888 ตกใจยกใหญ่ “เธอสังเกตละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ”
เหวินเหมียนทำหน้าภาคภูมิใจ “ดวงตาของฉันก็คือไม้บรรทัด”
แม้นิสัยจะขี้ขลาดและขี้กลัวไปหน่อย แต่เมื่อสวรรค์ปิดประตูบานหนึ่ง ก็ยังเปิดหน้าต่างให้เธอในด้านพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์
ตั้งแต่เล็กจนโต พรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์ของเหวินเหมียนถือว่าโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ เธอเองก็ไวต่อตัวเลขเป็นพิเศษ
888 ขัดจังหวะการชมตัวเองของเหวินเหมียน แล้วเอ่ยขึ้นว่า “เวลาจ้องมองครบตามเกณฑ์แล้ว! รีบทำภารกิจแอบถ่ายให้เสร็จด้วย”
เหวินเหมียนได้สติ รีบยกมือกดชัตเตอร์ ถ่ายภาพรัว ๆ ไปหลายรูป
พอเปิดอัลบั้มดู ก็เห็นว่าภาพจับจังหวะที่ฉู่อวี้โจวชู้ตลูกบาสแล้วลงพื้นไว้ได้พอดี
ร่างของหนุ่มคนนั้นสูงโปร่งสง่างาม แสงแดดจับปลายผมที่เปียกชื้นเล็กน้อย เส้นโครงหน้าด้านข้างคมชัดลื่นไหล สัดส่วนไหล่ แผ่นหลัง และเอวพอดิบพอดี ทุกเส้นสายล้วนตรงกับรสนิยมด้านเรขาคณิตในใจเธอเป๊ะ
เหวินเหมียนจ้องภาพนั้น พลางอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ “จริงด้วย เกมโลกออนไลน์นี่ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมไม่ให้ใบหน้าระดับโมเดลแบบนี้กับฉันบ้างนะ”
888 มองหน้าเหวินเหมียน แล้วเงียบไปหลายวินาที
ทั้งที่เหวินเหมียนเองก็เป็นคนหน้าตาราวกับโมเดลแท้ ๆ ยังกล้าพูดถึงคนอื่นอีก
“พอแล้ว อย่ามัวแต่มอง อย่าลืมว่ายังมีภารกิจเสริมสุดท้ายอยู่นะ”
ภารกิจระดับความยาก SSS มาแล้ว นั่นคือขโมยของใช้ติดตัวของฉู่อวี้โจว
เหวินเหมียนอาศัยจังหวะที่คนในสนามบาสเยอะและวุ่นวาย แอบย่องไปยังบริเวณพักผ่อนริมสนาม
ขวดน้ำ ผ้าเช็ดตัว และสายรัดข้อมือออกกำลังกายของพวกหนุ่ม ๆ กองอยู่บนม้านั่งยาวละลานตา
เหวินเหมียนจ้องของเหล่านั้น พลางลังเลอย่างหนัก ไม่กล้าเข้าไปใกล้
ขโมยผ้าเช็ดตัวก็โรคจิตเกินไป ส่วนสายรัดข้อมือก็มีราคาแพง หากถูกจับได้แล้วโดนตราหน้าว่าเป็นขโมย คงได้เข้าคุกจริง ๆ แน่
“ระบบ ฉันขโมยเส้นผมของนายเอกสักเส้นได้ไหม”
“...โฮสต์นี่ก็กล้าคิดจริง ๆ นะ”
ขณะที่เหวินเหมียนยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไร ฉู่อวี้โจวบนสนามก็หยุดเล่น แล้วเดินออกมาพักข้างสนาม
เขาหมุนเปิดขวดน้ำแร่ขวดใหม่ที่หยิบมาอย่างลวก ๆ ดื่มไปสองอึก คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับไม่พอใจที่น้ำไม่เย็นพอ สุดท้ายจึงเงยหน้าดื่มรวดเดียวจนหมด
วินาทีถัดมา เขาก็โยนขวดน้ำเปล่าออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ขวดลอยเป็นเส้นโค้งสวยงาม
เสียง “โครม” ดังขึ้น ขวดตกลงถังขยะข้าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ
