【คู่รักเล็ก ๆ ที่มีสายใยจากอดีตชาติต่อเนื่องมาถึงชาตินี้ หวานสุด ๆ ไม่มีหญิงสู้หญิง ไม่มีฉากปาดหน้า ความรักลึกซึ้งจากทั้งสองฝ่าย! จะไม่มีตัวรองที่กุมบทมากเกินไป นางเอกคือผู้ที่หวนคืนมา ระบบ 888 ไม่ใช่ระบบฉ้อโกงแบบสมคบคิด สาเหตุจะได้รับการอธิบายในภายหลง】
【ผู้ชายเอกสะอาดสุด ๆ! ไม่ว่าสถานการณ์ใด ผู้ชายเอกไม่เคยชอบใครนอกจากนางเอกมาก่อน นางเอกก็เช่นกัน ทางเขียนชอบความรักบริสุทธิ์จากทั้งสองฝ่ายเสมอมา～】
【ตอนต้น ๆ จังหวะจะช้าหน่อย แต่ทางเขียนการันตีว่าต่อจากนี้สนุกแน่นอน ได้ยินมาว่าใครอ่านจบสามตอนแรกจะร่ำรวยนะᗜ֊ᗜ】
【จุดฝากสมองไว้ตรงนี้=ᗜωᗜ=】
——
หลังความตาย การได้ยินจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่จางหาย และเหวินเหมียนกำลังสัมผัสความจริงข้อนี้อย่างเจ็บปวด
เลือดอุ่น ๆ ไหลซึมจากท้ายทอยออกมาช้า ๆ แล่นซ่านไปทั่วพื้น
เสียงตกใจของคนที่เดินอยู่ริมถนน เสียงหวูดของรถพยาบาล เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กหญิงน้อย ค่อย ๆ เลือนห่างจากความชัดเจน จนเบาเหมือนฟองอากาศจมอยู่ก้นน้ำ แล้วก็เงียบสนิทไปทั้งหมด
ภาพสุดท้ายในหัวของเหวินเหมียนก่อนตายยังค้างอยู่ที่วินาทีสยองที่รถบรรทุกบรรทุกยักษ์พุ่งชนเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ครั้งนี้เจอโชคใหญ่จริง ๆ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เข้ามาในสายตาคือเพดานสีขาวซีดที่มีรอยราปนดำ ของติดตั้งมาตรฐานที่มีแต่หอพักมหาวิทยาลัยเท่านั้น
เหวินเหมียนกระพริบตางง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง
สวรรค์ยุคนี้ ตกแต่งสไตล์เดียวกับหอพักมหาวิทยาลัยเลยเหรอ?
เขาว่ากันว่าสูงอายุเท่าไหร่ก็ต้องเรียนรู้ต่อ เอาเถอะ แม้กระทั่งตายแล้วยังหนีการแข่งขันสุดโหดไม่พ้นงั้นสินะ?
เธอลูบท้ายทอยตามสัญชาตญาณ ไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผล มีแต่เส้นผมสีดำสั้น ๆ ที่เรียงตัวยุ่งจากการนอนหลับ ม่านหน้ายาวปิดคิ้วและดวงตาเอาไว้
ยังไม่ทันที่เธอจะย่อยสถานการณ์นี้ได้ เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว 【ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์】
เหวินเหมียนรู้สึกเย็นวาบขึ้นใจ
แย่แล้ว ที่จริงมันก็ผิดปกติอยู่แล้ว!
สวรรค์ที่ไหนจะให้ต้องเรียนหนังสือ ที่นี่ชัวร์เลย ต้องเป็นนรกแน่นอน
เสียงนั้นหยุดครู่หนึ่ง 【……ที่นี่ก็ไม่ใช่นรกเหมือนกัน】
เหวินเหมียนกวาดสายตามองรอบตัว
ช่องเตียงบนบังแสงไว้ เตียงล่างมีโต๊ะเรียนแบบเรียบง่าย บนโต๊ะเปิดค้างหนังสือเล่มหนึ่งไว้ วิชาวิเคราะห์คณิตศาสตร์
……ดูท่าจะไม่ใช่นรกจริง ๆ
นรกคงไม่มีคณิตศาสตร์
เหวินเหมียนทดลองเปิดปากเบา ๆ “คุณคือใคร?”
