วนไปวนมา ปัญหาก็ถูกลากกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกจนได้
สมองของเหวินเหมียนหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว จนปลายจมูกร้อนวูบ เธออึกอักอยู่นานก็ยังเค้นข้ออ้างที่ฟังขึ้นไม่ออก “ก็เพราะว่า... เพราะว่า...”
เธอแอบเหลือบตาขึ้นนิดหนึ่ง แล้วก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของฉู่อวี้โจว คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาลงทีละนิด ดูท่าใกล้จะหมดความอดทนแล้ว
เหวินเหมียนที่ขี้ขลาดจนตัวสั่นไปถึงกระดูก สมองขาวโพลนจนลนลานไปหมด ไม่ทันคิดก็โพล่งออกมาว่า “ก็เพราะฉันชอบนายไง!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ทางเดินเล็กอันเงียบสงัดทั้งสายก็พลันเงียบกริบ
เหวินเหมียนเองก็ชะงักไปเหมือนกัน เธอเบิกตากลมโต มองคนตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
เธอ... เธอพูดอะไรออกไปเมื่อกี้นะ?
888 ในหัวก็งงไปด้วย 【เชี่ย! เหวินเหมียน แกเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?】
นิ้วของฉู่อวี้โจวที่กำคอเสื้อด้านหลังของเธอแข็งค้างไปเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องใบหน้าเล็ก ๆ ที่กำลังตื่นตระหนกจนแดงระเรื่อ
คำหยอกล้อที่สวี่เหยียนพูดส่ง ๆ เมื่อคืนในสนามแข่งว่านคืน พลันผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่อาจควบคุมได้
นี่มันอาการเขินเพราะแอบชอบชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?
หัวใจของเหวินเหมียนเต้นรัว เธอรีบแก้ตัวอย่างลนลาน “ฉ...ฉันไม่ได้... เมื่อกี้ฉันพูดมั่วไปน่ะ!”
เธอจำได้อย่างชัดเจนว่านี่คือนิยายรักเรื่องหนึ่ง ฉู่อวี้โจวในต้นฉบับเป็นคนเย็นชาแข็งกระด้าง กระทั่งเจอนางเอกในช่วงหลังถึงค่อยมีความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง
แต่เธอไม่ใช่นางเอกสักหน่อย เธอเป็นแค่นางรองคนหนึ่ง!
ถ้าเขาคิดว่าเธอจงใจตามตื๊อเขาขึ้นมา ด้วยนิสัยเย็นชาไร้ความปรานีของเขาในต้นฉบับ ไม่แน่ว่าอาจจัดการเธอทิ้งก่อนเวลาก็ได้