เหวินเหมียนที่นั่งยองอยู่ตรงมุมหนึ่งตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอตื่นเต้นจนอดกระซิบคุยกับ 888 ในใจไม่ได้ “ว่าแต่ขวดน้ำเปล่าก็นับเป็นของใช้ติดตัวของนายเอกได้ใช่ไหม”
“...นี่เธอกำลังคอสเพลย์เป็นป้ากำจัดขยะเก็บของเก่าอยู่หรือไง”
“แต่ของใช้ติดตัวที่ถูกทิ้งแล้วก็นับเป็นเป้าหมายของภารกิจ เก็บได้”
เหวินเหมียนโล่งใจขึ้นมาทันที เธออาศัยจังหวะที่ทุกคนบนสนามกำลังสนใจการแข่งขัน ไม่มีใครมองมาทางมุมนี้ กลั้นหายใจแล้วรีบย่องเข้าไปเหมือนขโมยตัวจริง
เธอพุ่งไปถึงข้างถังขยะในไม่กี่ก้าว แล้วยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วสัมผัสโดนตัวขวดพลาสติกเย็นเฉียบ
“ติ๊ง ได้รับของใช้ติดตัว ภารกิจเสริมสำเร็จ”
จังหวะที่เธอกำขวดแน่น เตรียมเผ่นหนีไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว
จู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำเย็นชาแว่วมาจากเหนือศีรษะ แฝงความเย็นเยียบอยู่หลายส่วน “นายกำลังทำอะไร”
เท้าของเหวินเหมียนแข็งค้างอยู่กับที่ มือยังกำขวดน้ำแร่ไว้แน่น
เธอค่อย ๆ หันกลับไป
ฉู่อวี้โจวยืนอยู่ห่างจากเธอไปเพียงครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่บดบังเธอไว้ทั้งตัว บังแสงแดดจ้าและทอดเงาลงมา
ผมหน้าม้าของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ดวงตาสีดำลึกล้ำ สายตาจับอยู่ที่มือซึ่งเธอกำขวดไว้ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาหยุดบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่เกร็งจนแดงระเรื่อของเธอ
ปิดเสียงโลกทั้งใบ แล้วฟังเสียงเหวินเหมียนแตกตื่น
คราวนี้แย่จริงแล้ว
888 ในหัวพูดโดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไร “ทำไมพอเจอนายเอกทีไร เธอถึงขี้ขลาดขนาดนี้ ปกติเวลาคุยกับฉันไม่เห็นจะเก่งแบบนี้เลย”
เหวินเหมียนด่าในใจ “มันจะเหมือนกันได้ยังไง นี่คือตัวอันตรายที่ในเรื่องต้นฉบับจับเจ้าของร่างเดิมโยนลงทะเลหลวงไปให้ฉลามกินนะ!”
เธอลอบเหลือบมองไหล่กว้างกับแผ่นหลังผึ่งผายของฉู่อวี้โจว แล้วเติมประโยคในใจเงียบ ๆ ว่า อีกอย่าง ดูจากส่วนสูงกับรัศมีของฉู่อวี้โจวแล้ว หมอนี่ชกทีเดียวก็ฆ่าฉันได้สองคน
คนแบบนี้เวลาตีคนคงเจ็บน่าดู
888 เสียดายที่สอนไม่ขึ้น “เธอจะมั่นใจในตัวเองหน่อยไม่ได้หรือไง นางรองสายหม่นของเราแพ้ได้ แต่ห้ามเสียขวัญ”
หนุ่มตรงหน้ามีรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม รัศมีน่าหวั่นเกรง
มือของเหวินเหมียนสั่น ขวดน้ำแร่ในมือแกว่งไปมา เกือบหล่นลงพื้น
เสียงของเธอสั่นโดยไม่รู้ตัว “ฉะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันเห็นว่านายไม่เอาแล้ว ก็เลยเก็บขึ้นมา”
ฉู่อวี้โจวก้มมองคนตรงหน้า
เขาเคยสังเกตเห็นนักศึกษาหญิงผมดำคนนี้มาก่อน
ในวันก่อน ๆ เขามักรู้สึกว่ามีสายตาเหนียวหนืดและยึดติดคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเองจากที่ไกล ๆ ความรู้สึกเหมือนถูกแอบมองอย่างโจ่งแจ้งและหม่นหมองเช่นนั้น ทำให้เขารู้สึกรำคาญจากก้นบึ้งของหัวใจ
