เหวินเหมียนเห็นสี่ตัวอักษรนั้น แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
อะไรคือใหญ่แห่งเดือนกวางเดือนตา คนนี้ยังเล่นตามคำพูดของเธอมาแซวต่ออีก
เธอเงยหน้าขึ้นนวดใบหูที่ร้อนจัด แต่กลับเหลือบเห็นตุ๊กตาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอมองใบหน้าที่ทำเลียนแบบมาเหมือนเป๊ะนั่นแล้วก็รู้สึกอึดอัดไปหมด
เหวินเหมียนยื่นมือไปชูนิ้วกลางใส่ตุ๊กตา แล้วจึงก้มหน้าลงค่อย ๆ พิมพ์ตอบ
ลูกแกะหลับแล้ว zZ: 【พี่ชายตัดคำว่ากวางเดือนตาออกได้เลยนะ เรียกฉันว่าใหญ่ตรง ๆ เลย】
ประโยคนี้พูดอย่างหน้าไม่อาย บางทีอีกฝ่ายอาจตกใจกับความหน้าไม่อายของเธอเอง เงียบไปนานไม่ส่งข้อความมา
ตอนที่เหวินเหมียนคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ตอบแล้ว ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา
C.: 【ได้ ใหญ่】
แค่ไม่กี่ตัวอักษรง่าย ๆ แต่ก็ทำให้ปลายนิ้วของเหวินเหมียนงอเข้า หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้โดยไม่รู้สาเหตุ
การที่เธอหลงตัวเองเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การมีคนคอยยกยอเธอต่ออีกก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ลูกแกะหลับแล้ว zZ: 【งั้นตอนนี้ใหญ่จะออกคำสั่งแล้วนะ】
ลูกแกะหลับแล้ว zZ: 【พี่ชายพักผ่อนเร็ว ๆ นะ อย่าอดหลับอดนอนทำงานบ่อยนักล่ะ】
C.: 【ได้】
เหวินเหมียนมองจนตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว กำลังจะคุยเล่นต่ออีกสองสามประโยค
นอกประตูก็มีเสียงเดินไปมาดังขึ้นอีก เธอไม่กล้าคุยนานต่อ จึงรีบพิมพ์ข้อความปิดท้าย
ลูกแกะหลับแล้ว zZ: 【งั้นฉันไปนอนก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์พี่ชาย~】
C.: 【ราตรีสวัสดิ์ ใหญ่】
แก้มของเหวินเหมียนอุ่นขึ้นเล็กน้อย เธอรีบเก็บโทรศัพท์ ลุกเดินออกไปนอกประตู
นอกห้องมีจานผลไม้หั่นเรียบร้อยวางอยู่ ซูซิ่วชิงเห็นเธอออกมาก็ยิ้มกำชับ “กินเสร็จแล้วค่อยไปนอนนะ”