แววตาของลู่เยี่ยนจือเย็นเยียบ เขาโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าขาวผ่องนั้น เพียงเอียงศีรษะก็แตะถึง
“เพราะงั้น แบบนี้ก็ไม่กลัวสินะ”
ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลำคอ ความวาบหวิวสายหนึ่งแล่นจากปลายเท้าขึ้นสู่ศีรษะ ซูเสี่ยวหม่านกำชายกระโปรงแน่น ฝืนข่มความอยากชักมีดออกมา
“ไม่กลัว”
เสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน แม้ปลายเสียงจะสั่นเครือ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นไม่หวั่นไหว
ลู่เยี่ยนจือหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วโน้มเข้าไปหา
“ซี้ด...”
ริมฝีปากเย็นเฉียบแตะลงมา ซูเสี่ยวหม่านสูดหายใจเฮือก ยกมือขึ้นคว้าเสื้อของลู่เยี่ยนจืออย่างทำอะไรไม่ถูก พลางเอียงศีรษะหลบเล็กน้อย
“พี่ชาย”
ผู้ชายสารเลวคนนี้ ตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่
ลู่เยี่ยนจือได้กลิ่นหอมแรงชวนมึนงง เลือดทั่วร่างพลุ่งขึ้นสู่ศีรษะ ผิวของหญิงสาวเนียนลื่น มองแล้วก็ยิ่งอยากแกล้ง
เห็นเธอไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย
ลู่เยี่ยนจือรีบผละออกมา น้ำเสียงเย็นชาลง “ซูเสี่ยวหม่าน เมื่อก่อนเธอไม่ใช่แบบนี้”
พออีกฝ่ายถอยออกไป ซูเสี่ยวหม่านก็ถอนหายใจอย่างช้า ๆ สีหน้าอึดอัดใจ
“ฉัน...”
พูดมากก็ยิ่งผิด เธอจึงปิดปาก
ลู่เยี่ยนจือจ้องพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าเธอคงไม่พูดอะไรอีก ความโกรธไร้สาเหตุก็พลันพวยพุ่งขึ้นมา
“ถ้าเป็นคนอื่นล่ะ?”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ค่อยเข้าใจ
“อะไรนะ?”
ลู่เยี่ยนจือขึ้นเสียง
“ถ้าเป็นคนอื่นทำกับเธอแบบเมื่อกี้ล่ะ”
ซูเสี่ยวหม่านโพล่งออกมา
“ฉันฟันมันให้ตาย”
……
เงียบงัน เงียบสนิทราวกับความตาย
หญิงสาวกำชายกระโปรง สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ ไฟโกรธในอกของลู่เยี่ยนจือกลับมอดดับลงอย่างไร้สาเหตุ ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย เขาอยากถามว่าทำไมเขาถึงทำได้