เธอใจเย็นชา ก็อปปี้ข้อความสารภาพรักที่ระบบเตรียมมาให้แล้ววางลงในช่องพิมพ์
“ยังไงก็ไม่มีทางเห็นอยู่แล้ว เอาเป็นทำตามพล็อตเรื่องเพื่อเก็บภารกิจเฉย ๆ”
ส่งเสร็จแล้ว เธอโยนมือถือทิ้งลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี แล้วลงจากเตียงเตรียมไปอาบน้ำ
เสียงน้ำไหลจากก๊อกดังตุบ ๆ สะท้อนเงาคนเลือนรางในกระจก
เจ้าของร่างเดิมไว้หน้าม้าตัดหนาที่กดทับลงบนหน้าผาก ทั้งบังคิ้วและดวงตาไปเกือบครึ่งหน้าจนดูทึบมัว แถมแทบบดบังสายตาอีกด้วย
เหวินเหมียนเลยหยิบกรรไกรเล็ก ๆ มาค่อย ๆ ตัดหน้าม้าให้บางลงและเก๋ขึ้นทีละนิด โดยจ้องกระจกอย่างเชี่ยวชาญ
วินาทีที่หน้าม้าสั้นร่วงลงมา ความมัวหมองบนใบหน้าก็ถูกกวาดออกไปหมด เผยใบหน้าแท้จริงของเจ้าของร่างเดิมออกมา
ดวงตาในกระจกสว่างไสวขึ้นทันที ใบหน้าคมละไมถูกเปิดเผยอย่างไร้สิ่งใดมาบัง
สาวน้อยหน้าตาละเอียดอ่อน หางตาสวยโปร่งสะอาด แววตาใสเย็นนุ่ม ผมบ๊อบยาวระดับไหล่ช่วยให้ใบหน้าดูเล็กและนุ่มนวล ผิวที่ขาดแดดมาหลายปีกลับกลายเป็นผิวขาวซีดเย็นสวยแบบมีเสน่ห์
วินาทีที่เห็นคนในกระจกชัด ๆ เหวินเหมียนก็อึ้งไปทั้งตัว
เธอเงยมือไปลูบท้ายทอยโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสได้จุดไฝเล็ก ๆ สีน้ำตาลอ่อนอย่างแม่นยำ
เหวินเหมียนตาโตจนค้าง “ระบบ ในที่สุดฉันก็รู้ว่าทำไมนายถึงเลือกฉันแบบนี้ ฉันกับเจ้าของร่างเดิมเหมือนกันเป๊ะจนน่าขนลุก แถมไฝตรงท้ายทอยยังอยู่ตรงเดียวกันอีก”
【ระบบตรวจพบว่าความเหมือนระหว่างเจ้าภาพกับเจ้าของร่างเดิมสูงถึง 99.99% จึงเลือกเจ้าภาพ】
เหวินเหมียนกะพริบตาปริบ ๆ “แล้วเจ้าของร่างเดิมล่ะ เขาเป็นยังไงบ้าง?”
ถ้าการที่เธอทะลุเข้ามาในหนังสือสร้างความเสียหายอะไรให้เจ้าของร่างเดิมแล้วล่ะก็ เธออยากกลับไปนอนแผ่เป็นศพบนขอบถนนซะมากกว่า
【สิทธิ์ไม่พอ ยังตรวจสอบไม่ได้ แต่เจ้าภาพวางใจได้ เจ้าของร่างเดิมจะไม่สูญเสียอะไรเลย】
เหวินเหมียนโล่งอก “อย่างงั้นก็ดีแล้ว”
--
ตอนแรกนึกว่าจะได้ตัวปลอดภัย แอบมุดไปอีกสองวันหลังจากทำภารกิจแรกเสร็จ
แต่เช้าวันถัดมา เพิ่งได้กัดเสี่ยวบาของไหนใหม่อุ่น ๆ คำเดียว เสียงแจ้งเตือนของระบบ 888 ก็ดังขึ้นในหัวตรงเวลา
【ภารกิจที่ 2: ตามล่าในโลกจริงที่สนามบาส】
【เงื่อนไข: จ้องดูเป้าหมาย ฉู่อวี้โจว ต่อเนื่องเกิน 30 นาที พร้อมแอบถ่ายรูป】
【ภารกิจเสริม: ชิงสัมภาระส่วนตัวของเป้าหมายมา 1 ชิ้น】
บายังค้างอยู่ในปาก เหวินเหมียนสำลักจนโขกันสุดตัว ต้องรีบกุมอกไอแล้วหน้าย่นครวญคล้ายจะแย่กลางคน
หายใจเข้าออกได้ปกติแล้ว เธอหน้าแตกสลาย “ชิงสัมภาระส่วนตัว? นี่มันขี้ขโมยฉายาดี ๆ นี่!”
