[ยกตัวอย่างเช่น?]
เหวินเหมียนยื่นมือไปดีดปีกหมวกของตุ๊กตา “อย่างเช่น ตอนนี้ฉันก็ถอดหมวกใบนี้มาสวมหัวตัวเองได้ไงล่ะ”
888 ทำท่ารังเกียจ 【แบบนี้ก็เรียกว่าเรื่องเลวเหรอ?】
เหวินเหมียนนึกถึงท่าทีระมัดระวังของตัวเองทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับฉู่อวี้โจวตัวจริง แล้วมองตุ๊กตาตรงหน้าที่ปล่อยให้เธอทำอะไรตามใจ ความอยากแก้แค้นในใจก็พุ่งพรวดขึ้นมา
น้ำเสียงของเธอแฝงความอยากลองอยู่เล็กน้อย “งั้น...ฉันลองตบเขาสักฉาดดีไหม?”
สิ้นเสียง ปลายนิ้วของเธอยังไม่ทันยกขึ้น มือถือบนโต๊ะก็สั่นอย่างรุนแรงขึ้นมา
เป็นสายโทรศัพท์เสียง
ชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอแสดงชัดเจนว่า—C.
ฉู่อวี้โจว
เหวินเหมียน: !!!
เธอตกใจจนมือสั่น มือถือเด้งอยู่ในฝ่ามือราวกับถ่านร้อน ๆ เกือบกระเด็นหลุดมือไป สุดท้ายเธอก็คว้าไว้ด้วยสองมืออย่างลนลาน จึงไม่ตกลงพื้น
ฉู่อวี้โจวมีสถานะผิดปกติอะไรติดตัวหรือเปล่า?
ทำไมทุกครั้งที่เธอจะทำเรื่องแบบนี้ถึงโดนขัดจังหวะทุกที?
คราวก่อนแอบตามเขากลางสายฝนแล้วล้มเลิกกลางทางก็ยังบังเอิญเจอเขา คราวนี้เพิ่งลงมือกับตุ๊กตาก็มีสายโทรเข้ามา คราวหน้าแค่คิดจะทำเรื่องไม่ดีก็จะถูกจับได้คาหนังคาเขาเลยหรือไง?
888 อดหัวเราะเยาะไม่ได้ 【อวดดีนักนะ สมน้ำหน้าไหมล่ะ】
“นายหุบปากไปเลย” เหวินเหมียนใจแทบสลาย แต่ก็ยอมจำนน หยิบหูฟังมาสวมแล้วกดรับสาย
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เสียงทุ้มแหบพร่าของฉู่อวี้โจวก็ดังมาจากปลายสาย
“กำลังทำอะไรอยู่?”
พอเหวินเหมียนได้ยินเสียงนี้ ใบหูก็เริ่มร้อนขึ้นมาอีกครั้ง เธอเหลือบมองตุ๊กตาจำลองฉู่อวี้โจวที่พิงตู้เสื้อผ้าอยู่โดยไม่รู้ตัว กลืนน้ำลายอย่างรู้สึกผิด แล้วก็ไม่ได้ตอบอะไร