บนรถบ้าน
เสี่ยวอวิ๋นชวนมองคนที่กำลังฟันดาบยาวอยู่ด้านนอก ใจพลอยคันยุบยิบอยากลองบ้าง
“พี่ลู่ ให้ฉันลงไปลองบ้างสิ”
ลู่เยี่ยนจือมองแผนที่ในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“อ้อ”
คำตอบสั้น ๆ ที่ไม่เย็นชาแต่ก็ไม่กระตือรือร้นทำให้เสี่ยวอวิ๋นชวนไม่สบอารมณ์
“คุณจะพูดจาประชดประชันทำไม น้องสาวต้องฆ่าพวกมันคนเดียว เหนื่อยแค่ไหนกัน ฉันลงไปช่วยแล้วมันผิดตรงไหน”
กู้สวินมองซอมบี้ไม่กี่ตัวที่เหลืออยู่ด้านนอก “นายไม่ต้องลงไปแจม ปล่อยให้น้องสาวฝึกไปเถอะ”
ไม่กี่วันก่อน หลังจากพวกเขาแยกตัวออกจากกลุ่มใหญ่ ซูเสี่ยวหม่านก็พูดขึ้นมาว่าเธอตื่นพลังพิเศษแห่งพลังกายแล้ว
ทุกคนต่างดีใจกันยกใหญ่ ลู่เยี่ยนจือโยนแผนการฝึกชุดหนึ่งออกมา บอกให้เธอทำตามให้ครบ
เสี่ยวอวิ๋นชวนรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก
“พวกผู้ชายอย่างเราหลบอยู่กันหมด ปล่อยให้น้องสาวที่เป็นผู้หญิงออกไปสู้ พวกคุณไม่ละอายใจกันบ้างหรือไง”
ในสายตาของเขา ซูเสี่ยวหม่านแข็งแรงเหนือคน ทั้งกล้าหาญและมีไหวพริบ จะต้องฝึกพิเศษอะไรอีก
หาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ
ลู่เยี่ยนจือยกมือดูนาฬิกาข้อมือ ก่อนหันไปตะโกนออกไปนอกหน้าต่างรถ
“กลับมาได้แล้ว”
ซอมบี้กองพะเนิน ซูเสี่ยวหม่านร้อนจนเวียนหัวตาลาย พอได้ยินเสียงลู่เยี่ยนจือก็รู้สึกราวกับเสียงสวรรค์ เธอยกมือฟันหัวตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนหมุนตัววิ่งกลับมาทันที
“มาแล้ว”
ในที่สุดก็ได้พักเสียที
เมื่อเดินมาถึงข้างรถบ้าน ลู่เยี่ยนจือก็ยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว ซูเสี่ยวหม่านรีบถอดเสื้อผ้าออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น
เธอหยิบน้ำที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาราดตั้งแต่หัวจรดเท้า