【ใช่ แต่หยิบได้เฉพาะของราคาไม่เกิน 1000】
ระบบ 888 เปิดปาก กลัวเหวินเหมียนจะเซ็งแล้วถอยตัว เลยเสริมอีกประโยค: 【นี่คือสกิลพื้นฐานของตัวร้ายหญิงจอมป่วน ระบบเชื่อว่าเจ้าภาพทำได้แน่】
“ทำไมต้องเป็นของราคาไม่เกิน 1000 ด้วย?”
【เพราะเกิน 1000 จะได้เข้าโรงจำ ระบบไม่อยากได้เจ้าภาพที่มีประวัติอาชญากรรม】
เหวินเหมียน: “......”
แบบนี้เข้ามาเป็นเจ้าภาพเนี่ย เกณฑ์สูงจริงหรือเปล่าเนี่ย
แต่เหวินเหมียนก็แอบสงสัย ด้วยฉากหลังสุดเวอร์ของพระเอกแบบนั้น ที่ตัวเขาจะมีของราคาไม่ถึงพันบาทอยู่จริงหรือ
——
เก้าโมงเช้าแดดกำลังดี สนามกีฬาแล่นด้วยเสียงครึกครื้นของวัยเรียน
สนามบาสมีการแข่ง ยิ่งแสนวุ่นวาย
กลุ่มหนุ่ม ๆ รวมตัวเล่นบาสกันมันส์ ๆ เหงื่อไหลลงตามร่างสูงชะลูดของเด็กหนุ่ม กลิ่นฮอร์โมนลอยมาเต็มน้ำ
ฉู่อวี้โจวไร้คำถามคือจุดโฟกัสของทั้งสนาม
เขาใส่ชุดกีฬาสีดำเรียบ ๆ ทั้งตัว แขนเสื้อพับขึ้นถึงศอก โชว์ปลายแขนเส้นสายสวย
วิ่ง กระโดด ยิงประตูต่อเนื่องราวสายน้ำ ทุกท่าเด็ดขาดคมชัด จนสาว ๆ ข้างสนามกรีดร้องกันเบา ๆ ไม่ขาดสาย
เหวินเหมียนหลบอยู่มุมที่คนรวมตัวกันหนาแน่น ย่อเท้าตั้งโหนก ส่ายหน้าเขวี้ยงตาดูขึ้นไป
เพื่อนสาวข้าง ๆ เห็นท่าทางของเหวินเหมียนเข้า ก็เผลอเหมือนกันจนอึ้ง
สาวตรงหน้าใส่เชิ้ตผ้าเนื้อบางสีฟ้าเรียบ ๆ กับกางเกงขายาวทรงตรงสีดำ ใบหน้าเล็กมาก เส้นกรามโค้งลงอย่างนุ่มนวล ผิวขาวมาก
ดูราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ที่ปั้นมาละเอียดที่สุด
โว้ย เรามีสาวสวยระดับนี้อยู่ในมหาลัยด้วยหรือ? ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นเลยวะ
“น้องเป็นเด็กปีหนึ่งปีนี้หรือเปล่า?” เพื่อนสาวเข้ามาชิดเหวินเหมียนด้วยความอยากรู้
เหวินเหมียนไม่ทันตั้งตัวที่มีคนเข้ามาทัก พูดไม่ออกสักคำ “เ ปล่า ฉัน... ปีสองแล้ว”
เพื่อนสาวเข้าใจทันที “งั้นน้องก็มาดูเกมของรุ่นพี่ฉู่เจ้าสำนักประจำมหาลัยด้วยสิ”
เหวินเหมียนเครียด: “เ ปล่า...”
เพื่อนสาวงง “แล้วน้องเป็นอาสาสมัครงานแข่งหรือเปล่า?”
ครึ่งหลังของประโยคในหัวเหวินเหมียนหมุนไปครึ่งรอบก่อนจะหลุดออกมาได้ “ไม่เลว เก่งเหมือนกันนะ คนเก่งคิดตรงกัน”
เพื่อนสาว: “......”
