เหวินเหมียนรีบโบกมืออธิบาย “ฉันไม่ได้จะตามจีบเขาสักหน่อย”
เธออธิบายต่อ “กระทู้นี้มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด เดี๋ยวฉันติดต่อคนโพสต์ให้ลบกระทู้ทิ้งก็จบแล้ว”
หลินเสี่ยวเสี่ยวฟังคำอธิบายแล้วสีหน้ายิ่งดูมีเลศนัย “ที่เธอหมายความคือ รูปพวกนี้ในกระดานเว็บมหาลัยเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมดเหรอ”
“ใช่!” เหวินเหมียนพยักหน้าแรง ๆ
“แล้วทำไมเธอถึงไปยืนอยู่ใต้ตึกหอชาย?”
“……ก็เดินผ่านน่ะ”
“แล้วทำไมถึงไปห้องเรียนคณะการเงิน?”
“ไปแอบเรียนพ่วง”
“แล้วทำไมถึงไปหาคนฝากข้อความให้ฉู่อวี้โจวไปยกไม้แบดมินตัน?”
“เพราะ...มีไม้แบดต้องยกจริง ๆ น่ะสิ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเงียบไปสามวินาที สุดท้ายก็เลือกเชื่อเธอ “ก็ได้ เธอบอกว่าเข้าใจผิด พวกเราก็เชื่อ”
ซูหวานหัวเราะแซว “แต่ก่อนพวกเราสามคนยังคิดกันอยู่เลยว่าจะช่วยวางแผนตามจีบให้ ทีนี้ก็ไม่มีโอกาสได้โชว์ฝีมือแล้วสิ”
เหวินเหมียนยิ้มเก้อ ๆ ได้แต่รู้สึกว่าพูดอะไรไม่ออก มีแต่ความขมขื่นอยู่ในใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะภารกิจนางรองที่แสนจะบัดซบนี้ ต่อให้เจอผู้ชายสูงใหญ่แบบฉู่อวี้โจวในชีวิตจริง เธอก็ต้องเดินหลบอยู่ดี
—
ตอนกลางคืน
เหวินเหมียนนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ
“เจ้าแปดเฒ่า”
[อยู่นี่]
“วันที่ฉันไปส่งจดหมายรัก ฉันก็ใส่หมวกแก๊ปปิดหน้าไปตั้งครึ่งหน้าแล้วนะ เพื่อนร่วมมหาลัยก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว ทำไมยังจำฉันได้ในแวบเดียว แถมแอบถ่ายรูปเอาไปโพสต์ลงกระดานอีก?”
เธอคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ดวงตัวเองซวยขนาดนี้เลยหรือ?
นี่มันกฎของคนซื่อบื้ออะไรกันแน่ หรือว่าคนซื่อ ๆ พอทำเรื่องไม่ดีทีไรก็ถูกถ่ายไว้ง่าย ๆ ทุกที
888 เงียบไปครู่หนึ่ง: [เหวินเหมียน เธอไม่เคยรู้เรื่องหน้าตาตัวเองชัด ๆ เลยเหรอ?]