【คู่รักตัวน้อยที่มีสายใยแห่งโชคชะตาจากอดีตชาติมาถึงชาตินี้ หวานมาก ๆ ไม่มีการแย่งชิงผู้ชายหรือฉากตบหน้า ความรักของทั้งคู่ตรงกันอย่างลึกซึ้ง! จะไม่มีตัวประกอบที่มีบทบาทโดดเด่นเกินไป นางเอกคือผู้กลับมา เรื่องระบบ 888 ไม่ใช่ระบบหลอกลวงแบบแก๊งมิจฉาชีพ เดี๋ยวจะอธิบายในภายหลัง】
【นายเอกสะอาดบริสุทธิ์! ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน นายเอกก็ไม่เคยชอบใครมาก่อน นางเอกก็เช่นกัน คนเขียนชอบรักแท้บริสุทธิ์ของทั้งคู่เสมอ~】
【ช่วงสองสามบทแรกจังหวะค่อนข้างช้า แต่คนเขียนรับรองว่าหลังจากนี้สนุกแน่นอน ได้ยินมาว่าใครอ่านสามบทแรกจบจะร่ำรวยนะᗜ֊ᗜ】
【จุดฝากสมองไว้ตรงนี้=ᗜωᗜ=】
——
หลังคนเราตาย การได้ยินจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เลือนหาย เหวินเหมียนกำลังสัมผัสความจริงข้อนี้ด้วยตัวเอง
เลือดอุ่น ๆ ค่อย ๆ ไหลจากท้ายทอย แผ่ซึมเปื้อนพื้น
เสียงอุทานตกใจของคนที่เดินอยู่ริมถนน เสียงหวอของรถพยาบาล และเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กหญิงตัวน้อย ค่อย ๆ เลือนห่างจากชัดเจนเป็นแผ่วเบา ราวกับฟองอากาศที่จมลงสู่ก้นน้ำ ก่อนจะเงียบสนิทไปในที่สุด
ภาพสุดท้ายในหัวของเหวินเหมียนก่อนตายยังคงค้างอยู่ที่วินาทีระทึก ตอนรถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งเข้าชนอย่างรวดเร็ว
คราวนี้โดนชนเข้าเต็ม ๆ จริง ๆ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวซีดที่มีรอยราขึ้นประปราย เป็นภาพคุ้นตาที่มีเฉพาะในหอพักมหาวิทยาลัย
เหวินเหมียนกะพริบตาอย่างเลื่อนลอย แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
สวรรค์สมัยนี้ตกแต่งเหมือนหอพักมหาวิทยาลัยเลยเหรอ?
เขาว่ากันว่าเรียนรู้ได้จนแก่ตาย ที่แท้ตายแล้วยังหนีการแข่งขันอันดุเดือดไม่พ้นสินะ?
เธอยกมือคลำท้ายทอยโดยไม่รู้ตัว ไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผล มีเพียงผมสั้นสีดำที่ยุ่งเหยิงจากการนอนหลับ หน้าม้าที่ยาวปิดคิ้วและดวงตาไว้
ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัว 【ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์】
หัวใจของเหวินเหมียนเย็นวาบ
แย่แล้ว ผิดปกติจริงด้วย!
สวรรค์ที่ไหนยังต้องเรียนหนังสือ ที่นี่เห็นชัด ๆ ว่าเป็นนรกแน่แล้ว
เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง 【......ที่นี่ก็ไม่ใช่นรกเหมือนกัน】
เหวินเหมียนกวาดตามองไปรอบ ๆ
แผ่นเตียงชั้นบนบดบังแสง ส่วนเตียงชั้นล่างเป็นโต๊ะเขียนหนังสือแบบเรียบง่าย บนโต๊ะมีหนังสือ《การวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์》เปิดค้างอยู่
......ดูเหมือนจะไม่ใช่นรกจริง ๆ
นรกคงไม่มีคณิตศาสตร์หรอก
เหวินเหมียนลองเอ่ยถามเสียงเบา “คุณเป็นใคร?”
【ระบบนี้หมายเลข 888 มาจากอารยธรรมมิติสูง มีหน้าที่ควบคุมดูแลทิศทางเนื้อเรื่องของโลกนิยาย】
【โฮสต์มีความเหมาะสมกับบทบาท “นางรองสายหม่นหมอง” จึงได้รับเลือกให้ทะลุเข้าไปในโลกนิยาย《กลางวันอันไร้ขอบเขต》เพื่อรับบทแทนนางรองเดิมและทำภารกิจตามเนื้อเรื่อง】
ปลายนิ้วของเหวินเหมียนยังค้างอยู่กลางอากาศในท่าคลำท้ายทอย รูม่านตาพลันสั่นไหวอย่างตื่นตะลึง
“《กลางวันอันไร้ขอบเขต》?”