เพราะอย่างนั้น เมื่อครู่พอหางตาเหลือบเห็นเธอย่องอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก้มตัวเข้าใกล้ถังขยะ แถมยังแอบหยิบขวดน้ำที่ตัวเองทิ้งไป เขาจึงเดินเข้ามาถามเธอโดยไม่รู้ตัว
ในความทรงจำของเขา เธอมักไว้หน้าม้าหนา ๆ ยาวจนปิดตา แต่วันนี้หลังจากตัดหน้าม้าแล้ว ความหม่นหมองก็จางหายไปมาก กลับทำให้คิ้วตาดูสะอาดสะอ้านและว่าง่ายขึ้นหลายส่วน
ตอนนี้เธอกำลังประหม่า ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาคู่นั้นชุ่มฉ่ำมองเขาอย่างขลาดกลัวและทำตัวไม่ถูก
ทำไมถึงรู้สึกว่าคนคนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอยู่บ้างนะ
ฉู่อวี้โจวเอ่ยเสียงทุ้มขึ้นอีกครั้ง “เก็บขวดเปล่าของฉันไปทำไม”
888 มองภาพตรงหน้าแล้วเริ่มออกความเห็น
“เหวินเหมียน ไม่งั้นตอนนี้เธอหันหลังแล้ววิ่งหนีไปเลย กลางวันแสก ๆ แบบนี้ นายเอกคงไม่ตามผู้หญิงคนหนึ่งหรอก”
แต่เหวินเหมียนที่ถูกสายตาหนักแน่นของฉู่อวี้โจวจ้องอยู่ ขาอ่อนจนแทบยืนไม่ไหวแล้ว ไหนเลยจะกล้าวิ่งหนี
ริมฝีปากเธอสั่นอยู่นาน สมองว่างเปล่าด้วยความลนลาน สุดท้ายก็โพล่งออกมาอย่างฉุกละหุกว่า
“ฉะ...ฉันเอาไปขาย...”
อากาศเงียบลงชั่วขณะ
สีหน้าเรียบเฉยของฉู่อวี้โจวชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มมองเธอ แววตาเจือความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย
888 เองก็อึ้งไป “โฮสต์คอสเพลย์เป็นป้ากำจัดขยะเก็บของเก่า เก็บขวดไปขายจริง ๆ เหรอ”
มันก้มหน้าบันทึกหนึ่งในคุณธรรมสิบประการของโฮสต์อย่างเงียบ ๆ ว่า เชื่อฟังคำแนะนำ
เหวินเหมียนฝืนใจทำต่อ มือยังกำขวดน้ำแร่เปล่าใบนั้นแน่น “ของเก่าพวกนี้เก็บสะสมไว้แลกเงินค่าขนมได้...”
ฉู่อวี้โจวพูดไม่ออก “เธอ...ขาดเงินมากเหรอ”
“อืม...” เหวินเหมียนเห็นสีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย จึงรีบพยักหน้า แล้วก้มหน้าน้อย ๆ พูดเสริมเสียงเบาด้วยท่าทางขลาดกลัว
“ฐานะทางบ้านฉันไม่ค่อยดี ประหยัดได้ก็ประหยัด ขวดเปล่าพอเก็บได้เยอะแล้วเอาไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่า ก็พอเอามาเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้บ้าง”
คำพูดนี้จริงบ้างเท็จบ้าง บ้านของเจ้าของร่างเดิมเป็นครอบครัวธรรมดา แม้จะไม่ได้ร่ำรวยเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับต้องเก็บของเก่าไปขาย
แต่ตอนที่เหวินเหมียนพูด เสียงของเธอนุ่มนวลแผ่วเบา ขนตายาวหลุบลงมาบดบังความลนลานในดวงตา ท่าทางน่าสงสารและว่าง่ายของเธอชวนให้คนเชื่อได้ง่าย
ฉู่อวี้โจวมองท่าทางระมัดระวังของเธอ บรรยากาศเย็นชารอบตัวจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ในมหาวิทยาลัยมีขวดเปล่าตั้งเยอะ ทำไมต้องเก็บของฉันโดยเฉพาะด้วย”