การสบตากันตรง ๆ ทำให้เธอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ
ดวงตาสีเขียวเข้มของฉู่อวี้โจวซ่อนอยู่ใต้ปอยผมหน้าม้ารุงรังและเงาที่ชายร่ม สีของมันเข้มลึกดุจสระน้ำในคืนฝนพรำ
เมื่อถูกดวงตาคู่นั้นจ้องมอง เหวินเหมียนก็สัมผัสได้อย่างประหลาดถึงอารมณ์เย็นชื้นที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ลึก ๆ ราวกับจะพันธนาการเธอทั้งตัวเอาไว้แน่น
เหวินเหมียนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
แย่แล้ว
เขาเพิ่งรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอตามเขามา?
ไม่สิ เธอหยุดตามไปตั้งแต่ครึ่งทางแล้วนี่ ต่อให้ฉู่อวี้โจวจับได้ เธอก็ยังยืนกรานปฏิเสธได้อยู่ดี
ถามอะไรก็ตอบว่าแค่เดินผ่านมา
แต่ขณะที่เหวินเหมียนรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาคู่นั้นอีกครั้ง ความเย็นชาในแววตาของฉู่อวี้โจวกลับหายไปแล้ว เขายังคงมีท่าทีสงบนิ่งเย็นชาเหมือนทุกวัน
ราวกับคลื่นใต้น้ำมืดมิดที่พลุ่งพล่านในดวงตาเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาจากแสงเงาที่สลับทับกันในคืนฝนพรำ
เขาก้มมองลูกแมวที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนราวกับถูกสายฝนเย็นชะโลม
“มานั่งยอง ๆ อยู่ตรงนี้ทำไม โดนฝนแล้วไม่หนาวหรือไง”
เหวินเหมียนกะพริบตาปริบ ๆ
เมื่อกี้เธอมองความอันตรายในดวงตาของฉู่อวี้โจวผิดไปหรือเปล่า?
เธอร้องเรียก 888 ในใจอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าแปดเฒ่า ทำไมนายเอกถึงย้อนกลับมาอีกล่ะ เมื่อกี้เขาเห็นฉันตามเขาอยู่หรือเปล่า?!”
888 ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง [ระบบคิดว่าไม่น่านะ ถ้าเขารู้ ด้วยนิสัยของนายเอกคงไม่สงบนิ่งขนาดนี้หรอก]