——“วันนี้ทำไมไม่เรียกพี่พี่แล้วล่ะ?”
เหวินเหมียนจ้องข้อความบรรทัดนั้น รู้สึกเหมือนทั้งตัวไม่ไหวแล้ว
เมื่อก่อนเธอเรียก “พี่พี่” อยู่ทุกวัน ก็เพราะตอนนั้นข้อความที่ระบบส่งมาให้ครั้งแรกคือให้เรียกพี่พี่ เธอเลยคิดว่าต่อไปก็ต้องเรียกแบบนี้ตลอด
อีกอย่าง ตอนนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้อ่านข้อความอยู่แล้ว เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่เพียงอ่านข้อความ แถมยังตอบกลับด้วย เธอจะกล้าเรียกออกมาได้ยังไง?
【ดูเหมือนเขาจะชอบให้คุณเรียกพี่พี่อยู่นะ】น้ำเสียงของ 888 ฟังดูเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก 【คุณจะตอบยังไงล่ะ?】
เหวินเหมียนจ้องหน้าจอ นิ้วค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์นานมาก สุดท้ายก็พิมพ์ข้อความออกไปหนึ่งบรรทัด
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเรียกพี่พี่สนิทเกินไป อาจจะดูเสียมารยาทน่ะ......】
C.:【คุณส่งข้อความหาฉันมาเกือบเดือน เรียกพี่พี่ไปหลายร้อยครั้ง ตอนนี้เพิ่งมาบอกว่าเสียมารยาทเหรอ?】
เหวินเหมียน:“.........”
คนคนนี้พูดจาแทงใจดำเก่งจริง ๆ
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【ก็เพราะฉันคิดว่าคุณมองไม่เห็น ถึงได้พูดเล่นไปเรื่อย จะเอามาจริงจังได้ยังไงล่ะ...】
C.:【อ้อ งั้นที่ก่อนหน้านี้คุณพูดว่า “อยากลูบกระดูกไหปลาร้าพี่พี่” “อยากแกะกระดุมพี่พี่” “อยากขังพี่พี่ไว้” ก็เอามาจริงจังไม่ได้เหมือนกันสินะ?】
เหวินเหมียนมองข้อความบรรทัดนั้น ใบหน้าก็แดงพรึ่บขึ้นมาทันที
เขาเห็นหมดจริง ๆ ด้วย! แถมยังจำได้อีก!