ซูเสี่ยวหม่านฉวยโอกาสยุแยง “อ้อ ที่แท้ก็มีคนเตือนเอาไว้ก่อนแล้วนี่เอง แต่ทำไมบางคนถึงทำตัวเหมือนพระโพธิสัตว์ รีบร้อนเอาของกินมาให้ฉันเองนักล่ะ เพราะอะไรกัน”
พูดพลางกวาดตามองทุกคน
“แขนขาก็ยังดีอยู่ ทำไมไม่ไปหาเองล่ะ ที่นั่นยังรับคนทำงานแลกของได้ด้วย ทำไมไม่ไปกัน”
กู้สวินเห็นว่าได้ที่แล้วจึงลุกขึ้น “เสี่ยวหม่าน ไปกินข้าวกันเถอะ อย่าไปสนใจพวกเขาเลย”
ซูเสี่ยวหม่านกระทืบเท้าอย่างแง่งอน
“สวินเก๋อ ไม่ใช่ว่าฉันหาเรื่องนะ นายดูพวกเขาสิ จ้องพวกเราเขม็งทุกคน คิดว่าพวกเราเป็นพวกที่รังแกง่ายหรือไง”
กู้สวินกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “ไม่เป็นไร ของของพวกเราแลกมาด้วยชีวิต ใครกล้าคิดไม่ซื่อกับของพวกเรา พวกเราก็เอาชีวิตพวกมันเหมือนกัน”
ทุกคนได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที แม้แต่หญิงชราที่เมื่อครู่ยังโวยวาย ก็เบือนหน้าหนี ไม่กล้าส่งเสียงอีก
ซูเสี่ยวหม่านแค่นเสียงอย่างพอใจ ก่อนหันไปมองสองคนที่ยังยืนค้างอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วพูดถากถางเสียงเย็น
“อะไร ยังอยากอยู่กินข้าวด้วยหรือไง เจียงฮ่าวอวี่ ต่อไปพาผู้หญิงของนายอยู่ให้ห่างฉันหน่อย ถ้ายังกล้าลงมืออีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
ให้ตายเถอะ เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่ลู่เยี่ยนจือลงมือก่อน กรงเล็บหมา ๆ ของคนคนนี้คงขาดไปแล้ว
หัวซอมบี้ยังฟันขาดได้
แต่ฟันเขาไม่เข้าเนี่ยนะ!!
เจียงฮ่าวอวี่มองคนตรงหน้าที่ดูแปลกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง พลางครุ่นคิด “เสี่ยวหม่าน ขอโทษนะ เชียนเชียนแค่เห็นว่าคนพวกนี้น่าสงสาร ไม่ได้มีเจตนาร้าย”
ซูเสี่ยวหม่านขึ้นเสียงทันที
“นายหมายความว่ายังไง ไป๋เชียนเชียนเห็นว่าคนพวกนี้น่าสงสาร แต่ฉันไม่น่าสงสารงั้นเหรอ เธอไม่มีเจตนาร้าย แล้วฉันมีเจตนาร้ายหรือไง”