ห้อง 502 หอชาย
ฉู่อวี้โจวผลักประตูห้องพักเข้าไป กลิ่นอากาศอุ่น ๆ ที่ปะปนกันระหว่างกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับกลิ่นน้ำยาซักผ้าพุ่งเข้ามาปะทะหน้า เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูครึ่งวินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน
“พี่ฉู่? ทำไมกลับมาล่ะ?” หลี่เฉิง รูมเมตที่นอนเตียงล่างติดประตู รีบถอดหูฟังออก สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ในห้องมีแค่หลี่เฉิงคนเดียว คนอื่น ๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนแฟนสาวกันหมดแล้ว
ฉู่อวี้โจวไม่ตอบ เขาวางแมวในมือลงบนพื้น
ป้าแม่บ้านของหอพักเป็นคนพูดง่าย พอได้ยินว่าแมวตัวเล็กบาดเจ็บ ก็ยอมให้ทั้งคนทั้งแมวเข้ามาได้
เสี่ยวฮุยฮุยเงยหัวสีเทาอมขาวขึ้น ดวงตาสีอำพันกลมโต จมูกขยับดุกดิกเล็กน้อย ราวกับกำลังแยกแยะกลิ่นของสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
หลี่เฉิงขยับเข้ามาดู ดวงตาพลันเป็นประกาย “เฮ้ย เสี่ยวฮุยฮุย?! พี่ฉู่เลี้ยงแมวแล้วเหรอ?”
อุ้งเท้าทั้งสี่ของลูกแมวแตะพื้นเย็น ๆ มันดูไม่ค่อยคุ้นชิน จึงกางเล็บออกเล็กน้อยแล้วหดกลับ
“ไม่ใช่แมวที่ฉันเลี้ยง” ฉู่อวี้โจวพูด “เจอมันบาดเจ็บอยู่ข้างทาง เลยพามาพักไว้ที่นี่ก่อน”
“เอามาพักไว้ที่ห้องเราเนี่ยนะ?” หลี่เฉิงทั้งตกใจทั้งดีใจ
หรือในที่สุดห้องพวกเขาก็จะได้เป็นห้องที่มีแมวแล้ว?
“อืม” ฉู่อวี้โจวหยิบโทรศัพท์ออกมา หันหน้าจอให้หลี่เฉิงดู “สั่งอาหารแมวไปแล้ว พรุ่งนี้ของถึง ส่วนชุดยากับอุปกรณ์ทำแผลก็ซื้อไว้แล้ว พรุ่งนี้นายพามันไปตรวจที่โรงพยาบาลสัตว์ได้ ค่าใช้จ่ายฉันจ่ายเอง”
พูดจบ เขาก็โอนเงินไปให้ทันที
หลี่เฉิงกดเปิดดู ตัวเลขยอดเงินทำเอาเขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ตั้งสองแสนเต็ม ๆ