เหวินเหมียนแทบจะวิ่งกลับมาถึงมหาวิทยาลัยจิง
เธอเดินไปตามทางเดินร่มรื่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหาม้านั่งข้างทางนั่งลง หัวใจเต้นตุบตับไม่หยุด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิ่งมา หรือเพราะรู้สึกผิดจนใจเต้นแรงกันแน่
พอเปิดมือถือก็พบว่าข้อความถล่มเข้ามาเต็มไปหมด ครึ่งหนึ่งมาจากฉู่อวี้โจว อีกครึ่งมาจากกลุ่มหอพัก 113
เธอสูดหายใจให้สงบลง สุดท้ายก็เปิดข้อความของฉู่อวี้โจวก่อน ยังไงก็หลบไม่พ้นอยู่แล้ว
C.:【รูปภาพ】
C.:【มื้อกลางวันวันนี้】
C.:【ทำไมไม่ตอบข้อความ?】
C.:【ไม่ใช่เธอเหรอที่บอกว่าอยากเห็นว่าฉันกินอะไร?】
C.:【เมียนเมียน?】
เหวินเหมียนจ้องข้อความเหล่านั้นแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
ดูท่าเขาคงไม่ได้สงสัยมาถึงเธอ
เธอตั้งสติแล้วพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【ขอโทษนะคะพี่! เมื่อกี้กำลังกินข้าวอยู่ เลยไม่ได้ดูมือถือ!】
เหวินเหมียนเลือกรูปที่ถ่ายตอนกินข้าวในโรงอาหารจากอัลบั้มในมือถือ แล้วส่งให้ฉู่อวี้โจว
ดีที่โต๊ะในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยหน้าตาคล้าย ๆ กัน ฉู่อวี้โจวน่าจะดูพิรุธไม่ออก
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【รูปภาพ】
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【หนูก็กำลังกินข้าวอยู่เหมือนกัน! แต่กินไม่เหมือนพี่ หนูกินที่โรงอาหาร ฮ่า ๆๆ】
เธอจ้องหน้าจอรออยู่ไม่กี่วินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
C.:【อาหารโรงอาหารอร่อยไหม?】
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【ก็พอได้ค่ะ! แค่ซี่โครงหมูวันนี้เค็มไปหน่อย】
C.:【งั้นคราวหน้าเปลี่ยนร้าน】
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【ได้เลยค่ะ】
หลังจากรับมือกับฉู่อวี้โจวเสร็จ เหวินเหมียนถึงได้วางใจลงจริง ๆ
โชคดีที่ไม่ถูกจับได้ การปลอมตัวของเธอก็ถือว่าแนบเนียนอยู่เหมือนกันนะ