เขาไม่อยากไล่คิดถึงความรู้สึกแปลก ๆ ในใจนี้ จึงเปลี่ยนเรื่องพูดแทน “จริงสิ หาคนไปลบกระทู้ในฟอรัมทิ้งหน่อย”
ไม่ว่าคนอื่นจะจินตนาการหรือปล่อยข่าวลือกันไปอย่างไร การผลักเหวินเหมียนให้ตกเป็นเป้าสายตาก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น
สวี่เหยียนพยักหน้า แต่พอกดรีเฟรชกระทู้นั้นอีกครั้ง กลับพบว่ากระทู้หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยกระทู้ชี้แจง
หัวข้อเรียบง่ายว่า 【ชี้แจงเรื่องกระทู้ก่อนหน้า: เป็นแค่ความเข้าใจผิด รุ่นน้องเหวินเหมียนไม่ได้ตามจีบเดือนมหาลัยฉู่ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว】
เจ้าของกระทู้ยังแนบภาพหน้าจอแชตที่คุยกับเหวินเหมียนมาด้วย
สวี่เหยียนอ่านแล้วอึ้งไป ก่อนจะหัวเราะลั่น “ขำจะตาย ฉู่หมา คราวนี้นายไม่ต้องเหนื่อยลบกระทู้แล้ว เจ้าตัวลงมาชี้แจงเองก่อนเลย”
เขากลั้นหัวเราะแล้วจงใจยื่นโทรศัพท์ให้ฉู่อวี้โจวดู “สรุปแล้วมีแต่นายนี่แหละที่แอบใส่ใจอยู่คนเดียว เหวินเหมียนไม่ได้คิดอะไรกับนายเลยสักนิด”
ฉู่อวี้โจวก้มตามอง
ภาพหน้าจอแชตนั้นแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเหวินเหมียนบอกว่าเธอไม่ได้ชอบเขา ทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด
ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาหม่นลง
แล้วก่อนหน้านี้ที่เธอแอบมองเขา วาดรูปเขา ตามเขา ส่งจดหมายรักให้เขาอย่างลนลาน และปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนในห้องเก็บของ... ทั้งหมดนั่นมันหมายความว่าอะไร?
ความรู้สึกอึดอัดที่ไม่เคยมีมาก่อนผุดขึ้นในใจ
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร อีกฟากของห้องส่วนตัวก็พลันมีเสียงโห่แซวและหัวเราะดังขึ้น
โม่สวี่หยาง คุณชายตระกูลโม่ที่นั่งอยู่ตรงกลาง กำลังคุยโวกับทุกคนอย่างได้ใจ