ของเหลวข้นหนืดส่งกลิ่นเหม็นคาวกระเด็นเปื้อนรองเท้า เสี่ยวอวิ๋นชวนขยับหนีไปด้านข้างอย่างรังเกียจ แม่งเอ๊ย น่าขยะแขยงชะมัด!
ด้านหน้า ซูเสี่ยวหม่านเพิ่งจัดการซอมบี้ตัวหนึ่งเสร็จ ก็โน้มตัวหมุนกาย กระโดดขึ้นฟันลงไปเต็มแรง “ฉัวะ” ก้อนกลมป้อมร่วงหลุดออกมา ร่างหนักอึ้งพลันล้มลงกับพื้น
“แปะ”
มือที่ถือมีดแตงโมยกขึ้น หมายจะแทงเข้าไปใน “ลูกกลม” นั่นตรง ๆ
ไม่ถูก!
ซูเสี่ยวหม่านไหวตัวเร็วมาก สะบัดด้ามมีด มีดแตงโมก็กลับมาตกอยู่ในมืออย่างมั่นคง แย่แล้ว เกือบเปิดโปงตัวเองเข้าให้
ลู่เยี่ยนจือกับคนอื่น ๆ ยังไม่รู้เรื่องคริสตัลพลัง
“ชวนเก๋อ แน่ใจนะว่าจะยืนอยู่ตรงนั้น?”
พูดจบก็ยกมีดแตงโมพุ่งไปข้างหน้า
ตอนนั้นเสี่ยวอวิ๋นชวนถึงค่อยได้สติ เอื้อมมือไปแตะเอว พริบตาเดียวก็มีมีดสั้นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น คมมีดวาววับ
“มาแล้ว ซอมบี้สองตัวนี้พี่ยกให้นาย”
จากนั้นสถานการณ์ก็พลิกผันฉับพลัน
ซูเสี่ยวหม่านลงมือรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด ฟันหนึ่งทีหัวขาดหนึ่งหัว ไม่เคยพลาดสักครั้ง ซอมบี้ยังไม่ทันเข้าประชิดตัวก็ล้มลงแล้ว ส่วนทางเสี่ยวอวิ๋นชวนกลับเป็นภาพที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เห็นเพียงเขาว่องไวคล่องแคล่ว เคลื่อนตัวไปมาท่ามกลางฝูงซอมบี้ ทุกแห่งที่เขาผ่าน ซอมบี้ทีละตัว ๆ ต่างล้มลงต่อเนื่องกัน
ในรถ กู้สวินมองคนสองคนที่กำลังเหวี่ยงมีดอยู่ข้างนอกไม่หยุด ใจพลันเย็นวาบ
“เยี่ยนจือ นายแน่ใจนะว่าเธอไม่มีพลังพิเศษ?”
สายตาของลู่เยี่ยนจือจับจ้องเงาร่างนั้นมาตลอด มอง “ก้อนกลมป้อม” ที่กระเด็นออกไปอีกครั้ง ความผิดปกติก่อนหน้านี้ยิ่งได้รับการยืนยันชัดเจน
ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ยังได้พบเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้ด้วย
น่าสนใจ...
ยิ่งกู้สวินมองก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์ “เด็กสาวคนนี้แรงเยอะทั้งตัว ราวกับใช้แรงเท่าไรก็ไม่มีวันหมด”