เธอนึกออกแล้ว นี่คือนิยายรักในรั้วมหาวิทยาลัยที่เพื่อนร่วมหอเคยเล่าให้ฟังตอนเธอเบื่อ ๆ
นายเอกในนิยายไม่เพียงเป็นดอกไม้บนหน้าผาสูงและเดือนมหาลัยจิงเท่านั้น แต่ยังเป็นทายาทของกลุ่มบริษัทตระกูลฉู่ ทั้งเรียนหนังสือไปด้วยและจัดการโครงการของบริษัทไปด้วย
เรียกได้ว่าเป็นนายเอกที่สวรรค์ลิขิตมาโดยแท้
ส่วนในหนังสือมีนางรองชื่อเหวินเหมียน ซึ่งชื่อและนามสกุลเหมือนกับเธอ เป็นตัวเปรียบเทียบสายหม่นหมองยึดติดอย่างคลั่งไคล้ที่โด่งดังที่สุดในเรื่อง
เธอหลงรักนายเอกจนแทบเข้าขั้นวิกลจริต ตามติดเขาอยู่เป็นประจำ แอบจับตาดูเขาอย่างลับ ๆ แถมยังคอยตามตอแยและรบกวนเขาทางออนไลน์อย่างบ้าคลั่ง
พฤติกรรมของเธอทำให้ฉู่อวี้โจวโกรธอย่างรวดเร็ว ถึงขั้นทำให้นายเอกเป็นโรคเกลียดผู้หญิงอยู่ช่วงหนึ่ง จนกระทั่งได้พบกับนางเอกที่ทั้งแสนดีและงดงาม จึงได้รับการเยียวยาในที่สุด
สุดท้ายนางรองถูกนายเอกโยนลงทะเลหลวงให้ปลาแทะ เหลือเพียงชะตากรรมอันน่าเวทนาไร้แม้แต่ซากศพ
เหวินเหมียนกลัวน้ำมาตั้งแต่เด็ก ขนาดอ่างอาบน้ำยังไม่กล้าใช้ เธอจึงกระโดดลุกขึ้นคัดค้านทันที “ฉันไม่ไป!”
ตอนอ่านนิยาย เหวินเหมียนยังรู้สึกสนุกเหมือนยืนดูไฟไหม้อีกฝั่งแม่น้ำ แต่พอนางรองสายหม่นหมองคนนั้นกลายเป็นตัวเธอเอง เธอก็แทบรับไม่ไหวแล้ว
【การปฏิเสธไม่มีผล หากโฮสต์ละทิ้งภารกิจ จะถูกส่งกลับไปยังเส้นเวลาเดิมทันที เพื่อรับชะตากรรมถูกชนเสียชีวิตด้วยรถบรรทุก】
【นี่เป็นโอกาสที่ระบบมอบให้คุณมีชีวิตอีกครั้ง เพราะเห็นแก่ที่คุณเสี่ยงชีวิตช่วยคนอื่น】
เหวินเหมียนรีบยกมือค้าน “ฉันช่วยคน ไม่ได้ฆ่าคนสักหน่อย คุณจัดบทแบบนี้ให้ฉัน ไม่ได้หาเรื่องกันหรือไง?”
“คุณแน่ใจนะว่านี่เป็นรางวัล ไม่ใช่บทลงโทษ?”
888 ถึงกับพูดไม่ออก 【......โฮสต์แค่ทำภารกิจของนางรองให้สำเร็จก่อนนางเอกปรากฏตัวก็พอ เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น โฮสต์ก็จะออกจากเนื้อเรื่องได้ พร้อมรับรางวัลจากระบบสิบล้านหยวน】
เหวินเหมียนมองอย่างระแวง “จริงเหรอ คุณไม่ได้เป็นแก๊งต้มตุ๋นจากมิติสูงหรอกใช่ไหม? ขอถามหน่อย แอปป้องกันมิจฉาชีพของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดใช้กับพวกคุณได้ไหม?”