【ระบบนี้หมายเลข 888 มาจากอารยธรรมมิติสูง ทำหน้าที่ควบคุมดูแลทิศทางเนื้อเรื่องของโลกนิยาย】
【ผู้ถือสิทธิ์มีความเหมาะสมกับบทบาท "ตัวรองร้ายจอมขี้ระแวง" จึงได้รับเลือกให้ทะลุมิติเข้าสู่โลกของนิยายเรื่องกลางวันอันไร้ขอบเขต เพื่อแทนที่ตัวรองเดิมในการทำภารกิจตามเนื้อเรื่อง】
นิ้วของเหวินเหมียนยังค้างอยู่กลางอากาศในท่าลูบท้าย รูม่านตาสั่นไหวทันที
“กลางวันอันไร้ขอบเขต?”
เธอนึกออกแล้ว เรื่องนี้คือนิยายแนววิทยาเขตที่เพื่อนร่วมหอเคยเล่าให้ฟังตอนที่เธอสนุกว่าง
ผู้ชายเอกในเรื่องไม่ใช่แค่หนุ่มหน้าตาอันดับต้นที่สูงเกินเอื้อมของมหาวิทยาลัยจิง แต่ยังเป็นทายาทของกลุ่มบริษัทตระกูลฉู่ ทั้งเรียนจบหลักสูตรและรับผิดชอบโปรเจกต์ของบริษัทไปพร้อมกัน
ถือเป็นผู้ชายเอกที่สวรรค์ลิขิตมาแท้ ๆ
ส่วนในเรื่องมีตัวรองหญิงชื่อเหวินเหมียนเหมือนกับเธอทั้งชื่อและนามสกุล เป็นตัวประกอบที่คลั่งรักและระแวงขี้สงสัยที่ดังที่สุดในเรื่อง
หลงใหลผู้ชายเอกจนเกือบเป็นบ้า ตามหลอกหลอนเป็นประจำ แอบส่องเขาผ่านหน้าจออยู่เงียบ ๆ กระทั่งออนไลน์ไปตามรบกวนทรมานเขาอย่างบ้าคลั่ง
การกระทำของเธอทำให้ฉู่อวี้โจวโกรธเกรี้ยวในเวลาไม่นาน แม้กระทั่งทำให้ผู้ชายเอกเกิดอาการรังเกียจผู้หญิง จนกระทั่งเจอนางเอกผู้เปี่ยมด้วยความจริงใจงดงามในภายหลังจึงได้รับการปลดปล่อย
ผลสุดท้ายของตัวรองหญิงคือถูกผู้ชายเอกโยนลงทะเลสาธารณะให้ปลากิน จบชีวิตอย่างเศร้าสลดโดยไม่เหลือแม้แต่กระดูกสักชิ้น
เหวินเหมียนที่กลัวน้ำมาตั้งแต่เด็ก ถึงขั้นไม่กล้าใช้อ่างอาบน้ำ พรึบขึ้นมาสวนทันที “ฉันไม่ไป!”
ตอนอ่านนิยายเหวินเหมียนยังรู้สึกสำราญเหมือนดูไฟไหม้บ้านคนอื่น แต่พอตัวรองร้ายจอมขี้ระแวงคนนี้กลายเป็นตัวเธอเอง เธอก็รับไม่ไหวจริง ๆ
【การปฏิเสธไม่มีผล หากผู้ถือสิทธิ์ละทิ้งภารกิจ จะถูกส่งกลับเส้นเวลาเดิมทันที เพื่อรับบทสรุปที่ถูกรถบรรทุกชนตาย】
【นี่ก็ยังเพราะระบบเห็นแก่ที่เธอเสี่ยงชีวิตช่วยคนอื่น จึงมอบโอกาสให้มีชีวิตต่ออีกครั้งเป็นรางวัล】
เหวินเหมียนชูมือขึ้นโต้ทันที “ฉันไปช่วยคน ไม่ใช่ไปฆ่าคน ให้ฉันมาเจอบทบาทแบบนี้ นี่มันมาก่อกวนกันหรือเปล่า?”
“คุณแน่ใจนะว่านี่คือรางวัลสำหรับฉัน ไม่ใช่การลงทัณฑ์?”
888 ถึงกับติดขัด 【……เธอแค่ต้องทำภารกิจของตัวรองหญิงให้เสร็จก่อนนางเอกจะปรากฏตัวก็พอ พอภารกิจสำเร็จ ผู้ถือสิทธิ์ก็จะหลุดพ้นจากเนื้อเรื่อง พร้อมกับได้รับรางวัลหนึ่งพันล้านจากระบบ】
เหวินเหมียนมองไปด้วยความสงสัยเต็มหน้า “ของจริงหรือหลอก อะไรของคุณนี่ไม่ใช่แผนหลอกลวงจากมิติสูงใช่ไหม ขอถามหน่อย แอปกันโกงของศตวรรษที่ 21 มีผลกับพวกคุณไหม?”
