เมื่อซูเสี่ยวหม่านตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แผ่นหลังร้อนผ่าวไปหมด เธอพลิกตัวจนริมฝีปากแตะเข้ากับจุดที่อุ่นร้อน มือก็ขยับไปมาอย่างซุกซน
นุ่มจัง……
เธอสะดุ้งจนลืมตาโพลง พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับคางคมสันราวกับสลักด้วยมีดของชายหนุ่ม จึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองยังอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน มือที่วางอยู่บนแผงอกเขาค่อย ๆ ขยับออก
อย่าตื่นนะ อย่าตื่น
แต่ยิ่งกลัวอะไรก็มักได้อย่างนั้น!!
“ตื่นแล้วเหรอ”
ซูเสี่ยวหม่านไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“อืม”
ลู่เยี่ยนจือยังหลับตา โอบกอดเธอไว้เช่นนั้นโดยไม่ยอมปล่อย
“ดีขึ้นบ้างหรือยัง”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่าหายใจได้คล่องขึ้น แผลก็ไม่เจ็บเท่าเดิม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำในลำธารได้ผล หรือเพราะเข็มที่ลู่เยี่ยนจือฝังให้
“ดีขึ้นมากแล้ว”
ลู่เยี่ยนจือปล่อยเธอ พลิกตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง
“ทำไมถึงลงมือ”
สายตาซูเสี่ยวหม่านมองตามเขาไป จ้องแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่มไม่ยอมละสายตา พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
“ไป๋เชียนเชียนลงมือก่อน”
ลู่เยี่ยนจือหลุบตาลง เงียบไป
เมื่อรู้ว่าเขากำลังรอคำอธิบาย ซูเสี่ยวหม่านจึงพูดต่อ
“ตอนซอมบี้พุ่งเข้ามา ไป๋เชียนเชียนผลักสวินเก๋อ”
สีหน้าของลู่เยี่ยนจือยังคงเย็นชา
“เพราะกู้สวินงั้นเหรอ”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูคุ้น ๆ อย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่สนว่าเขาจะคิดอย่างไร เธอระบายออกมารัวเป็นชุด
“ฉันทนดูไม่ได้ ไป๋เชียนเชียนมีสิทธิ์อะไรถึงผลักคนอื่นไปรับคมแทนตัวเอง วันนี้ผลักสวินเก๋อได้ พรุ่งนี้ก็ผลักคนอื่นได้เหมือนกัน”
“คนแบบนี้อยู่ในโลกาวินาศก็เป็นเหมือนระเบิดเวลา แถมยังคอยหาเรื่องฉันไม่เลิก ถ้าวันไหนทำร้ายฉันขึ้นมาจะทำยังไง”