เธอหยิบข้อความสารภาพรักที่ระบบเตรียมไว้ให้มาคัดลอก แล้ววางลงในช่องพิมพ์อย่างใจเย็น
“ยังไงเขาก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว ทำไปตามเนื้อเรื่องเพื่อเก็บภารกิจเท่านั้นแหละ”
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็โยนโทรศัพท์ลงบนเตียงตามสบาย แล้วลุกไปเตรียมตัวล้างหน้าแปรงฟัน
เสียงน้ำจากก๊อกไหลดังซ่า สะท้อนเงาร่างพร่าเลือนในกระจก
เจ้าของร่างเดิมไว้ผมหน้าม้าตรงหนาทึบ ทิ้งตัวหนักอึ้งลงมาบนหน้าผาก บดบังทั้งคิ้วและดวงตาไปครึ่งหนึ่งจนใบหน้าดูหม่นทึม ทั้งยังทำให้มองเห็นไม่ถนัด
เหวินเหมียนจึงหยิบกรรไกรเล็ก ๆ มาเล็มผมหน้าม้าอย่างละเอียดหน้ากระจก ค่อย ๆ ตัดส่วนที่หนาทึบให้บางเบาและดูคล่องตาขึ้นทีละนิด
ทันทีที่ผมหน้าม้าสั้น ๆ ร่วงลงมา ความหม่นหมองบนใบหน้าก็ถูกปัดเป่า เผยให้เห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเจ้าของร่าง
ดวงตาและคิ้วของเด็กสาวในกระจกพลันดูสดใสขึ้น เครื่องหน้าละเอียดงดงามปรากฏชัดโดยไม่มีสิ่งใดบดบัง
เด็กสาวมีใบหน้าประณีต ดวงตาเรียวสวยสดใส แววตากระจ่างอ่อนโยน ผมตรงสีดำหวีเรียบเส้นตรงสุภาพยาวประบ่าขับให้ใบหน้าดูเล็กและอ่อนหวาน ผิวที่ไม่เคยต้องแสงแดดมาหลายปีจึงมีความขาวซีดเย็นตา
เมื่อเห็นคนในกระจกชัด ๆ เหวินเหมียนก็ยืนนิ่งอึ้งไปทั้งตัว
เธอยกมือขึ้นแตะท้ายทอยโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสไฝสีน้ำตาลอ่อนเม็ดเล็กได้อย่างแม่นยำ
เหวินเหมียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ระบบ ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงเลือกฉัน ฉันกับเจ้าของร่างเดิมหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ แม้แต่ไฝตรงท้ายทอยก็ยังอยู่ตำแหน่งเดียวกันไม่มีผิด”
【ระบบตรวจพบว่าความคล้ายคลึงระหว่างโฮสต์กับเจ้าของร่างเดิมสูงถึง 99.99% จึงเลือกคุณ】
เหวินเหมียนกะพริบตาปริบ ๆ อย่างมึนงง “แล้วเจ้าของร่างเดิมล่ะ? ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
ถ้าการทะลุเข้ามาในนิยายของเธอทำให้เจ้าของร่างเดิมได้รับความเสียหายอะไร เธอยอมกลับไปนอนเป็นศพอยู่ข้างถนนเสียยังดีกว่า
【สิทธิ์ไม่เพียงพอ จึงยังตรวจสอบไม่ได้ แต่โฮสต์วางใจได้ เจ้าของร่างเดิมจะไม่สูญเสียอะไรทั้งนั้น】
เหวินเหมียนถอนหายใจโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว”
--
เดิมทีเธอคิดว่าหลังทำภารกิจแรกเสร็จ จะได้ใช้ชีวิตสงบ ๆ ไปอีกสักสองวัน
แต่เช้าวันต่อมา ขณะที่เพิ่งกัดซาลาเปาไส้เนื้ออุ่น ๆ ไปคำหนึ่ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบ 888 ก็ดังขึ้นในหัวตรงเวลา
【ภารกิจที่สอง: สะกดรอยตามในสนามบาสเกตบอล】
【เงื่อนไข: จ้องเป้าหมาย ฉู่อวี้โจว ต่อเนื่องเกินสามสิบนาที พร้อมแอบถ่ายรูป】
【ภารกิจเสริม: ชิงของติดตัวเป้าหมายมาหนึ่งชิ้น】
ซาลาเปายังคาปาก เหวินเหมียนก็สำลักขึ้นมาทันที เธอกุมอกไอจนหน้านิ่ว เกือบสำลักจนตายคาที่
กว่าจะหายใจได้เป็นปกติ เธอก็ทำหน้าเหมือนโลกถล่ม “ชิงของติดตัว? นี่มันก็ขโมยของชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!”