【ผู้ถือสิทธิ์ก็เลือกจะไม่ทำภารกิจได้ แล้วกลับไปรับบทสรุปที่ถูกชนตายอยู่ขอบทางเท้า】
เมื่อเผชิญหน้ากับการขู่ชีวิตอย่างเปิดเผย เหวินเหมียนยอมจำนนทันที “งั้นก็…เหอ…”
ได้เงินทั้งยังรอดชีวิต ไม่เสียหาย
【ตอนนี้ประกาศภารกิจที่ 1: ก่อนเที่ยงคืนของคืนนี้ ต้องส่งข้อความ “สารภาพรักอย่างลึกซึ้ง” ถึงผู้ชายเอกฉู่อวี้โจว เนื้อหาถูกส่งลงมาแล้ว】
ทันทีที่เสียงจบลง สายตาเหวินเหมียนพร่าเลือนขึ้นมาทันตา
ข้อความหวานซ่อนรสถึงขั้นล้ำขอบกันชัด ๆ ถูกประทับลงบนจอตาอย่างบังคับ:
【พี่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวดูดีมาก กระดุมเรียงมาถึงเม็ดที่สอง เผยให้เห็นซี่กระดูกไหปลาร้าเล็ก ๆ อยากลูบสักหน่อยจัง】
เหวินเหมียน: “……”
นี่มันคำพูดแบบไร้พรมแดนอะไรกันเนี่ย
กระดูกไหปลาร้าของผู้ชายเอก ใคร ๆ ก็อยากลูบก็ลูบได้เหรอ? ไม่ใช่หนุ่มเซ็กซี่ประเภทความสามารถที่ปั้นกระแสในอินเทรนด์สักหน่อย
เธอค่อย ๆ กลบหน้าลงกับหมอนอีกครั้ง “ตอนนี้ยื่นเรื่องขอกลับไปนอนแห้งอยู่ขอบทางเท้า ยังทันไหม?”
888 ตอบกลับอย่างเย็นชา 【ทัน】
“……พูดเล่นค่ะ” เหวินเหมียนทรงตัวขึ้น ปลอบใจตัวเองด้วยจิตใจที่ยังพอดีอยู่ “เป็นอยู่แบบเหลื่อมล้ำยังดีกว่าตายแบบสวยงาม”
เหวินเหมียนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้นเอง พร้อมเด้งหน้าจอแชทของร่างเดิมขึ้นมา
แชทปักหมุดไว้บนสุดคือ【ฉู่อวี้โจว】 ท้ายชื่อมีรูปหัวใจสีแดงกับสติกเกอร์หวานแห้งเรียงรายตามมา ดูเวอร์และอึดอัดจนตาแสบ
มือเหวินเหมียนสั่นจนเกือบโยนโทรศัพท์หายไปเลย
เธอสไลด์ขึ้นด้วยนิ้วที่สั่นเครือ บทสารภาพระแวงไร้สาระทลายลงมาเหมือนโคลนถล่ม เปิดเผยและบ้าคลั่ง
【เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พี่ใส่วันนี้ดูน่าหลงใหลขนาดนั้น อยากปลดออกดูจัง】
【ตอนพี่เล่นบาสเก็ตบอลเท่มาก อยากกักพี่ไว้ในโรงยิม ให้ฉันได้ดูคนเดียว】
【ชอบมือของพี่ ใช้สำหรับ……】
【อยากลูบหน้าท้องของพี่ รู้สึกถึงอุณหภูมิกายของพี่ผ่านเสื้อผ้า】
【ทำไมพี่ไม่ตอบฉัน? พี่กำลังคุยกับใครอยู่? ผู้หญิงหรือ? ชื่ออะไร?】
เหวินเหมียน: “……”
เธอเสียชีวิตอีกครั้งแบบไร้เสียงสะท้อน
เหวินเหมียนค่อย ๆ วางโทรศัพท์คว่ำลงบนอก ราวกับกุมมันเอาไว้ให้แน่นดั่งมันคือลูกระเบิดร้อนฉ่า
“ผู้ชายเอกใจเย็นขนาดนั้นเลยเหรอ? ร่างเดิมส่งมาขนาดนี้แท้ ๆ ยังไม่บล็อกเลย?”
【ผลตรวจสอบพบว่า บัญชีแชทที่ร่างเดิมใช้ส่งหาผู้ชายเอกนั้น ผู้ชายเอกไม่ได้ใช้งานแล้ว】
“……ฉะนั้นผู้ชายเอกไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง?”
【ใช่】
เหวินเหมียนโล่งอกขึ้นมาทันที
ไม่เห็นก็ดีแล้ว ขอแค่เขาไม่เห็น เธอแค่เดินผ่านฉาก ส่งข้อความให้จบภารกิจ ก็ไม่ต้องกลัวอะไรเลย