เหลยเทียนหู่มีสีหน้าลำบากใจ แต่พอนึกได้ว่าเจียงฮ่าวอวี่ยังหมดสติไม่ฟื้น จึงได้แต่ฝืนใจเอ่ยปาก
“คุณลู่ ผมมีเรื่องอยากถามสักหน่อยครับ”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า
“หัวหน้าเหลย มีเรื่องอะไรคะ”
สายตาหลายคู่หันมามองพร้อมกัน
เหลยเทียนหู่กระอักกระอ่วน ยกมือขึ้นแตะข้างจมูก “คือว่า คุณหนูไป๋คนนั้นบอกว่าคุณทำร้ายเธอกับคุณชายเจียง เรื่องนี้จริงหรือเปล่าครับ”
ซูเสี่ยวหม่านอ้าปากค้าง
“หา?”
เสี่ยวอวิ๋นชวนตะโกนเสียงดังลั่น
“เหลยเทียนหู่ แกหมายความว่ายังไง”
เขารีบร้อนเดินเข้าไปข้างเตียง
“แกลองดูเสี่ยวหม่านบ้านเราสิ ไหล่ก็แบกของไม่ไหว มือก็ยกของไม่ได้ แถมยังไม่มีพลังพิเศษ เธอจะไปทำอะไรเจียงฮ่าวอวี่ได้ยังไง”
น้ำเสียงของลู่เยี่ยนจือก็ขรึมลงเช่นกัน
“หัวหน้าเหลย คุณกำลังจะมาซักไซ้เอาความกับผมหรือ”
หัวใจของเหลยเทียนหู่แทบขึ้นไปจุกอยู่ที่คอ
“เปล่าครับ ท่านผู้บัญชาการลู่ ไป๋เชียนเชียนเป็นคนพูดแบบนั้น แล้วตอนนี้คุณชายเจียงก็ยังไม่ฟื้น ผมเลยมาถามไถ่ดูเท่านั้นครับ”
เสี่ยวอวิ๋นชวนโกรธจนหนวดแทบเบี้ยว
“ถามไถ่อะไร แค่ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่กี่คำ แกก็มาไต่สวนกันแล้วหรือ ฉันยังไม่ได้ไปคิดบัญชีกับเจียงฮ่าวอวี่เลย พวกนั้นกลับชิงใส่ร้ายก่อนซะแล้ว”
“ได้สิ บอกว่าน้องสาวฉันทำร้ายคนใช่ไหม งั้นฉันจะไปฆ่าผู้ชายผู้หญิงคู่นั้นเดี๋ยวนี้ ข้อหานี้พวกเรารับไว้เอง”
พูดจบก็พุ่งออกไปข้างนอก
เหลยเทียนหู่ตกใจสะดุ้ง
“นายพันตรีเสี่ยว อย่าเพิ่งวู่วามครับ”
กู้สวินรีบขยับตัวไปขวางไว้
“จะทำอะไร ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ”
เสี่ยวอวิ๋นชวนยืดคอเถียง
“แต่น้องสาวเราก็ไม่ควรต้องทนรับความอยุติธรรมแบบนี้สิ”
ซูเสี่ยวหม่านเห็นว่าได้จังหวะแล้ว จึงกุมหน้าอกไว้พลางเอ่ยเสียงเบา “หัวหน้าเหลย ขอโทษด้วยนะคะ ทำให้คุณลำบากแล้ว”