เธอสูดลมหายใจลึก ๆ “แล้วตอนนี้ฉู่อวี้โจวอยู่ที่ไหนเหรอ”
【ระบบระบุตำแหน่งของฉันแสดงว่า นายเอกกำลังจะกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งนอกมหาวิทยาลัย ตอนนี้เธอไปพอดีเลย】
เหวินเหมียนก้มมองชานมราคา 188 หยวนในมือ แล้วมองเวลาบนโทรศัพท์
สิบเอ็ดโมงสี่สิบ
“ร้านนั้นชื่ออะไร”
【“ตรอกลับคม” อยู่ในตรอกด้านหลังคณะวิจิตรศิลป์】
เหวินเหมียนชะงักไปครู่หนึ่ง
ด้านหลังคณะวิจิตรศิลป์
ตอนนี้เธอก็อยู่ที่คณะวิจิตรศิลป์พอดี บังเอิญเกินไปแล้วไหม
【บังเอิญอะไรล่ะ พ่อจงใจรอให้เธอมาถึงคณะวิจิตรศิลป์ก่อน ถึงได้ปล่อยภารกิจออกมา】
มุมปากเหวินเหมียนกระตุก “...เจ้าแปดเฒ่า เลือกจังหวะได้เก่งจริง ๆ”
888 พูดอย่างถ่อมตัว【ชมเกินไปแล้ว】
เหวินเหมียน “...”
ยังจะหาว่าเธอหลงตัวเองอีก ทั้งที่ 888 เองก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร
เหวินเหมียนถอนหายใจอย่างยอมจำนน
“ไปกันเถอะ”
--
ตรอกลับคมตกแต่งอย่างเรียบง่ายและเป็นส่วนตัว ประตูไม้กับกระจกฝ้าชวนให้รู้สึกสงบ ดูก็รู้ว่าเป็นร้านอาหารที่ราคาเฉลี่ยต่อคนไม่ใช่เล่น
พอเดินมาใกล้ เหวินเหมียนก็เห็นฉู่อวี้โจวที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างทันที
เขาวางมือข้างหนึ่งไว้บนโต๊ะ ปลายนิ้วประคองแก้วน้ำเบา ๆ เส้นสายบนใบหน้าด้านข้างคมชัดสะอาดตา แค่นั่งเงียบ ๆ ก็สะดุดตาเป็นพิเศษ
บนโต๊ะมีอาหารที่เพิ่งยกมาเสิร์ฟวางอยู่แล้ว แต่เพราะอยู่ไกลเกินไป เธอจึงมองไม่ออกว่าเป็นเมนูอะไร
จะเข้าไปเกาะประตูกระจกแอบดูเหรอ น่าอึดอัดจะตาย