เงียบไปสองวินาที เพื่อนสาวเริ่มสังเกตเห็นสายตาเกร็ง ๆ ของเหวินเหมียน จึงเลิกพูดคุยต่อ
ไม่มีใครมารบกวนแล้ว เหวินเหมียนถึงได้หายใจออกทางจมูกยาว ๆ หลังเปียกไปด้วยเหงื่อบาง ๆ
ระบบ 888 ในหัวเอ่ยขึ้น: 【ทำไมเจ้าภาพพึ่งเจอคนก็พูดติดอ่างแล้ว?】
เหวินเหมียนเม้มปากแน่น แย้งเบา ๆ ในใจ “คุยกับคนแบบนี้มันตื่นเต้นน่ะ”
ก่อนทะลุเข้ามาในหนังสือ เขาโตมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก เด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ส่วนใหญ่มักรวมกลุ่มกันเป็นพวก
แต่เหวินเหมียนตอนเด็กแพ้ง่าย หน้าเป็นผื่นแดงบ่อย เลยถูกกันออกจากกลุ่มเพื่อนตลอด
ยาวนานเข้า เลยกลายเป็นคนรับความรู้สึกไว นิสัยเปิดไม่ออก ไม่ถนัดสังคม
888 งง: 【แล้วทำไมคุยกับฉันไม่ติดอ่างล่ะ?】
เหวินเหมียนตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม: “ก็นายไม่ใช่คน”
888: 【......】
สนามกีฬาคราคร่ำไปด้วยผู้คน เสียงฮือฮาดังลั่น นักศึกษาหญิงชายยัดกันติดขอบสนาม ครึ่งหนึ่งของสายตาทั้งหมดจับอยู่ที่ฉู่อวี้โจวกลางสนาม
“ระบบนี่ นิยายก็คือนิยาย พระเอกก็ฮิตจริง ๆ หมอนี่มีสาวมาดูเล่นบาสเยอะชะมัด”
【...ที่มันเยอะเพราะโมเดลของพระเอกหล่อ แถมการมาดูแข่งที่สนามยังได้คะแนนกิจกรรมด้วย】
เหวินเหมียนตาโต ไม่เชื่อสายตาตัวเอง “โลกมันเป็นแบบนี้เลยหรือเนี่ย?”
“ฉันนึกว่าพระเอกนิยายแคมปัสเป็นแบบผู้หญิงทั้งมหาลัยวิ่งมาเข้าคิวใจสั่นเพราะอยากมาดูหนุ่มหล่อสักหน่อยซะอีก”
【เจ้าภาพดูเรื่องรักเพี้ยน ๆ น้อยลงหน่อยเถอะ นักศึกษายุคนี้เดินตามคะแนนอย่างเดียว】
เหวินเหมียนชะงักครู่หนึ่ง เอาวะ ฟิลเตอร์แห่งความโรแมนติกแตกละเอียดในเสี้ยววินาที
【เริ่มจับเวลา ระยะเวลาการจ้องปัจจุบัน: 00:00】
【เชิญเจ้าภาพคงการจ้องต่อไป พร้อมทำภารกิจแอบถ่าย】
เหวินเหมียนมีฝูงชนคอยบังจึงไม่โดดเกินไป เธอเปิดหน้าจอมือถือชี้ไปทางสนาม
มือของฉู่อวี้โจวร้อนแรงวันนี้ ยิงสามคะแนนเข้าติด ๆ กันหลายลูก เสียงเชียร์ข้างสนามดังกระหน่ำต่อเนื่อง
ชายหนุ่มยกมือปาดเหงื่อที่ขมับอย่างไม่ใยดี กล้ามคอขยับ คิ้วและดวงตาเย็นชายิ่งเปล่งประกายท่ามกลางแสงแดด
เหวินเหมียนเผลอมองซึมไปครู่ใหญ่ จดจ่ออย่างตั้งใจไปหลายนาที
【มองอะไรอยู่? ถูกพระเอกตกเขนยแล้วหรือ?】
เหวินเหมียนพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์ “ฉันค้นพบว่าสัดส่วนกระดูกใบหน้ากับความกว้างไหล่ของพระเอกมาตรฐานสุด ๆ ซ้ายขวาสมมาตรเป๊ะ”
“ระยะห่างระหว่างคิ้วกับตาก็ใกล้เคียงอัตราส่วนทองคำเข้าไปทุกที”
“สัดส่วนไหล่ เอว ขาลงตัวมาก ราวกับถูกสร้างมาจากโมเดลที่ดีที่สุดเลย!”