【ใช่ แต่หยิบของที่มีมูลค่าไม่เกิน 1,000 ได้】
ระบบ 888 รีบพูดขึ้น เพราะกลัวเหวินเหมียนจะปฏิเสธไม่ทำภารกิจ จึงเสริมคำให้กำลังใจอีกประโยค 【นี่เป็นทักษะจำเป็นของนางรองสายจิตมืด ระบบเชื่อว่าโฮสต์ทำได้แน่นอน】
“ทำไมต้องเป็นของที่มีมูลค่าไม่เกิน 1,000 ด้วย?”
【เพราะถ้าเกิน 1,000 จะถูกจับเข้าคุก ระบบไม่อยากได้โฮสต์ที่มีประวัติอาชญากรรม】
เหวินเหมียน “......”
เกณฑ์การเป็นโฮสต์ของพวกนายสูงเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย
แต่เหวินเหมียนก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ด้วยชาติกำเนิดสุดหรูของนายเอก เขาจะมีของที่ราคาไม่ถึง 1,000 อยู่กับตัวจริง ๆ หรือเปล่า
——
เก้าโมงเช้า แสงแดดกำลังดี สนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกคึกคักของวัยหนุ่มสาว
สนามบาสเกตบอลมีการแข่งขัน บรรยากาศจึงยิ่งครึกครื้น
กลุ่มผู้ชายจับกลุ่มเล่นบาส เหงื่อไหลไปตามเรือนร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่ม กลิ่นอายวัยหนุ่มโชยเข้ามาปะทะใบหน้า
ฉู่อวี้โจวเป็นจุดสนใจของทั้งสนามอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาสวมชุดกีฬาเรียบ ๆ สีดำทั้งชุด พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยท่อนแขนที่มีเส้นสายคมชัด
วิ่ง กระโดดชู้ต ทุกท่วงท่าต่อเนื่องไม่สะดุด ทั้งเด็ดขาดและคล่องแคล่ว จนสาว ๆ ข้างสนามส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ กันหลายคน
เหวินเหมียนแอบอยู่ตรงมุมที่มีคนพลุกพล่าน เขย่งปลายเท้าแล้วชะเง้อมองไปมา
เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางของเหวินเหมียนก็อดชะงักมองไม่ได้
เด็กสาวตรงหน้าสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีฟ้าอ่อนเรียบ ๆ กับกางเกงทรงตรงสีดำ ใบหน้าเล็ก คางเรียวมน ผิวขาวมาก
ดูราวกับตุ๊กตาที่ประณีตงดงาม
ให้ตายเถอะ ในมหาวิทยาลัยของเรามีสาวสวยขนาดนี้ด้วยเหรอ? ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเลยนะ
“เธอเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งปีนี้เหรอ?” เด็กสาวถามอย่างสงสัย พลางขยับเข้ามาใกล้เหวินเหมียน
เหวินเหมียนไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาคุยด้วย จึงไม่รู้จะตอบอย่างไรไปชั่วขณะ “มะ...ไม่ใช่ ฉันอยู่ปีสองแล้ว”
เด็กสาวพยักหน้าเข้าใจ “งั้นเธอก็มาดูการแข่งขันของเดือนมหาลัย ฉู่อวี้โจวเหมือนกันเหรอ?”
เหวินเหมียนตอบอย่างประหม่า “มะ...ไม่ใช่...”
เด็กสาวสงสัย “งั้นเธอเป็นอาสาสมัครของการแข่งขันเหรอ?”
คำพูดที่เหลือของเหวินเหมียนวกอยู่ในหัวไปหนึ่งรอบ ในที่สุดก็หลุดออกมา “สมกับเป็นเธอจริง ๆ ความคิดของยอดคนย่อมตรงกัน”
เด็กสาว “......”
