เหวินเหมียนไม่คิดติดใจกับเรื่องนี้อีก
เธอก้มมองตัวเอง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ผมก็ยุ่งเหยิง แถมบนหัวเหมือนจะมีเส้นผมตั้งแต็กอยู่หนึ่งช่อ กดเท่าไรก็ไม่ยอมลง
พอมองฉู่อวี้โจวบ้าง เสื้อเชิ้ตยับนิดหน่อย แต่โดยรวมก็ยังดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย
เอ่อ...แล้วไงล่ะ เขาก็ไม่ได้ดูดีกว่าเธอสักเท่าไร
“เอ่อ...” เหวินเหมียนพูดเสียงเบา “ฉันกลับหอก่อนนะ”
ฉู่อวี้โจวเงยหน้ามองเธอ
“หนังสือ”
เหวินเหมียนชะงักไป “หือ?”
“เล่มสอง” เขายื่นนิยายสืบสวนเล่มนั้นให้ “เล่มนี้ฉันอ่านจบแล้ว คราวหน้าเอามาให้ฉันด้วย”
เหวินเหมียน: “...”
นี่เขาเห็นเธอเป็นห้องสมุดเดินได้หรือไง? ยืมหนังสือแล้วยังวางท่าเสียด้วย คิดว่าเป็นนายเอกแล้วจะเจ๋งมากหรือไง
เธอบ่นในใจอย่างดุเดือด แต่ก็ยังยื่นมือออกไปรับหนังสืออย่างขี้ขลาด
ตอนนิ้วของเธอแตะปกหนังสือ มือของฉู่อวี้โจวขยับเล็กน้อย ทำให้เหวินเหมียนเผลอเฉียดปลายนิ้วของเขา
เย็นชืด
ต่างจากอุณหภูมิร้อนผ่าวเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง
เหวินเหมียนชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเอาหนังสือยัดลงกระเป๋า
“...รู้แล้ว”
พอยัดหนังสือลงกระเป๋าเรียบร้อย เหวินเหมียนก็กลัวว่าเขาจะถามเรื่องเมื่อคืนอีก เลยรีบเผ่นไปอย่างรวดเร็ว
ฉู่อวี้โจวยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป ปลายนิ้วตรงจุดที่ถูกเหวินเหมียนเฉียดเมื่อครู่ยังหลงเหลือสัมผัสเย็นบาง ๆ อยู่
เขาก้มตาลง แววตาลึกล้ำวูบไหว
ความรู้สึกตอนกอดแมวน้อยเมื่อคืน...
เหมือนจะไม่เลวเลย
-
หอ 113
เหวินเหมียนอาบน้ำเสร็จก็ออกมา ไอร้อนทำให้ทั้งตัวนุ่มนิ่มไปหมด เธอสวมชุดนอนนั่งเช็ดผมอยู่บนเก้าอี้
ซูหวานออกไปซ้อมการแสดง ส่วนหลินเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ ก็ออกไปทำกิจกรรมอะไรสักอย่างในมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า ตอนนี้ในหอจึงเหลือเธออยู่คนเดียว