888 ชะงักไป น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ: 【ไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ มุมมองเปิดกว้างขึ้นเยอะเลยนะ】
มันแอบทอดถอนใจอยู่ในใจ ทำท่าทางราวกับพ่อที่ปลื้มใจ
เหวินเหมียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตากลับไปหยุดอยู่ที่กลุ่มนักเรียนในห้องเรียนอีกครั้ง “ก็จริงนี่นา คนที่กล้าเผชิญหน้ากับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยและทุ่มสุดตัว แค่ตัวเขาเองก็เปล่งประกายมากพอแล้ว”
【พูดแบบนี้ หรือว่าตอนนั้นเธอไม่เคยผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาก่อน?】888 ถามกลับอย่างไม่ทันคิด
“ฉันไม่เคยเข้าสอบ” เหวินเหมียนตอบเสียงเรียบ
【???】888 งงไปชั่วขณะ 【อย่ามาโกหกนะ ข้อมูลในระบบของฉันบันทึกไว้ชัดเจน ก่อนทะลุเข้ามาในนิยาย เธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศเลยนะ】
“ก็เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำจริง ๆ นั่นแหละ” เหวินเหมียนตอบอย่างตรงไปตรงมา “แค่ฉันได้เข้าไปด้วยโควตารับตรง”
888: 【......】
เธอจะอวดอีกแล้วใช่ไหม
สวี่หมินมองดวงตาสะอาดอ่อนโยนของเธอ ยิ่งรู้สึกปลื้มใจขึ้นไปอีก จึงยิ้มพลางทอดถอนใจ “เด็กคนนี้ของครูเป็นคนเข้าใจอะไรได้กระจ่างมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่แปลกที่ตลอดหลายปีมานี้ครูกับเพื่อน ๆ ยังจดจำเธอได้”
พูดจบ เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอื้อมไปจับข้อมือเหวินเหมียนไว้
“จริงสิ วันนี้ก็บังเอิญเหมือนกัน เมื่อกี้ครูจางบอกว่ามีศิษย์เก่าของโรงเรียนเรากลับมาด้วย ตอนนี้นั่งอยู่ที่ห้องพักครูแล้ว”
“ตอนนั้นเธอต้องรู้จักคนนี้แน่ ๆ ครูพาไปเจอหน่อยนะ”
เหวินเหมียนชะงักไปเล็กน้อย เธอลองค้นหาความทรงจำแต่ก็ยังนึกใบหน้าที่ชัดเจนไม่ออก
“ใครเหรอคะครู?”
“เสิ่นสวี่หลิน” สวี่หมินพูดพลางเดินไปพลางอย่างอารมณ์ดี “รุ่นเดียวกับเธอไง ผู้ชายที่สอบได้ที่สองทุกครั้ง โดนเธอทิ้งห่างอยู่ตลอด จำได้ไหม?”
เหวินเหมียนเข้าใจขึ้นมาทันที