เช้าวันรุ่งขึ้น เหวินเหมียนถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น
เธอควานหาโทรศัพท์อย่างงัวเงีย หรี่ตามองเวลา
เจ็ดโมงครึ่ง
บนหน้าจอยังมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหนึ่งข้อความ ส่งมาเมื่อยี่สิบนาทีก่อน
C.:“อรุณสวัสดิ์”
เหวินเหมียนจ้องคำนั้น ความง่วงงุนหายไปเกือบหมด
เธอพลิกตัว ยกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้าแล้วพิมพ์ตอบ
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:“พี่ชาย อรุณสวัสดิ์ค่ะ!”
ส่งเสร็จแล้วเธอก็พิมพ์เพิ่มอีกข้อความ
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:“เช้านี้มีเรียนค่ะ ไว้เลิกเรียนแล้วค่อยทักไปคุยกับพี่ชายนะคะ”
พอดีจะได้ฉวยโอกาสส่งข้อความไปรบกวนเขาอีกหลายข้อความ ทำภารกิจประจำวันให้เสร็จ
ส่งข้อความเสร็จ เหวินเหมียนก็ลุกจากเตียง คาบแรกของเช้านี้คือฟังก์ชันตัวแปรซับซ้อน อาจารย์ผู้สอนเข้มงวดมาก
พอคาบแรกช่วงเช้าจบลง เหวินเหมียนกอดสมุดโน้ตเดินออกจากอาคารเรียน เตรียมไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ระหว่างเดิน เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งสติกเกอร์แอบโผล่หน้าอย่างระมัดระวังไปให้ฉู่อวี้โจว
ฉู่อวี้โจวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
C.:“เลิกเรียนแล้วเหรอ”
มุมปากเหวินเหมียนยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอพิมพ์ตอบ
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:“ค่ะ! เพิ่งเลิกเรียน กำลังจะไปกินข้าว พี่ชายกินหรือยังคะ?”
C.:“ยังครับ”
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:“งั้นพี่ชายรีบไปกินข้าวนะคะ! ไม่อย่างนั้นกระเพาะจะไม่สบายเอา!”
เหวินเหมียนพบว่าตัวเองคุยกับฉู่อวี้โจวได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ
อาจเป็นเพราะคุยกันผ่านอินเทอร์เน็ต เธอเลยไม่ขี้ขลาดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
C.:“เธอก็เหมือนกัน”
เหวินเหมียนจ้องคำว่า “เธอก็เหมือนกัน” สามคำนั้น จู่ ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา
สามคำนี้ธรรมดามาก แต่พอออกมาจากปากฉู่อวี้โจว กลับทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยอยากเชื่อ