ตอนทั้งสองกลับจากโรงพยาบาลมาถึงหอพัก ก็เป็นเวลาตีสองแล้ว
หลินเสี่ยวเสี่ยวกับเจ้าหลินสมกับเป็นนักศึกษายุคนี้จริง ๆ พรุ่งนี้ไม่มีคาบแปดโมง ทั้งคู่เลยมีแรงอดนอนมาจนถึงตอนนี้
“เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ คืนมืดลมแรง ฉันกับซูหวานสองคนต่อยเตะพวกคนร้ายจนสุดท้ายจับพวกมันได้ แล้วก็ฝืนรอจนคุณตำรวจมาถึง”
เหวินเหมียนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนฟัง
หลินเสี่ยวเสี่ยวกะพริบตาปริบ ๆ “...จริงเหรอ”
“จริงสิ!”
เจ้าหลินมองเธออย่างสงสัย “แล้วแผลบนหน้าเธอนั่นมันยังไงกัน”
เหวินเหมียนยกมือขึ้นแตะแผลถลอกตรงแก้มโดยไม่รู้ตัว
ที่จริงตอนอยู่ในตรอกนั้นเธอไม่ได้บาดเจ็บเลย แผลบนหน้าเกิดขึ้นตอนพาซูหวานไปโรงพยาบาล ระหว่างก้มดูแผนที่นำทางในมือถือ เธอดันเดินชนเสาไฟฟ้าจนถลอก
บางทีอาจเป็นเพราะหักหลังพี่น้องสองคนนั้น ถึงได้โดนลงโทษทันตาเห็น
เห็นไหม คนเราทำเรื่องไม่ดีไม่ได้จริง ๆ
ท่าทีของเหวินเหมียนอ่อนลงไปสามส่วน แต่ก็ยังปากแข็งว่า “...นี่คือเหรียญตราแห่งการต่อสู้”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองเท้าของซูหวานอีกครั้ง “แล้วเท้าของซูหวานล่ะ...”
“ก็เป็นเหรียญตราแห่งการต่อสู้เหมือนกัน!” เหวินเหมียนรีบตอบ
ซูหวานนั่งอยู่ข้างเตียง มองเหวินเหมียนแสดงละครอยู่คนเดียว มุมปากกระตุกเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เปิดโปงเธอ
......
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนตื่นขึ้นมา เหวินเหมียนยังคงอารมณ์ดีเหมือนเมื่อคืน
เพราะหลังจากเมื่อคืน เธอก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดอีกต่อไปแล้ว