพูขนาดนั้น......
เหวินเหมียนไวต่อเรื่องตัวเลขเป็นพิเศษ แค่แวบเดียวเมื่อครู่ สมองของเธอก็ประเมินขนาดออกมาโดยอัตโนมัติ
18 เซนติเมตร
ขอถามหน่อย นี่เป็นขนาดปกติของผู้ชายจริง ๆ เหรอ?
สมองของเหวินเหมียนแทบจะร้อนจนมีควันออกมา แต่ 888 ในหัวกลับยิ่งคอยเติมเชื้อไฟไม่หยุด
“ไม่น่าขำเหรอ?” 888 หัวเราะจนแทบขาดใจ “เมื่อกี้ตอนอุ้มตุ๊กตาผ้าพวกนั้น เธอยังพูดว่า ‘น่ารักจัง’ ‘คาวาอี้ฅฅ*’ อยู่เลย ตอนนี้ได้เห็นตัวจริงไซซ์ยักษ์แล้ว ยังน่ารักอยู่ไหม?”