【โฮสต์เลือกไม่ทำภารกิจก็ได้ แล้วกลับไปพบจุดจบถูกชนเสียชีวิตข้างถนน】
เมื่อเผชิญหน้ากับคำขู่เอาชีวิตอย่างโจ่งแจ้ง เหวินเหมียนก็ยอมแพ้ทันที “งั้นก็ช่างเถอะ......”
ได้เงินแถมยังรักษาชีวิตไว้ได้ ไม่ขาดทุน
【ตอนนี้ขอประกาศภารกิจที่หนึ่ง: ส่งข้อความ “สารภาพรักอย่างลึกซึ้ง” ถึงนายเอกฉู่อวี้โจวก่อนเที่ยงคืนคืนนี้ เนื้อหาส่งให้แล้ว】
ทันทีที่สิ้นเสียง ภาพตรงหน้าเหวินเหมียนก็พร่าเลือนไปฉับพลัน
ข้อความชวนวาบหวามโจ่งแจ้งท่อนหนึ่งถูกบังคับให้ปรากฏบนจอตา:
【ท่าทางพี่ชายตอนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวดูดีจัง ติดกระดุมถึงเม็ดที่สอง เผยให้เห็นไหปลาร้านิดหนึ่ง อยากลองสัมผัสดูจัง】
เหวินเหมียน “......”
นี่มันคำพูดที่ไม่มีขอบเขตเอาเสียเลย
ไหปลาร้าของนายเอกใช่ว่าใครอยากจับก็จับได้หรือไง ไม่ใช่หนุ่มหล่อสายยั่วในติ๊กต็อกเสียหน่อย
เธอค่อย ๆ ซุกหน้ากลับลงบนหมอน “ตอนนี้ฉันขอกลับไปนอนเป็นศพอยู่ข้างถนน ยังทันไหม?”
888 ตอบอย่างเย็นชา 【ทัน】
“......ล้อเล่นน่า” เหวินเหมียนยืดตัวขึ้น ปลอบใจตัวเองอย่างอารมณ์ดี “ตายอย่างดีก็สู้ใช้ชีวิตแบบขอไปทีไม่ได้”
เหวินเหมียนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ หน้าจอสว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ เปิดหน้าบัญชีไมโครวีแชทของเจ้าของร่างเดิม
แชตที่ปักหมุดไว้บนสุดคือ【ฉู่อวี้โจว】 ข้างชื่อยังมีหัวใจสีแดงกับสติกเกอร์เขินอายเรียงกันเป็นพรวน ทั้งเว่อร์ทั้งน่าอึดอัด แสบตาสุด ๆ
มือเหวินเหมียนสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือกระเด็น
เธอสั่นนิ้วเลื่อนขึ้นดู ข้อความสายหม่นหมองพรั่งพรูลงมาราวกับเขื่อนแตก ทั้งตรงไปตรงมาและบ้าคลั่ง
【วันนี้พี่ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวดูเย้ายวนแบบห้ามใจจัง อยากแกะกระดุมดู】
【ท่าทางพี่ชายเล่นบาสเท่มาก ทำให้ฉันอยากขังคุณไว้ในโรงยิม ให้ฉันคนเดียวได้เห็น】
【ชอบมือของพี่ชายจัง เหมาะจะ……】
【อยากจับกล้ามหน้าท้องของพี่ชาย อยากสัมผัสอุณหภูมิร่างกายของคุณผ่านเสื้อผ้า】
【ทำไมพี่ชายไม่ตอบฉัน? คุณกำลังคุยกับใครอยู่? ผู้หญิงเหรอ? ชื่ออะไร?】
เหวินเหมียน “......”
เธอแทบตายซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงดังกร๊อบ
เหวินเหมียนค่อย ๆ คว่ำโทรศัพท์ไว้บนอก ราวกับกำลังทับของร้อนที่จับไม่ถนัด
“นายเอกมีความอดทนสูงขนาดนี้เลยเหรอ? เจ้าของร่างเดิมส่งข้อความไปตั้งเยอะ เขายังไม่บล็อกอีก?”
【ตรวจสอบพบว่าบัญชีไมโครวีแชทที่เจ้าของร่างเดิมใช้ส่งข้อความให้นายเอก ไม่ได้ถูกนายเอกใช้งานแล้ว】
“......แปลว่านายเอกไม่เคยเห็นเลยเหรอ?”
【ใช่】
เหวินเหมียนถอนหายใจโล่งอก
ไม่เห็นก็ดีแล้ว ขอแค่เขาไม่เห็น เธอก็ส่งข้อความให้พอเป็นพิธีเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จได้ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว