ซูเสี่ยวหม่านสังเกตเห็นท่าทีของโจวถิงตั้งแต่แรก เดิมทีคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะสร้างกำแพงน้ำหรือเสาน้ำได้สักต้น
แต่หยดน้ำไม่กี่หยดนี้ยังมีไม่เท่าน้ำตาของไป๋เชียนเชียนด้วยซ้ำ เธอเบี่ยงตัวหลบ หยดน้ำจึงหายวับไปกลางอากาศ
เธอฉวยขวดน้ำออกมาจากกระเป๋าอย่างว่องไว ที่จริงแล้วมันคือน้ำจากลำธารในมิติ ก่อนจะสาดใส่อีกฝ่ายดัง “เพียะ” แล้วเก็บขวดกลับใส่กระเป๋า
“นี่ต่างหากของขวัญที่ให้เธอ ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
“หา...”
“เสี่ยวหม่าน เธอทำอะไรน่ะ”
โจวถิงโดนน้ำสาดเต็มหน้า น้ำไหลจากเส้นผมลงมาตามแก้มไม่หยุด สมองที่พร่ามัวพลันแจ่มชัดขึ้นไม่น้อย ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอยกมือขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่
“นังสารเลว กล้าสาดน้ำใส่ฉันเหรอ”
ซูเสี่ยวหม่านยกดาบยาวในมือขึ้นขวาง โจวถิงรูม่านตาหดวูบ รีบเบรกแล้วหลบไปด้านข้าง ทว่าเท้ากลับสะดุดจนเซถลาล้มไปข้างหน้า
ไป๋เชียนเชียนรีบคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน
“ถิงถิง ไม่เป็นไรใช่ไหม”
โจวถิงยืนได้มั่นคงแล้วหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ
“นังสารเลว เธอมีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนา ตอนนี้ฉันมีพลังพิเศษแล้ว เธอมันเป็นตัวอะไร”
ซูเสี่ยวหม่านมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังมองตัวตลกที่กระโดดโลดเต้น “เธอบอกว่าจะให้รางวัลฉันด้วยน้ำไม่กี่หยด ฉันก็ให้รางวัลเธอเป็นน้ำหนึ่งขวด แล้วมันยังไงล่ะ”
พูดพลางขึ้นเสียงให้ดังขึ้น
“พลังพิเศษงั้นเหรอ เมื่อกี้วิทยุประกาศแล้วไม่ใช่หรือไงว่า ผู้มีพลังพิเศษต้องไปชุมนุมข้างนอกเพื่อรับมือกับซอมบี้”
“สวรรค์ โจวถิง เธอนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ มีพลังพิเศษแล้วก็ยังไม่ยอมออกไป หรือว่าโลภกลัวตายกันแน่”
ตอนนี้โจวถิงอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว จะเอาแรงที่ไหนไปฆ่าซอมบี้ ยิ่งกว่านั้น สิ่งน่าขยะแขยงแบบนั้นเธอไม่กล้าออกไปเจอหรอก