เหวินเหมียนเบิกบานใจสุด ๆ จริงด้วย ภารกิจนางรองสายมืดมนแบบนี้ ใครกล้าก็ได้กินอิ่ม ใครขี้ขลาดก็อดตาย
ความกล้าของเธอถูกฝึกจนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
เหวินเหมียนรีบก้าวออกจากประตูหลังห้องเรียน ยังไม่ทันได้เลี้ยวเข้ามุมทางเดิน สายตาก็ถูกปีกหมวกบดบัง ในจุดอับสายตา เธอเดินชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งสูงตระหง่านเต็ม ๆ
“อุ๊ย!”
แรงปะทะมหาศาลทำให้เธอเซถอยหลังไปสองก้าว เกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
กลิ่นไม้เย็นสะอาดลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูก คุ้นเคยจนหนังศีรษะเธอชาวาบขึ้นมาทันที
วินาทีถัดมา มือเรียวยาวข้อนิ้วชัดเจนก็โอบเอวเธอไว้ พยุงร่างที่กำลังจะล้มให้มั่นคง
น้ำเสียงทุ้มเย็นเจือแววแม่เหล็กดังขึ้นเหนือศีรษะเธออย่างช้า ๆ “ไม่เป็นไรใช่ไหม”
ร่างเหวินเหมียนแข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบไปชั่วขณะ
เสียงนี้...
ไม่จริงน่า เธอเพิ่งทำภารกิจไปไม่กี่อย่างเอง นอกจากภารกิจประจำวันออนไลน์ไปก่อกวนฉู่อวี้โจวแล้วทิ้งบัญชีหนี ซึ่งยังไม่ถูกจับได้ ทำไมภารกิจอื่นถึงเหมือนถูกจับได้ทุกครั้งเลยล่ะ
เธอนี่มันชอบหาเรื่องใส่ตัวนักหรือไง
ในใจอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา โชคดีที่ตอนนี้เธอสวมหมวกสีดำ ใบหน้ากว่าครึ่งซ่อนอยู่ใต้เงาปีกหมวกจนมองไม่ชัด ฉู่อวี้โจวอาจจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร
เหวินเหมียนยึดความหวังริบหรี่นี้ไว้ รีบตั้งหลักให้มั่น แล้วจงใจกดเสียงให้ต่ำ ตอบอู้อี้ว่า “ขอบคุณ”
พูดจบเธอก็หันหลังเตรียมหนี แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับขวางทางไม่ให้เธอไป