หลังติวเสร็จ เหวินเหมียนเก็บของเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้อง
ในห้องนั่งเล่นมีชายหนุ่มคนหนึ่งเพิ่มเข้ามา เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือถือโทรศัพท์เล่นเกม
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของเหวินเหมียนครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียง “Defeat” จะดังออกมาจากโทรศัพท์
“บ้าเอ๊ย” เขาสบถเสียงเบา แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา ก่อนจะหันกลับมามองเหวินเหมียนอีกครั้ง
เสี่ยวเยว่โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังเหวินเหมียน “พี่มด? มาทำไมเหรอ?”
“ผ่านมาพอดี เลยแวะเอาของมาฝากเธอนิดหน่อย” สายตาของโม่สวี่หยางยังคงจับจ้องเหวินเหมียน “คนนี้คือใครเหรอ?”
เสี่ยวเยว่ดึงแขนเสื้อเหวินเหมียน “นี่พี่เหวินเหมียน ติวคณิตให้หนูค่ะ เรียนมหาวิทยาลัยจิง เก่งสุด ๆ เลย!”
“ติวเตอร์เหรอ?” โม่สวี่หยางเลิกคิ้ว ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา “สวัสดีครับคุณครูเหวิน ผมโม่สวี่หยาง”
เหวินเหมียนพยักหน้าให้อย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ”
โม่สวี่หยางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ด เอียงศีรษะมองเหวินเหมียนอยู่สองวินาที
“คุณครูเหวิน” น้ำเสียงของเขาเจือความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน “เสี่ยวเยว่เรียนคณิตไม่เก่ง ที่บ้านผมก็มีน้องชายคนหนึ่งที่ไม่เก่งคณิตเหมือนกัน เพิ่มไมโครวีแชทกันหน่อยไหมครับ? ถ้าวันหลังเขาอยากหาติวเตอร์ ผมจะได้ติดต่อคุณได้”
เหตุผลฟังดูตามใจนึก
เหวินเหมียนไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ว่าถ้าใครอยากหาติวเตอร์ให้น้องชายจริง ๆ คงไม่ใช้วิธีทำนองว่า “บังเอิญเจอกันพอดี งั้นเพิ่มไมโครวีแชทกันเลย” แบบนี้