ซูเสี่ยวหม่านยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าถอยหลังไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว กลืนน้ำลายไม่หยุด หัวใจเต้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ
ถึงขั้นที่ตัวพ่อออกมาเองแล้ว
เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้โกรธแค่ไหน
“ไม่ใช่อย่างนั้น พี่ชาย ฉัน...”
ลู่เยี่ยนจือขึ้นเสียง
“ไม่ใช่อะไร”
ความไม่ไว้ใจของเธอทำให้ไฟโทสะในใจเขาปะทุขึ้นมา
ซูเสี่ยวหม่านสะดุ้งไปทั้งตัว
“ฉันกลัวน่ะ ฉันหลอกพี่ชาย ขอโทษค่ะ”
เมื่อครู่เป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ ใครเผชิญหน้ากับลู่เยี่ยนจือก็อยากเผ่นหนีทั้งนั้น ในใจเธอไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าเขาจะชิงมิติของเธอไป
ลู่เยี่ยนจือสังเกตได้อย่างเฉียบคม เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ได้คิดเช่นนั้น น้ำเสียงก็ผ่อนคลายลง “งั้นก็แย่งไปไม่ได้สินะ”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าอย่างซื่อตรง
“ค่ะ”
ลู่เยี่ยนจือสั่งเสียงเย็น
“เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด”
ซูเสี่ยวหม่านชะงักไป ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร “สวินเก๋อกับคนอื่นก็ห้ามบอกด้วยเหรอคะ”
ลู่เยี่ยนจือขมวดคิ้วทันที
“นายใส่ใจกู้สวินมากหรือไง”
ซูเสี่ยวหม่านยิ่งงุนงงกว่าเดิม
“เขาเป็นเพื่อนของพี่ชายค่ะ”
เธอจะไปใส่ใจกู้สวินทำไม ตอนนี้ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมทีมกันแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ อนาคตจะเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครรู้ ในโลกาวินาศไม่มีมิตรภาพนิรันดร์ มีแต่ผลประโยชน์นิรันดร์
พอได้ยินเช่นนั้น ลู่เยี่ยนจือก็คลายโทสะลงไปไม่น้อย
“ใครก็ห้ามบอก ฟังเข้าใจไหม”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้ารัว ๆ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
พี่ใหญ่กำลังปกป้องเธออยู่หรือเปล่า
พี่ชายที่ได้มาฟรี ๆ คนนี้ดูจะดีจริง ๆ
“มิติของเธอใหญ่แค่ไหน”
ชายหนุ่มถามต่อ
ซูเสี่ยวหม่านระวังตัวไว้ก่อน