บรรยากาศเงียบไปสองวินาที ในที่สุดเด็กสาวก็สังเกตเห็นแววตาประหม่าเล็กน้อยของเหวินเหมียน จึงไม่ชวนคุยต่อ
เมื่อไม่มีใครมารบกวน เหวินเหมียนถึงได้แอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ แผ่นหลังเกร็งจนมีเหงื่อซึมออกมาบาง ๆ
888 ในหัวเอ่ยขึ้น 【ทำไมเธอถึงพูดติดอ่างล่ะ?】
เหวินเหมียนเม้มริมฝีปากเบา ๆ แล้วแก้ตัวในใจเสียงค่อย “ฉันแค่ประหม่าเวลาคุยกับคนอื่นน่ะ”
ก่อนทะลุเข้ามาในนิยาย เธอเติบโตในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามาตั้งแต่เล็ก เด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ส่วนใหญ่มักจับกลุ่มกัน
แต่ตอนเด็กเหวินเหมียนเป็นภูมิแพ้ง่าย ใบหน้าจึงมักมีผื่นแดงขึ้น เลยถูกกันออกจากกลุ่มเพื่อน
นานวันเข้า เธอจึงกลายเป็นคนอ่อนไหว เก็บตัว และไม่ถนัดเข้าสังคม
888 สงสัย 【แล้วทำไมคุยกับฉันถึงไม่พูดติดอ่างล่ะ?】
เหวินเหมียนตอบอย่างมีเหตุผล “นายไม่ใช่คนนี่”
888 【......】
ในสนามกีฬาเต็มไปด้วยฝูงชนและเสียงอื้ออึง นักศึกษาหญิงชายเบียดเสียดกันอยู่ข้างสนามบาส เกินครึ่งต่างจับจ้องฉู่อวี้โจวที่อยู่กลางสนาม
“ระบบ พูดก็พูดเถอะ นิยายก็คือนิยายจริง ๆ นายเอกนี่ฮอตไม่เบาเลยนะ มีสาว ๆ มาดูเขาเล่นบาสตั้งเยอะ”
【......ก็เพราะโมเดลหน้าตาของนายเอกหล่อ แถมคนที่มาดูการแข่งขันในสนามกีฬายังได้หน่วยกิตด้วย】
เหวินเหมียนเบิกตากว้าง ทำหน้าไม่อยากเชื่อ “ชีวิตจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ฉันนึกว่าพระเอกในนิยายมหาวิทยาลัยจะเป็นพล็อตโรแมนติกแบบที่สาว ๆ เต็มใจมาดูหนุ่มหล่อเพราะได้ยินชื่อเสียง แล้วใจเต้นแรงกันเสียอีก”
【โฮสต์อ่านนิยายรักไร้สาระให้น้อยหน่อย นักศึกษามหาวิทยาลัยในชีวิตจริงมองทุกอย่างเป็นหน่วยกิต】
เหวินเหมียนจุ๊ปากเบา ๆ อย่างจนใจ เอาเถอะ ภาพฝันโรแมนติกพังครืนในพริบตา
【เริ่มจับเวลาแล้ว ระยะเวลาที่จ้องมองในขณะนี้: 00:00】
【โฮสต์โปรดจ้องมองต่อไป พร้อมกับทำภารกิจแอบถ่ายให้สำเร็จ】
เหวินเหมียนอยู่ท่ามกลางฝูงชน จึงไม่สะดุดตานัก เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันไปทางสนาม
ฉู่อวี้โจวกำลังเข้ามือ ชู้ตลูกสามแต้มลงห่วงติด ๆ กัน เสียงโห่ร้องยินดีข้างสนามดังขึ้นไม่ขาดสาย
เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผากอย่างลวก ๆ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง คิ้วตาที่เย็นชาดูเปล่งประกายยิ่งขึ้นท่ามกลางแสงแดด
เหวินเหมียนอดมองจนเคลิ้มไม่ได้ เธอจ้องเขาอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่พักใหญ่
【มองอะไรอยู่? หลงเสน่ห์นายเอกแล้วหรือไง?】
เหวินเหมียนพยักหน้าอย่างจริงใจ “ฉันเพิ่งสังเกตว่าสัดส่วนโครงหน้า กระดูกใบหน้า แล้วก็ความกว้างของไหล่นายเอกได้มาตรฐานมาก ใบหน้าทั้งสองข้างยังสมมาตรกันเป๊ะ”
“ระยะห่างระหว่างคิ้วกับดวงตาก็ใกล้เคียงสัดส่วนทองคำด้วย”
“สัดส่วนไหล่ เอว แล้วก็ขายังพอดีไปหมด เหมือนถูกสร้างขึ้นมาตามโมเดลที่ดีที่สุดเลย!”