พอเดินเข้าร้านอาหาร เหวินเหมียนถึงได้รู้ว่าตัวเองเป็นคนหูตาต่ำจริง ๆ
ภายในร้านไม่มีเสียงผู้คนจอแจ มีเพียงเพลงคลอเบา ๆ กับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้ โต๊ะเก้าอี้ตกแต่งเรียบง่าย แต่ทุกมุมกลับแฝงไว้ด้วยความประณีต แม้แต่เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารก็เป็นเครื่องลายครามผิวด้านระดับพรีเมียม
เธอเผลอผ่อนฝีเท้าให้เบาลง
ฉู่อวี้โจวพาเธอไปยังที่นั่งริมหน้าต่างตัวเดิม แล้วเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก “นั่งสิ”
เหวินเหมียนนั่งลงอย่างว่าง่าย สายตาเหลือบไปมองจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วโดยไม่รู้ตัว อาหารสองสามอย่างดูไม่จัดจ้าน แต่จัดจานอย่างพิถีพิถัน แวบเดียวก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา
เธออดบ่นในใจไม่ได้ “เจ้าแปดเฒ่า นายยังบอกว่าภารกิจง่ายอีก ต่อให้ฉันรู้ว่าฉู่อวี้โจวกินอะไร แต่ฉันก็มีตั้งแปดส่วนที่จ่ายไม่ไหวอยู่ดี!”
888 ไม่ยอมแพ้:【ตรงไหนที่ยากล่ะ ถ้าครั้งนี้อาหารแพงจนเธอจ่ายไม่ไหว ก็ยกเลิกโอกาสทำภารกิจครั้งนี้ไป รอครั้งหน้าที่นายเอกไปกินข้าวโรงอาหารแล้วค่อยทำภารกิจก็ได้ไม่ใช่เหรอ】
เหวินเหมียนเพิ่งเข้าใจ ที่แท้ทำแบบนี้ก็ได้ด้วย
“......แล้วเมื่อกี้ทำไมนายไม่บอกฉันตั้งแต่แรก”
888:【ก็รอดูอยู่ว่าเธอจะนึกได้เมื่อไหร่ไง พ่อกำลังทดสอบความสามารถในการรับมือสถานการณ์เฉพาะหน้าของเธออยู่】
เหวินเหมียน:“......”
คุยกับ 888 อยู่สองสามประโยค เหวินเหมียนก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย อย่างไรเสีย การนั่งกินข้าวต่อหน้ากับนายเอก ในร้านอาหารที่แพงขนาดนี้ เมื่อครู่ทำให้เธอตื่นเต้นจนแทบหายใจไม่ออก
ฉู่อวี้โจวยกมือเรียกพนักงาน แล้วส่งเมนูให้เธอ “อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย”
เหวินเหมียนจ้องชื่ออาหารหรูหราบนเมนู สมองว่างเปล่าไปหมด “ก็......เอาเหมือนคุณแล้วกัน”